Βολονταρισμός ή βουλησιαρχία στα ελληνικά και Σοσιαλισμός.

Η φράση «Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις» από τον εξαιρετικά υπερτιμημένο και πολυδιαβασμένο «Αλχημιστή» του επίσης υπερτιμημένου Βραζιλιάνου συγγραφέα Paulo Coelho, έχει γίνει τα τελευταία χρόνια, το σλόγκαν του παιδιάστικα αφελούς, βολονταρισμού.

Ο βολονταρισμός σύμφωνα με το λεξικό Larousse, είναι «η συμπεριφορά κάποιου, ή μιας ομάδας, που πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τα γεγονότα μόνο με την θέλησή του», ή ακόμα «Δόγμα που επιβεβαιώνει την ανωτερότητα της θέλησης πάνω από τη λογική.»

Στην αρνητική του εκδοχή ο βολονταρισμός όρος σήμερα έχει πάρει την έννοια της επιθυμιοκρατίας, δηλαδή της ανεδαφικής πίστης ότι η θέληση είναι ικανή να μεταβάλει την πραγματικότητα.

Στις ανθρώπινες σχέσεις μπορούμε να πούμε ότι βολονταρισμός είναι η ανάγκη ενός ατόμου να επιβάλλει στους άλλους τις επιθυμίες του και ασκήσει κυριαρχία επάνω του.

https://www.kamini.gr/lexi-volontarism/

Ποιος ο λόγος της παραπάνω αναφοράς θα αναρωτηθεί ο κάθε αναγνώστης;

Το σημερινό άρθρο θα ασχοληθεί με την νομοτελειακή αναγκαιότητα των σοσιαλιστικών νόμων.

Διαβάζουμε.

Η παραγωγή και στον σοσιαλισμό είναι άμεσα κοινωνική παραγωγή, με κοινωνικοποιημένα τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, με Κεντρικό Σχεδιασμό της παραγωγής και της κατανομής του μεγαλύτερου μέρους του κοινωνικού προϊόντος. Η όποια διατήρηση στον σοσιαλισμό μορφών ατομικής και ομαδικής ιδιοκτησίας και των συνδεμένων με αυτές εμπορευματοχρηματικών σχέσεων δεν μπορεί να συνιστά «σημαντικό» και μακρόχρονο φαινόμενο της κοινωνικής παραγωγής, αλλά οφείλει να περιορίζεται προοδευτικά έως την πλήρη εξαφάνισή τους.

Και παρακάτω.

Επιπλέον, η σημερινή καπιταλιστική Κίνα δεν συνιστά ούτε μια ειδικά κινεζική εφαρμογή της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ) των μπολσεβίκων, όπως διατείνονται ορισμένοι διαπρύσιοι κήρυκες των «ιδιαιτεροτήτων» στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Θυμίζουμε ότι η εφαρμογή της ΝΕΠ από την άνοιξη του 1921 και η συνεπακόλουθη ενίσχυση των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων συνιστούσε μια αναγκαστική, αλλά προσωρινή, προσαρμογή της πολιτικής του εργατικού κράτους, που βρέθηκε τότε αντιμέτωπο με την αποδιοργάνωση της οικονομίας λόγω του μακρόχρονου εμφυλίου πολέμου, της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και

του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Οι μπολσεβίκοι στις επεξεργασίες τους δεν θεωρούσαν τη ΝΕΠ ως κάποιο ενδιάμεσο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, ως νομοτελειακό χαρακτηριστικό της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, αλλά ως μια προσωρινή φάση της, που έδινε ένα πολύτιμο χρονικό περιθώριο για την ανάκαμψη της σοσιαλιστικής βιομηχανίας. Ουδεμία σχέση λοιπόν ανάμεσα στον κινεζικό «σοσιαλισμό της

αγοράς» και τη ΝΕΠ!

Κίνα: Καπιταλιστική ανάπτυξη και «σοσιαλισμός της αγοράς» | ΙΔΕΟ... https://www.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=13137170&action=print

2

Επίσης εδώ. Οι «λενινιστές» της συμφοράς, η ΝΕΠ και οι «μεταβατικές» κοινωνίες

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9635542

Η παραγωγή και στον σοσιαλισμό είναι άμεσα κοινωνική παραγωγή… Η όποια διατήρηση στον σοσιαλισμό μορφών ατομικής και ομαδικής ιδιοκτησίας και των συνδεμένων με αυτές εμπορευματοχρηματικών σχέσεων δεν μπορεί να συνιστά «σημαντικό» και μακρόχρονο φαινόμενο της κοινωνικής παραγωγής, αλλά οφείλει να περιορίζεται προοδευτικά έως την πλήρη εξαφάνισή τους.

Ποιος το καθορίζει αυτό;

Υπήρξε καμία κοινωνία που δημιούργησε τον σοσιαλισμό και έτσι εξήγαν τους νόμους της σοσιαλιστικής οικοδόμησης;

Το επίμαχο, αφορά το είναι άμεσα κοινωνική παραγωγή και μέχρι σε ποιο σημείο του σοσιαλισμού θα υπάρχει διατήρηση των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων, δεν μπορεί να συνιστά «σημαντικό» και μακρόχρονο φαινόμενο της κοινωνικής παραγωγής…

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κατασκευασμένο σχήμα χωρίς να λαμβάνει υπόψη του την πραγματικότητα. Εδώ υπεισέρχεται ο βολονταρισμός, ή βουλησιαρχία του παντογνώστη Στάλιν.

Κάποιοι θα πούν, μα ο λένιν είχε γράψει ότι επρόκειτο για μία σύντομη υποχώρηση (η ΝΕΠ).

Ο λένιν όμως δεν την είχε προβλέψει, το είπε για να κάμψει τις αντιστάσεις μερίδας των συντρόφων του, ανίχνευε την πραγματικότητα δηλαδή άνοιγε καινούργιους δρόμους και μετά κανένας δεν μπορούσε να ξέρει πόσο καιρό θα διαρκούσε η ΝΕΠ.

Εκτός αν κάποιοι θεωρούν ότι ο λένιν είχε την επιφοίτηση του Αγίου πνεύματος και του είχε αποκαλυφθεί η αλήθεια όσο αφορά την διάρκεια της ΝΕΠ.

Επίσης μπορεί να είχε κάνει και λάθος.

Εκτός αν μερικοί νομίζουν ότι διαβάζοντας τον λένιν διαβάζουν την Αγία γραφή.

Αναγιγνώσκοντας αυτά τα αποσπάσματα έκδηλα μας δημιουργείται επίσης μία απορία, πως ένα ανώτερο σύστημα το σοσιαλιστικό δεν μπορούσε να λύσει προβλήματα και με πολύ καλύτερο τρόπο που αφορούν την αποδιοργάνωση της οικονομίας λόγω του μακρόχρονου εμφυλίου πολέμου κλπ. και χρειάζεται να επαναφερθεί ο καπιταλισμός, οι εμπορευματοχρηματικές σχέσεις για να λύσουν το πρόβλημα της πείνας.

Μήπως οι κοινωνίες δεν λειτουργούν με ιδεολογήματα αλλά με πραγματικά προβλήματα;

Δεν μπορεί να του λές του καθενός, τώρα δούλεψε μετά σου αρπάζω και μέρος των αναγκαίων σου και εσύ φάε αέρα κοπανιστό, γιατί έτσι χτίζετε η σοσιαλιστική κοινωνία και κάποτε στο μέλλον θα απολαμβάνεις τα απαραίτητα αγαθά.

Οικονομικοί νόμοι που ισχύουν χιλιετίες δεν μπορεί να τούς παίρνεις τόσο αψήφιστα και να τους διαγράφεις σε μερικά χρόνια με μία υπογραφή και με το καμουτσίκι.

Η κολεκτιβοποίηση των μέσων παραγωγής στην αγροτική οικονομία που εφάρμοσε ο Στάλιν και εμφυτεύτηκε στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο έδειξε τις σοβαρές δυσλειτουργίες του.

Κατά διαστήματα τρόφιμα σε έλλειψη, ουρές πολλών ωρών στα κρατικά μαγαζιά για την προμήθεια απαραίτητων αγαθών, άνθιση του λαθρεμπορίου, παροχή ψωμιού με δελτίο στην ΕΣΣΔ που ίσχυε στις πόλεις από το τέλος της δεκαετίας του 1920 ήταν σε ισχύ και μετά το 1935, σοβαρή επισιτιστική κρίση κλπ.

Δεν ήταν απλά λάθη που μπορούν να διορθωθούν από κάποιους μελλοντικούς φωστήρες που έμαθαν από την πείρα του παρελθόντος, γιατί δυστυχώς οι μελλοντικοί φωστήρες που θα θέλουν να διορθώσουν τα λάθη του παρελθόντος δεν θα έχουν μάθει απολύτως τίποτα από το παρελθόν ή όπως έλεγε ο Αντόνιο Γκράμσι: «Η ιστορία διδάσκει αλλά δεν έχει κανέναν μαθητή».

Έχουμε παραδείγματα και από την σημερινή εποχή όπως με την Κούβα που επαναφέρουν τις εμπορευματοχρηματικές σχέσεις εκτός αν μερικοί θεωρούν ότι και εκεί επικράτησε η αντεπανάσταση.

Και κάποιοι προκειμένου να ικανοποιούν το φαντασιακό τους δεν έχουν κανένα πρόβλημα για το βιοτικό τους επίπεδο.

Υπήρχε και εναλλακτική λύση, η συνύπαρξη κολεκτιβοποίησης, συνεταιρισμών και ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Να συνυπάρχουν και να ανταγωνίζονται όπως και οι φόροι στο αγροτικό πλεόνασμα.

Δυστυχώς ορισμένοι έχουν βολευτεί με το σταλινικό πρότυπο και με αυτόν τον τρόπο δυσφημίζουν τον Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και την έννοια του σοσιαλισμού.

Γιαυτό οι κοινωνίες έχουν αποστασιοποιηθεί από τον αριστερό χώρο, τους αριστερούς μεσσίες και τους ψάχνουν στον δεξιό και ακροδεξιό χώρο.

Για να ξεμπερδευτεί όμως το κουβάρι πρέπει να δούμε λίγα πράγματα από την ιστορία.

Οι μπολσεβίκοι δεν είχαν συγκεκριμένο σχέδιο βιάζονταν να εφαρμόσουν την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, την κατάργηση εμπορευματοχρηματικών σχέσεων προσβλέποντας στην παγκόσμια επανάσταση.

Η παγκόσμια επανάσταση δεν ήρθε.

Έτσι θεωρούσαν ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί ο σοσιαλισμός σε μία χώρα δηλαδή η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας όπως νόμιζαν ότι είναι ο σοσιαλισμός.

Και είχαν απόλυτο δίκιο.

Ο λένιν αντιλαμβανόμενος την πραγματικότητα προχώρησε στην ΝΕΠ.

Τον κατηγόρησαν για δεξιά παρέκκλιση. Πολλοί σύντροφοι του είχαν ξεκοπεί από την πραγματικότητα και ζούσαν στην φαντασία τους και με τα ιδεολογήματα.

Όταν ο λένιν απεβίωσε ο Στάλιν θεώρησε ότι μπορεί να εφαρμοστεί.

Ο Στάλιν ως δημιουργός (ως γενικός γραμματέας διόριζε στα κομματικά πόστα άτομα της εμπιστοσύνης του) και εκφραστής μιας ανατέλλουσας αστικής τάξης από το προλεταριάτο και όχι μόνο κατάργησε την ΝΕΠ και έκανε όλο τον λαό άμεσα εξαρτώμενο από την κομματική μηχανή.

Έτσι είχε λύσει και το ταξικό πρόβλημα μόνο που αντί για σοσιαλισμό είχε επαναφέρει τον καπιταλισμό με ένα ιδιότυπο τρόπο, με την κατάργηση της αγοράς.

Από την μία πλευρά είχαμε την μισθωτή εργασία και από την άλλη μια τάξη που ταυτιζόταν με τα στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος που επάνδρωναν το κράτος και των διευθυντικών στελεχών και είχαν υπό τον αποκλειστικό τους έλεγχο τα μέσα μαζικής παραγωγής, την παραγωγή και την διανομή των αγαθών, αυτές ήταν οι περίφημες «σοσιαλιστικές» παραγωγικές σχέσεις.

Επισκόπηση AI της Google

Ως Γενικός Γραμματέας (από το 1922), ο Στάλιν χρησιμοποίησε τη Γραμματεία και το Orgburo για να ελέγχει τους διορισμούς, τις μεταθέσεις και τις απολύσεις στελεχών σε όλο το σοβιετικό κόμμα

. Αυτή η εξουσία του επέτρεψε να τοποθετεί υποστηρικτές του σε κρίσιμες θέσεις, εδραιώνοντας την απόλυτη κυριαρχία του στο Πολιτμπιρό.

• Στρατηγική Ελέγχου: Η θέση του Γενικού Γραμματέα του έδωσε τον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού, καθιστώντας την Κεντρική Επιτροπή, σε μεγάλο βαθμό, ένα τυπικό όργανο.
• Προσωποπαγής Διοίκηση: Μέσω της Γραμματείας, ο Στάλιν εξασφάλιζε ότι τα ανώτερα και μεσαία στελέχη ήταν πιστά σε αυτόν, εξαλείφοντας την εσωκομματική αντιπολίτευση.
• Μαζική Στρατολόγηση: Προώθησε τη στρατολόγηση νέων μελών, δημιουργώντας ένα κόμμα που βασιζόταν στην υπακοή στην ηγεσία.

Αυτή η πρακτική μεταμόρφωσε τον ρόλο του Γενικού Γραμματέα σε de facto ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι τον θάνατό του το 1953

Ναι, ο Ιωσήφ Στάλιν, από τη θέση του ως

Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, χρησιμοποίησε εκτενώς τις εξουσίες του για να διορίζει και να απολύει στελέχη του κόμματος σε σημαντικές θέσεις.

Αν και αρχικά η θέση του Γενικού Γραμματέα θεωρούνταν δευτερεύουσα, διοικητική και οργανωτική, ο Στάλιν την εκμεταλλεύτηκε έξυπνα για να:

• Χτίσει ένα δίκτυο αφοσιωμένων υποστηρικτών: Διορίζοντας άτομα πιστά σε εκείνον, δημιούργησε μια βάση εξουσίας που τον στήριζε στα συνέδρια του κόμματος.
• Παραμερίσει τους αντιπάλους του: Απομάκρυνε χιλιάδες υποστηρικτές των πολιτικών του αντιπάλων, όπως του Λέον Τρότσκι, από καίριες θέσεις.
• Ελέγξει τη ροή πληροφοριών: Η Γραμματεία ήταν υπεύθυνη για όλα τα πρακτικά ζητήματα, τη συλλογή εγγράφων και τη διαβίβαση οδηγιών, δίνοντάς του κεντρικό έλεγχο.

Αυτή η ικανότητα του Στάλιν να ελέγχει τους διορισμούς των στελεχών υπήρξε καθοριστικός παράγοντας για την άνοδό του στην εξουσία και τη δημιουργία της προσωπικής του δικτατορίας μετά τον θάνατο του Λένιν.

Και μία διαφορετική άποψη για το τι έλεγε για την ΝΕΠ ο λένιν.

Για όσους ενδιαφέρονται να το ψάξουν περισσότερο, με κάθε επιφύλαξη.

Επισκόπηση AI της Google

η ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική) θα εφαρμοζόταν

"σοβαρά και για μεγάλο χρονικό διάστημα"

Ο Βλαντίμιρ Λένιν χρησιμοποίησε πράγματι τη φράση ότι η ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική) θα εφαρμοζόταν "σοβαρά και για μεγάλο χρονικό διάστημα" (ρωσικά: «всерьез и надолго»).

Η φράση αυτή ειπώθηκε σε ομιλίες και γραπτά του στα τέλη του 1921 και κατά τη διάρκεια του 1922, όταν προσπαθούσε να δικαιολογήσει την πολιτική και να πείσει τα μέλη του Κόμματος για την αναγκαιότητά της, τονίζοντας ότι δεν επρόκειτο για μια βραχυπρόθεσμη τακτική εξαπάτησης.

Συγκεκριμένα, η φράση αυτή απαντάται:

• Στην έκθεση του στην Έβδομη Διάσκεψη της Μόσχας του Κόμματος τον Οκτώβριο του 1921.
• Στο έργο του "Σχετικά με τη φορολογία σε είδος" (The Tax in Kind) το 1921.

Ο Λένιν υποστήριζε ότι η ΝΕΠ θα διαρκούσε τουλάχιστον μία δεκαετία, ίσως και μια γενιά, περίπου. Με αυτόν τον τρόπο, ήθελε να διασφαλίσει ότι οι αγρότες και οι μικροεπιχειρηματίες (οι "Νεπμέν") θα είχαν την απαραίτητη εμπιστοσύνη στο σύστημα για να παράγουν και να εμπορεύονται, δίχως να φοβούνται αιφνίδια κρατικοποίηση, κάτι που ήταν απαραίτητο για την οικονομική ανόρθωση της χώρας.

Ωστόσο, παρά τη δέσμευση του Λένιν, η ΝΕΠ τερματίστηκε βίαια από τον Ιωσήφ Στάλιν στα τέλη της δεκαετίας του 1920, μόλις λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Λένιν.

η ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική) θα εφαρμοζόταν "σοβαρά και για μεγάλο χρονικό διάστημα"

• Στο έργο του "Σχετικά με τη φορολογία σε είδος" ναι ακριβώς έτσι.

Ο Λένιν, στο έργο του "Σχετικά με τη φορολογία σε είδος" (On the Tax in Kind), το οποίο δημοσιεύτηκε το 1921, υποστήριξε ρητά ότι η Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ) δεν ήταν ένα προσωρινό τέχνασμα ανάγκης, αλλά μια στρατηγική αλλαγή που θα εφαρμοζόταν «σοβαρά και για μεγάλο χρονικό διάστημα».

Η φράση αυτή τόνιζε τη δέσμευση της μπολσεβίκικης ηγεσίας να χρησιμοποιήσει την οικονομία της αγοράς και τον καπιταλισμό ως μεταβατικά εργαλεία για να ανοικοδομήσει τη ρωσική οικονομία, πριν προχωρήσει στην πλήρη σοσιαλιστική οργάνωση.

Στο συγκεκριμένο έργο, ο Λένιν παρουσίασε τη ΝΕΠ ως μια αναγκαία υποχώρηση, μια «ανάπαυλα» ή «ανάσα», η οποία ήταν απαραίτητη για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη της αγροτιάς και να σταθεροποιήσουν το σοβιετικό κράτος μετά τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο και τον λιμό.

Ο Λένιν χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη φράση σε ομιλία του στο X Συνέδριο του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι), τον Μάρτιο του 1921, όπου και ανακοινώθηκε επίσημα η μετάβαση στη ΝΕΠ.

Στο κείμενο του έργου του "Σχετικά με τη φορολογία σε είδος", το οποίο αποτελεί μια εκτενέστερη ανάλυση της ομιλίας και της απόφασης του συνεδρίου, η ιδέα εκφράζεται με παρόμοιο τρόπο, υπογραμμίζοντας τη μακροπρόθεσμη φύση της πολιτικής.

Η ακριβής φράση στα ρωσικά, όπως αναφέρεται συχνά σε μεταγενέστερες αναλύσεις, είναι:

«...эта политика проводится всерьез и надолго...»

Που μεταφράζεται ακριβώς σε:

«...αυτή η πολιτική εφαρμόζεται σοβαρά και για μεγάλο χρονικό διάστημα...»

Ο Λένιν επανέλαβε τη δέσμευση αυτή σε διάφορες ομιλίες του εκείνη την περίοδο, προσπαθώντας να πείσει τα πιο ριζοσπαστικά μέλη του κόμματος ότι αυτή η "υποχώρηση" στον καπιταλισμό ήταν μια αναγκαία, στρατηγική κίνηση και όχι μια απλή παροδική λύση.

Μιλώντας για τον Στάλιν και την «διαδοχή» στο ΚΚΣΕ – Αναμνήσεις του Ντμίτρι Σεπίλοφ

(μέλος της ΚΕ του ΚΚΣΕ, αρχισυντάκτης της Πράβντα, μέλος της γραμματείας της ΚΕ, αναπληρωματικό μέλος του πρεζίντιουμ (προεδρείου) της ΚΕ και υπουργός εξωτερικών τα πρώτα χρόνια της ανόδου του Χρουτσιόφ.)

Ο Λένιν ήταν ιδιοφυΐα. Γονιμοποίησε την επανάσταση με τις μεγάλες ιδέες του και επίσης προετοίμαζε σχολαστικά νόμους, διατάγματα και οργανωτικά μέτρα για την εφαρμογή αυτών των ιδεών στην ζωή.

Ταυτόχρονα, ο Λένιν είχε έντονα ανεπτυγμένη μια αίσθηση του νέου και μια διαλεκτική αντίληψη της πραγματικότητας, μια κριτική κατανόηση της. Μόλις άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια ότι οι θεωρητικές προτάσεις που είχε υποβάλει ή τα μέτρα που είχαν παρθεί με πρωτοβουλία του δεν ανταποκρίνονταν πλέον στις νέες απαιτήσεις της ζωής, ο Λένιν χαντάκωνε με όλη του τη δύναμη παλιά διατάγματα και ξεπερασμένους από τα πράγματα θεσμούς και απαιτούσε να εναρμονιστούν με τις νέες συνθήκες.

Πολλές από τις αναφορές, τις ομιλίες και τα άρθρα του Λένιν άρχιζαν με τις λέξεις: «…Την τρέχουσα περίοδο, κάναμε πολλά λάθη.", "Πολλά ηλίθια πράγματα έχουν γίνει από την πλευρά μας αυτή την περίοδο".

Αυτό το κριτικό και αυτοκριτικό πνεύμα σε τίποτα δεν μείωσε τον Λένιν. Αντίθετα, τον ανύψωσε, έδειξε την αδάμαστη αποφασιστικότητά του να προχωρήσει μπροστά και έδειξε τη στρατηγική και τακτική ωριμότητα του κομμουνιστικού κόμματος του οποίου ηγείτο.

Ο Λένιν είχε νοοτροπία συλλογικότητας και εκτιμούσε το κριτικό πνεύμα των συναδέλφων του μελών του κόμματος, ακόμα κι αν τα κριτικά βέλη τους κατευθύνονταν προς αυτόν.

Ο Στάλιν ήταν ένας άνθρωπος διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας. Ήταν πολύ προσεκτικός σε κάθε λέξη που έλεγε. Αλλά ήταν και απολύτως δυσανεκτικός σε οποιαδήποτε κριτική έναντι του, και όλες οι θεωρητικές του προτάσεις, οδηγίες και πρακτικά μέτρα έπρεπε να θεωρούνται ως απολύτως μη αναστρέψιμα.

https://www.katiousa.gr/politismos/vivlio/vivlioparousiaseis/milontas-gia-ton-stalin-kai-tin-diadochi-sto-kkse-anamniseis-tou-ntmitri-sepilof/ξκ

Τα επιχειρήματα του Στάλιν.

Ο Στάλιν αναφέρεται στη σημασία που είχε η κολεκτιβοποίηση και η εξάλειψη των κουλάκων ως τάξη στην ύπαιθρο, καθώς και στον καταλυτικό ρόλο που παίζει για την επικράτηση του Κόκκινου Στρατού στον πόλεμο. Ο Στάλιν εξηγεί πως χωρίς τα κολχόζ, οι πόλεις θα βρίσκονταν στο έλεος του κουλάκου και της κερδοσκοπίας του, πως το σοβιετικό κράτος δε θα μπορούσε να διεξάγει ίσως με επιτυχία τον πόλεμο, που είναι πόλεμος ταξικός γιατί οι αρπακτικοί ιμπεριαλιστές έπεσαν πάνω στην ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό κράτος για να το καθυποτάξουν.

Τώρα να δούμε μία αντίφαση που έχει επισημανθεί από πολλούς συγγραφείς.

Της μαρξιστικής θεωρίας και της πράξης του λένιν, των αντιφατικών του στοιχείων όπως από την μία πλευρά του συγκεντρωτισμού, του κόμματος νέου τύπου, κατόπιν της διεύθυνσης της οικονομίας και του θεωρητικού του έργου όπως το κράτος και επανάσταση.

Πού μπορούμε να αποδώσουμε αυτές τις αντιφάσεις;

Στις έκτακτες συνθήκες εκείνης της εποχής.

Μπορούμε να πιστέψουμε ότι ένα κόμμα που δεν θα χρησιμοποιούσε σαν βασικό στοιχείο τον συγκεντρωτισμό θα μπορούσε να σταθεί, υπάρξει και να κάνει την

οκτωβριανή επανάσταση;

Αλλά και ακόμα παραπέρα, αργότερα ήρθαν αντιμέτωποι με δολοφονίες, δολοφονικές απόπειρες και κατά της ζωής του λένιν, εμφύλιο, εξωτερική επέμβαση, διάλυση της αγροτικής παραγωγής επακόλουθο των προηγούμενων, φοβερή φτώχεια.

Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστούν τέτοιες καταστάσεις ήταν ο συγκεντρωτισμός.

Μπορούμε να φανταστούμε ένα στρατό που να έχει δέκα στρατηγούς και ο καθένας τους να κάνει ότι θέλει;

Ακόμα και στην Αρχαία Αθήνα που είχαν δέκα στρατηγούς με τεράστια δημοκρατική παράδοση, σε κρίσιμες μάχες πχ. του Μαραθώνα αυτοί συσκέπτονταν και ανακήρυσσαν έναν ως αρχιστράτηγο.

Και στον οικονομικό τομέα στην Ρωσία μπροστά στον κίνδυνο του γενικευμένου λιμού και λοιμού έπρεπε να παρθούν άμεσα μέτρα ανόρθωσης της οικονομίας.

Σαφώς και έγιναν πολλά λάθη.

Δεν υπήρχε δημοκρατική κουλτούρα και όλοι είχαν εθιστεί στην βία, λόγω του εμφυλίου και της εξωτερικής επέμβασης, μιάς και αυτή έφερνε άμεσα αποτελέσματα.

Δυστυχώς ο λένιν πέθανε νωρίς για να μπορούμε να κρίνουμε συνολικά το έργο του.

Το άφησε στην μέση, μισοτελειωμένο ή αν θέλετε στα αρχικά του στάδια.

Για μία συνοπτική παρουσίαση της ΝΕΠ εδώ.

https://en.wikipedia.org/wiki/New_Economic_Policy