ΒΟΛΙΒΙΑ.

Ερώτηση. Πώς ονομάζεται αυτός που κάνει κουμάντο στα οικονομικά της οικογένειάς σου και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κάνει μόνιμη αφαίμαξη των εσόδων σου, των απαραίτητων χρημάτων του σπιτικού σου και δεν θέλει να κάνεις δουλειές πού θα τον εμποδίζουν να αγοράζεις τα εμπορεύματά του;

Μήπως ΕΕ , ΗΠΑ κλπ.

Αφού αποδέχθηκαν και συμμετέχουν σε αυτό το εγκληματικό παιχνίδι σε βάρος της χώρας μας και των ελλήνων η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων, μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο επαναστάτης Τσίπρας και η κλίκα του απευθύνουν αγωνιστικό κάλεσμα όλων των δημοκρατικών ,προοδευτικών και επαναστατικών δυνάμεων για να μην ξαναεκλεγεί η επάρατος δεξιά.

Χάσανε οι λέξεις τα νοήματά τους ,γελοιοποιούνται.

Ο λόγος του σημερινού άρθρου είναι ένα άλλο άρθρο της Βούλτεψη

« Κοκαλέρο τέλος - προς μεγάλη λύπη του κ. Τσίπρα! » 27/11/2019, για την Βολιβία και τον Τσίπρα.

Από ότι φαίνεται η εν λόγω κυρία θέλει να δίνει συνέχεια τα διαπιστευτήρια της και την υποταγή της στην αμερικάνικη πρεσβεία και στην αμερικάνικη πολιτική. Αυτή την χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας πού ακόμα και πρώην πρόεδροι της λένε τα εξής. Jimmy Carter: «Οι ΗΠΑ είναι το πλέον πολεμοχαρές κράτος στον κόσμο»! Ο Κάρτερ είπε ακόμη ότι οι ΗΠΑ γνώρισαν περίοδο ειρήνης μόλις για 16 από τα 242 χρόνια τους ως έθνος. Μετρώντας τους πολέμους, τις στρατιωτικές επιθέσεις και τις στρατιωτικές κατοχές, στην αμερικανική ιστορία υπήρχαν μόνο πέντε χρόνια ειρήνης - το 1976, το τελευταίο έτος της διοίκησης του Gerald Ford και το 1977-80, το σύνολο της προεδρίας του Carter.

Το ενδιαφέρον του εν λόγω άρθρου είναι ότι ταυτίζει τον Τσίπρα με τον Μοράλες. Επαναστάτης ο ένας, επαναστάτης ο άλλος καταστρέφουν ο καθένας την χώρα τους.

Το θέμα είναι σε τι πνευματικό επίπεδο ψηφοφόρων απευθύνονται κάτι τέτοια άρθρα.

Αν για λόγους μικροπολιτικής ο Τσίπρας προσπαθεί να κρατάει εγκλωβισμένους τους δημοκρατικούς , αριστερούς ψηφοφόρους και ο Μοράλες προσπαθεί να αποκτάει διεθνή ερείσματα λόγω του πολέμου πού δέχεται αυτό δεν σημαίνει ότι έχει καμία σχέση η πολιτική του ενός με του άλλου.

Ο Τσίπρας έχει αποδεχτεί αυτό το οικογενειακό περιβάλλον που αναφέραμε στην αρχή του άρθρου και εφαρμόζει πλήρως τις αποφάσεις της ΕΕ όσο για την πολιτική εναντίον των πλουσίων ναι, πράγματι τους φόβισε, τρομοκρατήθηκαν.

Έπαιζε αναδιανέμοντας κονδύλια για να μην ξεσηκώνεται ο λαός εναντίον του, χειροτερεύοντας συνολικά την θέση της χώρας και τους Έλληνες. Πέρα πού νομιμοποίησε χαράτσια πού αντίκεινται στο σύνταγμα όπως του ΕΝΦΙΑ.

Η δε δεξιά ξεκίνησε την πορεία της ελαφρώνοντας κάποια φορολογικά βάρη με μεγάλους κερδισμένους την ολιγαρχία μας. Τα οποία, τα φορολογικά βάρη μπορεί να επανέλθουν και βαρύτερα ανά πάσα στιγμή. Περίπτωση παγκόσμιας κρίσης, περιορισμού του βραχυχρόνιου δανεισμού του κράτους κλπ.

Πρέπει να δημιουργούν τεχνητά τείχη η ΝΔ, ο Σύριζα και τα άλλα κόμματα  λόγω ύπαρξής τους και για να αποκοιμίζουν τον λαό.

Ας πάμε τώρα να δούμε μέσω διαφόρων δημοσιογραφικών άρθρων τι συμβαίνει στην Βολιβία.

Για να καταλάβουμε τι κόμματα-καθεστώτα συμμάχους των πολυεθνικών και των ΗΠΑ υποστηρίζει η βουλευτής Βούλτεψη και γενικότερα ο ηγετικός και ο ιδεολογικός πυρήνας της δεξιάς. Όπως την απίστευτη εμπάθεια της εναντίον του Μοράλες που τον εγκαλεί ότι σαν επαναστάτης δεν μπορεί να κλείνει οικονομικές συμφωνίες με την ιμπεριαλιστική Γερμανία ή ότι καίει τα δάση υπέρ της κτηνοτροφίας ή ότι όλες οι χώρες έχουν δύο προεδρικές θητείες πού ό ίδιος το είχε κατοχυρώσει ή ότι δεν μείωσε την φτώχεια και ότι άλλη κουταμάρα της κατέβει στο κεφάλι.

Και για να αναλογιστούμε τι σχέση μπορεί να έχει ο επαναστάτης Μοράλες με τον δικό μας «επαναστάτη» Τσίπρα. Άλλωστε στην ελλάδα ότι δηλώσεις είσαι.

Ο Έβο Μοράλες μέχρι τα 16 δεν είχε να φορέσει ούτε παπούτσια, ούτε εσώρουχα! Όταν έγινε ο πρόεδρος της Βολιβίας, εθνικοποίησε το νερό γιατί οι πολίτες απαγορευόταν να μαζεύουν ακόμη και τη βροχή!...

Μια από τις πρώτες του κινήσεις ήταν να εθνικοποιήσει τους φυσικούς πόρους της χώρας, που άλλοτε εκμεταλλεύονταν, με επαχθείς όρους για το Κράτος, ξένες ιδιωτικές εταιρείες. Στο παρελθόν στη Βολιβία οι ξένες εταιρείες έλεγχαν ακόμα και το πόσιμο νερό και οι πολίτες απαγορευόταν να μαζεύουν ακόμη και το νερό της βροχής! Στις αρχές του 2000 τα τιμολόγια του νερού στην πόλη Κοτσαμπάμπα είχαν ανεβεί κατακόρυφα με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να μην έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Οι μεγάλες διαδηλώσεις που ακολούθησαν, που έμειναν στην ιστορία ως ο «πόλεμος του νερού», ήταν μια από τις αιτίες που οδήγησαν τον Έβο Μοράλες στην εξουσία....

«Το ΔΝΤ με την πολιτική λεηλασίας των φυσικών πόρων που εφαρμόζει, αλλά και με την ιδιωτικοποίηση βασικών υπηρεσιών, ποτέ δεν βοηθάει τους λαούς», δήλωσε ο Μοράλες...

Κύριε Πρόεδρε τα τελευταία χρόνια πολλοί στην Ευρώπη μιλούν για το λεγόμενο «οικονομικό θαύμα» της Βολιβίας. Ποιες είναι οι προτεραιότητες σας;

«Πάντα υλοποιούμε τις αποφάσεις μας μαζί με το λαό. Αυτό που επιδιώξαμε ήταν να εφαρμόσουμε κοινωνικά προγράμματα για να μειώσουμε τη φτώχεια. Η βασική μας επιδίωξη όμως ήταν να επανακτήσουμε τον έλεγχο των φυσικών πόρων της χώρας. Για το λόγο αυτό προχωρήσαμε στην εθνικοποίηση των υδρογονανθράκων και επίσης κρατικοποιήσαμε τις βασικές υπηρεσίες. Αυτή είναι μια βασική διαφορά που έχουμε στην πολιτική μας με τον τρόπο διοίκησης σε πολλές χώρες της Δύσης. Εδώ ο λαός είναι αυτός που κυβερνάει και όχι οι τραπεζίτες, ή οι πολυεθνικές, ή οι εταιρείες πετρελαίου. Όταν μια κυβέρνηση υπηρετεί το λαό μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Όταν αισθανόμαστε ότι η Βολιβία είναι η ζωή μας, ότι ο λαός είναι η οικογένεια μας και ότι η πατρίδα είναι η ψυχή μας, τότε είναι δυνατόν να υλοποιήσουμε μεγάλες μεταρρυθμίσεις»....

Διαβάστε όλο το άρθρο: https://www.mixanitouxronou.gr/o-evo-morales-mechri-ta-16-den-iche-na-foresi-oute-papoutsia-oute-esoroucha-otan-egine-o-proedros-tis-volivias-ethnikopiise-to-nero-giati-i-polites-apagorevotan-na-mazevoun-akomi-ke-ti-vrochi-the/

Σύμφωνα με τα όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικά, ο Μοράλες αύξησε τον κρατικό έλεγχο στην βιομηχανία Υδρογονάνθρακα με την απόφαση 2870: προηγουμένως οι εταιρείες απέδιδαν στο κράτος το 18% των κερδών τους, κάτι που ο Μοράλες το άλλαξε συμβολικά, έτσι ώστε το 82% των κερδών να αποδίδεται στο κράτος και 18% στις εταιρείες. Οι εταιρείες πετρελαίου απείλησαν να προσφύγουν στα διεθνή δικαστήρια ή να σταματήσουν την λειτουργία τους στην Βολιβία, αλλά τελικώς υποχώρησαν.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE%B2%CE%BF_%CE%9C%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%82

Βολιβία: Τα έξι "εγκλήματα" του προέδρου Μοράλες

Γεωργίου Βαγγέλης

13 Νοεμβρίου 2019

Ας μην μιλήσουμε με πολιτειακούς/πολιτικούς όρους. Ίσως τις ώρες αυτές, οι εξελίξεις στη Βολιβία είναι τέτοιες που απαιτούν λίγες... ώρες ακόμα να κάτσει με μεγαλύτερη ασφάλεια η "μπίλια" της κριτικής δημοσιογραφικής ανάλυσης. Ας δούμε όμως ποια ήταν τα έργα και ημέραι του "φυγά" προέδρου της Βολιβίας, Έβο Μοράλες. Άραγε αυτός ο αριστερός "δικτάτορας" τι κακό έκανε στους βολιβιανούς; Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Έκθεσης για την Παγκόσμια Ευτυχία (OHE), ο πρώτος Ινδιάνος πρόεδρος της Βολιβίας έκανε μάλλον καλή δουλειά από το 2006 μέχρι το 2019 που κυβέρνησε.

Πρώτον, η Βολιβία ανάμεσα σε 132 χώρες κατατάσσεται σε αυτές (46) που είδαν τα ποσοστά της ευτυχίας των πολιτών να αυξάνονται πολύ σημαντικά από το 2005 στο 2018, όπως αναφέρει η Έκθεση Ευτυχίας του ΟΗΕ του 2019. Την ίδια στιγμή μέλος του "πυρήνα" της ΕΕ, η Ελλάδα, ευρισκόμενη στην 126η θέση, κάνει παρέα με χώρες όπως η Συρία και η Βενεζουέλα στην πτώση του ποσοστού της ευτυχίας των πολιτών.

Δεύτερον, το ΑΕΠ (ακαθάριστο εθνικό προϊόν) εκτοξεύτηκε από 11.452 δολάρια το 2006 στα 40.288 το 2018(από πάνω διάγραμμα). Η Βολιβία έφτασε να έχει ετήσια ανάπτυξη 6,8% το 2013 και έπεσε στο 4,2% το 2018 σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας του λιγότερο ευνοϊκού διεθνούς κλίματος, δηλαδή ένας παράγοντας που δεν συνδέεται με την πολιτική Μοράλες. Σύμφωνα με την Έκθεση του 2018 (ΟΗΕ) για την ανθρώπινη ανάπτυξη, η Βολιβία βελτίωσε τη θέση της.

Τρίτον, όπως φαίνεται από τα στοιχεία (κάτω), ο Μοράλες δεν κατάφερε τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του να ανακόψει το ισχυρό κύμα σχολικής διαρροής στο δημοτικό. Πρόκειται όμως για ένα φαινόμενο που άρχισε να πλήττει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας από το 2000 και συνεχίστηκε.

Ωστόσο, από το 2014, η κυβέρνηση κατάφερε να βάλει ένα φρένο και στη συνέχεια να αυξήσει τις εγγραφές μαθητών. Επίσης, επί ημερών Μοράλες, το ποσοστό των εγγράμματων αυξήθηκε σύμφωνα με τα στοιχεία της UNESCO, ειδικά σε άτομα άνω των 65 ετών. Από 90,7 που ήταν το 2007 ο αλφαβητισμός στους ενήλικες έφτασε μέχρι και το 94,4 το 2014, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα.

Τέταρτον, τα ποσοστά της φτώχειας που κληρονόμησε ο Μοράλες ήταν πραγματικά εξοντωτικά. Το 2006, η Βολιβία ήταν μια χώρα με το 60% να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας. Το 2018, το ποσοστό αυτό όμως κατακρημνίστηκε στο 34,6. Υπάρχει φυσικά δουλειά να γίνει, αλλά μιλάμε για τη Βολιβία(κάτω). Οι εισοδηματικές διαφορές μειώθηκαν σημαντικά από 0,60 σε 0,47.

Πέμπτον, στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ο Μοράλες δεν τα πήγε και τόσο καλά. Όπως βλέπουμε παρακάτω είναι αρνητικό, αλλά χρειάζεται να δούμε την όλη εικόνα. Η Βολιβία για 40 περίπου χρόνια, 1960-2000 ζούσε μονίμως με αρνητικό ισοζύγιο με κάποια όμως θετικά διαλείμματα.

Η εικόνα άρχισε να βελτιώνεται θεαματικά από το 2000 ώσπου μετά το 2008 πήρε την κάτω βόλτα, αγγίζοντας ένα ιστορικό χαμηλό, χειρότερο από εκείνο του 1998. Παρόλα αυτά, ο Μοράλες φάνηκε μετά το 2018 να βελτιώνει κάπως την κατάσταση, αλλά όχι εντυπωσιακά. Ωστόσο, το εμπορικό ισοζύγιο έχει μια καλύτερη εικόνα(κάτω διάγραμμα). Να σημειωθεί ότι οι κυβερνήσεις Μοράλες κατάφεραν να πετύχουν ρεκόρ στις εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών τα τελευταία 60 χρόνια της οικονομική ζωής της χώρας.

Έκτον, η ανεργία διατηρήθηκε σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα (3,5% το 2018), αν και ελάχιστα αυξημένη συγκριτικά με το 2006.

Αυτά ήταν έξι από τα "εγκλήματα" του Έβο Μοράλες. Αν δούμε συγκριτικά κάποιες επιδόσεις ηγετών σε ευρωπαϊκά ή βορειοαμερικανικά κράτη, ίσως να μην συναντήσουμε -αναλογικά- τόσο καλά αποτελέσματα από ηγέτες με μόρφωση, εκπαίδευση, οικογενειακούς δεσμούς και οικονομική στήριξη που άνθρωποι σαν τον Μοράλες δεν μπορούν να διανοηθούν.

Για να δείτε τα διαγράμματα εδώ. https://slpress.gr/oikonomia/volivia-ta-exi-quot-egklimata-quot-toy-proedroy-morales/

Ο Έβο Μοράλες & η πολιτική του ρατσισμού στη Βολιβία

Ο Πέτρος Βαμβακάς, Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών του Emmanuel College της Βοστώνης γράφει στο ΕΝΑ για τον Έβο Μοράλες, τη συμβολή του στην εδραίωση της δημοκρατίας στη Βολιβία και την ανάδειξή της σε ένα οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιφερειακό success story, απέναντι στις βαθιά ριζωμένες δυνάμεις του ρατσισμού και των φυλετικών διαχωρισμών →

Παρότι εξωθήθηκε βίαια σε αποχώρηση, ο Έβο Μοράλες έχει προλάβει να κάνει πολλά για την εδραίωση της δημοκρατίας στη Λατινική Αμερική και την αποκάλυψη του ρατσισμού στις Άνδεις. Μάλιστα, σε αντίθεση με τους κυβερνώντες στο γειτονικό Περού, στο Εκουαδόρ, στη Χιλή και τη Βενεζουέλα, ο Μοράλες επέλεξε να αποχωρήσει, εξαναγκαζόμενος, παρά να επικαλεστεί συνταγματικές διατάξεις. Παρ' όλα αυτά, οι δυσφημιστές του, οι ίδιοι που συνήθιζαν να τον αποκαλούν «Μουγκάμπε των Άνδεων», [δεν διστάζουν να] τον κατηγορούν τώρα για δήθεν συνωμοτικά σχέδια ώστε να αναδειχθεί σε ισόβιο δικτάτορα.

Ο Μοράλες είναι ο πρώτος ιθαγενής Πρόεδρος σε μια χώρα με 65% πληθυσμό ιθαγενών, και ανήλθε στην εξουσία μέσω εκλογών σε μια εποχή κατά την οποία η Βολιβία ήταν αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της πλήρους κατάρρευσης. Σε μια περίοδο, το 2005, που οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις αποσυνέθεταν τον κοινωνικό ιστό.

Τα τελευταία 14 χρόνια ηγήθηκε μιας περιόδου πολιτικής σταθερότητας, κοινωνικής γαλήνης και σημαντικής οικονομικής ανάπτυξης. Κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, γεγονός που τον καθιστά τον μακροβιότερο δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο στην ιστορία της Βολιβίας. Οι κυβερνήσεις του κατάφεραν να θεραπεύσουν ουσιαστικά τις μακροχρόνιες και ριζωμένες φυλετικές και εθνοτικές διαφορές μιας χώρας η οποία εξακολουθεί να φέρει τα σημάδια της αρπακτικής αποικιοκρατίας και των καταστροφικών πολέμων.

Εντούτοις, σύμφωνα με Εκθέσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας το 2017, στις επιτυχίες του Μοράλες συγκαταλέγεται η σημαντική βελτίωση σειράς οικονομικών και κοινωνικών δεικτών: Αύξηση του ΑΕΠ, με ταυτόχρονη μείωση των ελλειμμάτων και του λόγου του χρέους προς το ΑΕΠ· μείωση της ακραίας φτώχειας, η οποία το 2005 έπληττε το 33% του πληθυσμού, φθάνοντας στο 15% το 2017· αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος από τα 1.020 δολάρια το 2005 στα 3.300 το 2017· παράλληλα, αύξηση των δαπανών για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και την εκπαίδευση, που είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση του προσδόκιμου ζωής από τα 65,3 στα 70,9 έτη και τη μείωση των ποσοστών αναλφαβητισμού την ίδια περίοδο. Η Βολιβία κατάφερε να επιτύχει τους περισσότερους από αυτούς τους στόχους με την επαναδιαπραγμάτευση των ποσοστών των κερδών από την εξόρυξη των φυσικών πόρων της. Το 2006 η κυβέρνηση Μοράλες προχώρησε σε μερική εθνικοποίηση των πόρων, τροποποιώντας την αναλογία 80%-20% υπέρ των ιδιωτικών εταιρειών σε 50%-50%. Τα ταμειακά αποθέματα της Βολιβίας αυξήθηκαν έκτοτε, με ρυθμό 5% ετησίως, σε επίπεδο-ρεκόρ. Συνολικά δηλαδή ο Μοράλες μετέτρεψε τη Βολιβία σε ένα οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιφερειακό success story, προκαλώντας το φθόνο φίλων και εχθρών.

Το 2016 ο Μοράλες ενήργησε όπως οι περισσότεροι περιφερειακοί πολιτικοί ηγέτες, τροποποιώντας ο Σύνταγμα έτσι ώστε να μπορέσει να εκλεγεί για μια τρίτη θητεία. Μια πολιτική απόφαση-προϊόν λανθασμένης κρίσης που του στέρησε σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο, κοστίζοντας ιδίως στους υποστηρικτές του, οι οποίοι αισθάνθηκαν προδομένοι από την προσέγγιση «business as usual», την ώρα που οι αντίπαλοι του Μοράλες ένιωθαν δικαιωμένοι για όσα του καταλόγιζαν. Παρά τα εντυπωσιακά επιτεύγματα, η δημοκρατία βασίζεται σε κανόνες, στην αποδοχή των περιορισμών και στη γνώση του πότε πρέπει κανείς να αποχωρεί. Ο Μοράλες μπορεί να είχε κερδίσει τις εκλογές της 20ής Οκτωβρίου, ωστόσο είχε χάσει τη νομιμοποίησή του, αφού η σκιά της «αντικανονικότητας» εξυπηρετούσε τις υποψίες και τις από καιρό διαμορφωμένες αντιλήψεις των αντιπάλων του, αφήνοντάς τον με την επιλογή να ακολουθήσει είτε το γράμμα του Συντάγματος είτε το πνεύμα του. Επέλεξε το τελευταίο.

Η ειρωνεία είναι ότι, τη μέρα που η Ισπανία, στην τέταρτη εκλογική αναμέτρηση μέσα σε μία τετραετία, ερχόταν αντιμέτωπη με την άνοδο της Ακροδεξιάς και τον κίνδυνο μιας παρατεταμένης πολιτικής κρίσης, ο Έβο Μοράλες έκανε ίσως περισσότερα για τη δημοκρατία, επιλέγοντας τη χώρα έναντι του αξιώματος. Ακόμη και σε αυτό το στάδιο, σε αντίθεση με τον Πινιέρα στη Χιλή, τον Μαδούρο στη Βενεζουέλα, τον Μορένο στο Εκουαδόρ ή τον Βισκάρα στο Περού, ο Μοράλες επέλεξε το πνεύμα, αντί για το γράμμα, του νόμου και αποχώρησε, αποδεχόμενος την υπόδειξη του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών για επαναληπτικές εκλογές. Στο εγγύς μέλλον ο Μοράλες θα αναδειχθεί σε πολιτική φυσιογνωμία μεγάλου βεληνεκούς σε περιφερειακό επίπεδο, καθώς επέλεξε ένα μονοπάτι που σπάνια έχουμε δει.

Παρά τα βίαια επεισόδια και τους θανάτους που σημειώθηκαν την περασμένη εβδομάδα, καταδεικνύοντας ότι ο φυλετικός διαχωρισμός στη Βολιβία είναι βαθύς και βίαιος, οι επιλογές του Μοράλες τα τελευταία 14 χρόνια διαψεύδουν όσους τον δυσφήμισαν. Μπορεί να μην ήταν σε θέση να σταματήσει την αιματοχυσία στη Βολιβία, ωστόσο δεν είναι εκείνος ο υπαίτιος: Η πολιτική κουλτούρα της Βολιβίας δεν διαμορφώθηκε το 2005, αλλά ήδη στο μακρινό 1520. Το 2019 η φυλετική και εθνοτική πολιτική, η πολιτική του ρατσισμού στις Άνδεις, εξακολουθεί να είναι ισχυρότερη από τη βούληση για δημοκρατία.

20.11.2019 - ena-institute ENA©

Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών

https://www.enainstitute.org/%CE%BF-%CE%AD%CE%B2%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%82-%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D/

27/04/2019

Jimmy Carter: «Οι ΗΠΑ είναι το πλέον πολεμοχαρές κράτος στον κόσμο»

Προσκεκλημένος στο μάθημα της Κυριακάτικης Σχολής στην Εκκλησία Βαπτιστών Μαρανάντα στην πατρίδα του στο Plains της Γεωργίας, ο Τζίμι Κάρτερ αποκάλυψε ότι είχε μιλήσει πρόσφατα με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για την Κίνα.

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Κάρτερ, 94 χρόνων, δήλωσε ότι ο Τράμπ ασχολείται συνεχώς με την συνεχώς αυξανόμενη τάση της οικονομίας της Κίνας και εξέφρασε την ανησυχία του ότι «η Κίνα προχωράει μπροστά από εμάς».

Ο Κάρτερ, ο οποίος εξομάλυνε τις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνο το 1979, δήλωσε ότι όπως είπε και στον Tραμπ «μεγάλο μέρος της επιτυχίας της Κίνας οφείλεται στην ειρηνική εξωτερική πολιτική της».

«Από το 1979, ξέρετε πόσες φορές η Κίνα έχει πολεμήσει με άλλη χώρα;» ρώτησε ο Κάρτερ. «Η αλήθεια είναι πως ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος της Κίνας - ήταν η εισβολή στο Βιετνάμ - και συνέβη το 1979. Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός τότε είχε πλήξει τις παραμεθόριες περιοχές του Βιετνάμ με πυροβολικό και το ναυτικό του είχε σύντομη αντιπαράθεση με το βιετναμέζικο στην Δεκαετία του '80. Από τότε, όμως, η Κίνα βρίσκεται σε ειρήνη με τους γείτονές της και τον υπόλοιπο κόσμο».

Ο Κάρτερ είπε ακόμη ότι οι ΗΠΑ γνώρισαν περίοδο ειρήνης μόλις για 16 από τα 242 χρόνια τους ως έθνος.

Μετρώντας τους πολέμους, τις στρατιωτικές επιθέσεις και τις στρατιωτικές κατοχές, στην αμερικανική ιστορία υπήρχαν μόνο πέντε χρόνια ειρήνης - το 1976, το τελευταίο έτος της διοίκησης του Gerald Ford και το 1977-80, το σύνολο της προεδρίας του Carter.

Ο Κάρτερ χαρακτήρισε τις ΗΠΑ ως «το πλέον φιλοπόλεμο έθνος στην ιστορία του κόσμου», με αποτέλεσμα, είπε, «οι ΗΠΑ να αναγκάζουν και άλλες χώρες να υιοθετήσουν τις φιλοπόλεμες αμερικανικές μας αρχές».

Το μερίδιό της για την ειρήνη της Κίνας είχε αποτέλεσμα να ενισχυθεί η οικονομική ανάπτυξη της, υποστήριξε ο Κάρτερ.

«Πόσα χιλιόμετρα τρένου υψηλής ταχύτητας έχουμε στη χώρα;» ρώτησε. Για να απαντήσει ο ίδιος: «Η Κίνα έχει 29.000 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών υψηλής ταχύτητας, ενώ από τις ΗΠΑ χάθηκαν, νομίζω, τουλάχιστον τρία τρισεκατομμύρια δολάρια, για στρατιωτικές δαπάνες».

Σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Διεθνών και Δημόσιων Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Watson του Brown University, οι ΗΠΑ δαπάνησαν από το 2001 $ 5,9 τρισεκατομμύρια πόλεμοι στο Ιράκ, τη Συρία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και άλλα έθνη.

«Είναι κάτι περισσότερο από ό, τι μπορείτε να φανταστείτε», δήλωσε ο Κάρτερ για τις δαπάνες πολέμου των ΗΠΑ.

«Η Κίνα δεν έχει χάσει ούτε δεκάρα για τον πόλεμο και γι 'αυτό είναι μπροστά μας. Σχεδόν σε κάθε περίπτωση».

«Και νομίζω ότι η διαφορά είναι αν ξοδεύαμε τρία τρισεκατομμύρια δολάρια σε αμερικανικές υποδομές, τότε πιθανώς θα είχαν περισσεύσει δύο τρισεκατομμύρια δολάρια», είπε ο Κάρτερ στο εκκλησίασμα.

«Θα είχαμε σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας. Θα είχαμε γέφυρες που δεν καταρρέουν, θα είχαμε δρόμους που συντηρούνται σωστά. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα θα ήταν τόσο καλό όσο αυτό της Νότιας Κορέας ή του Χονγκ Κονγκ».

Ενώ υπάρχει επικρατούσα πεποίθηση στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι η χώρα σχεδόν πάντα συμμετέχει σε πόλεμο «για ευγενείς σκοπούς και για την υπεράσπιση της ελευθερίας», η παγκόσμια κοινή γνώμη και τα γεγονότα χρωματίζουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα.

Οι περισσότερες χώρες που συμμετείχαν στην δημοσκόπηση του WIN / Gallup για το 2013, αναγνώρισαν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τη μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και δημοσκόπηση της Pew Research του 2017 διαπίστωσε ότι αριθμός ρεκόρ από τους ερωτηθέντες έβλεπε την αμερικανική εξουσία και επιρροή ως «μεγάλη απειλή».

Οι ΗΠΑ εισέβαλαν ή βομβάρδισαν δεκάδες χώρες και υποστήριξαν σχεδόν κάθε δεξιά δικτατορία στον κόσμο από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ανέτρεψαν ή προσπάθησαν να ανατρέψουν δεκάδες ξένες κυβερνήσεις από το 1949 και προσπάθησαν ενεργά να συντρίψουν σχεδόν το κάθε κίνημα απελευθέρωσης ενός λαού στην ίδια περίοδο. Έχουν επίσης αναμειχθεί σε πολλές εκλογές, σε χώρες ασχέτως αν ήταν συμμαχικές ή και αντίπαλες.

https://www.pronews.gr/kosmos/768547_jimmy-carter-oi-ipa-einai-pleon-polemohares-kratos-ston-kosmo

Κοκαλέρο τέλος - προς μεγάλη λύπη του κ. Τσίπρα!

Σοφία Βούλτεψη

Η Σοφία Βούλτεψη είναι Βουλευτής της ΝΔ τ. Yφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ

27/11/2019

Μετά από περισσότερο από έναν μήνα, στη διάρκεια του οποίου η Βολιβία βρέθηκε βυθισμένη στο χάος και στον εμφύλιο σπαραγμό που κόστισε τη ζωή σε περισσότερους από τριάντα ανθρώπους, 15 μέρες μετά την παραίτηση του Έβο Μοράλες και την εγκατάστασή του σε υπερορία στο Μεξικό, η χώρα ετοιμάζεται να προσέλθει ξανά στις κάλπες. Η Γερουσία ψήφισε νόμο με τον οποίο ακυρώθηκε η «νίκη» του Μοράλες και προκηρύχθηκαν νέες εκλογές, στις οποίες ο Μοράλες απαγορεύεται να λάβει μέρος. Προς μεγάλη λύπη του κ. Τσίπρα...

Ως γνωστόν, ο «κοκαλέρο», με συνταγματικά τερτίπια και νοθεία στις εκλογές επιδίωξε μια τέταρτη (παράνομη) εκλογική θητεία. Και επί έναν μήνα έκανε το παν για να διατηρήσει την εξουσία του, ξεσηκώνοντας τους αυτόχθονες και αδιαφορώντας για το αίμα που χυνόταν.

Το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του υπερασπίζονται έναν σφετεριστή της εξουσίας, είναι άλλη μια απόδειξη ότι δεν σέβονται τους κανόνες της Δημοκρατίας. Διότι δεν μπορείς να υπερασπίζεσαι συγχρόνως και τη Δημοκρατία και αυτούς που την καταλύουν.

«Να νικήσει η Δημοκρατία», δήλωσε μέσω twitter ο κ. Τσίπρας στις 11 Νοεμβρίου, ημέρα που ο «σύντροφος Μοράλες» αποφάσιζε επιτέλους να παραιτηθεί μετά από τρεις εβδομάδες διαδηλώσεων και συγκρούσεων, μετά την ανακοίνωση της «νίκης» του στις εκλογές που αποδεδειγμένα υπήρξε προϊόν νοθείας.

Εξέφρασε μάλιστα ο κ. Τσίπρας την «αλληλεγγύη και τον σεβασμό του στον Έβο Μοράλες και τον λαό της Βολιβίας απέναντι σε κάθε προσπάθεια να επιστρέψουν οι σκοτεινές μέρες των πραξικοπημάτων και της βίας».

Συγγνώμη, αλλά ποια δημοκρατία να νικούσε; Και ποιος έκανε πραξικόπημα αν όχι αυτός που παρανόμως και με νοθεία θέλησε να μονιμοποιηθεί στη θέση του προέδρου;

Την ίδια μέρα, ο Τομέας Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ εξέδιδε ανακοίνωση «για το πραξικόπημα στη Βολιβία»:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει κατηγορηματικά το πραξικόπημα στη Βολιβία και εκφράζει την αλληλεγγύη του στον πρόεδρο Έβο Μοράλες και στον λαό της Βολιβίας που αγωνίζεται για τη Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Απέναντι στη βία και την τρομοκρατία των όπλων, η μόνη απάντηση θα πρέπει να είναι ο αγώνας για την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα».

Και στις 15 Νοεμβρίου, με ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, ο κ. Τσίπρας μας ενημέρωσε ότι «επικοινώνησα τηλεφωνικά με τον Έβο Μοράλες που βρίσκεται στο Μεξικό, μετά το πραξικόπημα στη χώρα του. Του εξέφρασα την αμέριστη συμπαράστασή μου, εκ μέρους κάθε δημοκρατικού Έλληνα πολίτη, στον αγώνα για την ειρήνη, τη Δημοκρατία και την ανεξαρτησία της πατρίδας του. Μου επεσήμανε ότι τούτη την ώρα η πρώτη του έγνοια είναι η αποκατάσταση της κοινωνικής ειρήνης και τόνισε τη σημασία να αναδειχθεί διεθνώς η ανάγκη αποκατάστασης της Δημοκρατίας στη Βολιβία. Ο αγώνας για την Δημοκρατία στη Βολιβία και στην Λατινική Αμερική είναι αγώνας που μας αφορά όλες και όλους, όσο μακριά και αν βρισκόμαστε».

Δηλαδή, ο κ. Τσίπρας θεώρησε φυσιολογική την απόπειρα εξασφάλισης τέταρτης προεδρικής θητείας - κάτι που δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο, αφού παντού δεν επιτρέπονται πάνω από δύο θητείες - αδιαφόρησε για τις κατηγορίες περί νοθείας, έλαβε ως δεδομένο ότι έγινε πραξικόπημα εις βάρος του Μοράλες - και όχι του Μοράλες εις βάρος όλων των υπολοίπων - και εξέφρασε την συμπαράστασή του «εκ μέρους κάθε δημοκρατικού Έλληνα πολίτη».

Ποιους εννοούσε; Προφανώς τους ομοίους του, δηλαδή όλους εκείνους που εργαλειοποιούν έννοιες όπως η Δημοκρατία για να την θέσουν - ου μην αλλά και τον λαό - στην υπηρεσία των σφετεριστών της εξουσίας.

«Δεν θα ξεμπερδέψετε με την Αριστερά»!

Ο Μοράλες, όμως, βρίσκεται στην εξουσία από το 2006. Το 2009 ο ίδιος έφερε και ψήφισε με την πλειοψηφία του Σύνταγμα που δεν επέτρεπε στον πρόεδρο πάνω από δύο διαδοχικές θητείες. Πλην όμως, φρόντισε το 2013 το Συνταγματικό Δικαστήριο να αποφασίσει ότι η πρώτη θητεία του δεν... έπρεπε να ληφθεί υπόψη, διότι το νέο Σύνταγμα δεν μπορούσε να έχει αναδρομική ισχύ!

Το 2016, ο Μοράλες διοργάνωσε δημοψήφισμα - ως γνωστόν τα αυταρχικά καθεστώτα προτιμούν τα δημοψηφίσματα από τις εκλογές - ζητώντας από τον λαό μια τέταρτη προεδρική θητεία, ώστε να παραμείνει στην εξουσία ως το... 2025. Δηλαδή να μπορεί να παραμείνει στην εξουσία για μια... εικοσαετία!

Όταν το «Όχι» επικράτησε - από καιρό το καθεστώς κατηγορείτο για διαφθορά και νεποτισμό - ο Μοράλες, καθιστώντας σαφείς τις προθέσεις του, δήλωσε: «Χάσαμε τη μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο, ο αγώνας συνεχίζεται».

Κάτι σαν κι' αυτό που αγαπά να επαναλαμβάνει ο Τσίπρας: «Δεν θα ξεμπερδέψετε εύκολα με την Αριστερά», μας απειλεί ξανά και ξανά. Γι' αυτό θεωρεί φυσιολογική τη στάση του Μοράλες, που οδήγησε στο σημερινό χάος τη Βολιβία.

Όλα αυτά, είχαν ως αποτέλεσμα να ξεσπάσουν πρωτοφανείς ταραχές στη λατινοαμερικανική αυτή χώρα, αλλά και οδήγησαν στην απόφαση του Στρατού και της Αστυνομίας να μην χτυπήσουν τον λαό που διαμαρτυρόταν - πολλές μονάδες της Αστυνομίας στασίασαν και ενώθηκαν με τους διαδηλωτές - ζητώντας από τον Μοράλες να παραιτηθεί για να εκτονωθεί η κατάσταση.

Είναι γνωστό ότι από τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας ανακοινώθηκε ότι ο στρατός δεν έχει σκοπό να «αναμετρηθεί ποτέ με τον λαό που υπηρετεί».

Αυτό ήταν το «πραξικόπημα» (και εδώ Μοράλες και Τσίπρας δίνουν στις λέξεις και στις έννοιες το νόημα που τους βολεύει).

Μετά την ήττα στο δημοψήφισμα του 2016, πράγματι ο «αγώνας» του Μοράλες συνεχίστηκε. Αδιαφόρησε για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και στις 20 Οκτωβρίου διοργάνωσε προεδρικές εκλογές και ανακοίνωσε ότι... νίκησε!

Νοθεία με Ν κεφαλαίο

Η σπίθα της εξέγερσης άναψε όταν, την ώρα που όλα έδειχναν πως θα χρειαζόταν και δεύτερος γύρος ανάμεσα στον Μοράλες και στον Κεντρώο αντίπαλό του δημοσιογράφο Κάρλος Μέσα, ξαφνικά η εκλογική επιτροπή διέκοψε για 20 ολόκληρες ώρες τη ροή της ηλεκτρονικής ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων.

Και μετά από πέντε ολόκληρες μέρες, η εκλογική επιτροπή ανακοίνωσε ότι ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της Βολιβίας, εκτροφέας λάμα και καλλιεργητής κόκας, εξελέγη από τον πρώτο γύρο, εξασφαλίζοντας το 47,08% των ψήφων έναντι 36,51% του Μέσα - και ενώ συμμετείχαν εννέα υποψήφιοι!

Σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο, για να εκλεγεί κάποιος πρόεδρος στη Βολιβία από τον πρώτο γύρο πρέπει να εξασφαλίσει τουλάχιστον το 40% των ψήφων και να έχει διαφορά δέκα μονάδων από τον αντίπαλό του.

Αυτό, όπως αποφάνθηκαν και όλοι οι εμπειρογνώμονες, ήταν στατιστικά αδύνατον. Αμέσως ξέσπασαν ταραχές και στη μέση μπήκε ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών προτείνοντας επανακαταμέτρηση - κάτι που δεν αποδέχθηκε η βολιβιανή αντιπολίτευση, δηλώνοντας πως αποδέχεται μόνο επανάληψη της ψηφοφορίας.

Αυτά συνέβησαν στη Βολιβία. Αλλά ο κ. Τσίπρας θεωρεί, όπως αποδεικνύεται από τη στάση του, φυσιολογικό σε πρώτη φάση τα αποτελέσματα να δείχνουν δεύτερο γύρο, να διακόπτεται για 20 ώρες η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και στο τέλος αυτό να γίνεται πέντε μέρες μετά με νικητή τον Μοράλες!

Ήταν ζήτημα χρόνου να ξεσπάσουν οι ταραχές που οδήγησαν στην παραίτηση του Μοράλες και την αναχώρησή του για το Μεξικό, από όπου με ανακοινώσεις και δηλώσεις δυναμίτιζε το κλίμα. Μαζί του, παραιτήθηκαν και ο αντιπρόεδρος Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, η πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Γερουσίας, όπως και ο πρόεδρος της Βουλής - γεγονός που οδήγησε σε κενό εξουσίας.

Η χώρα βυθίστηκε στο χάος, με τους κοκαλέρο να συγκρούονται με τις δυνάμεις του Στρατού και της Αστυνομίας στην Κοτσαμπάμπα, προπύργιο του Μοράλες, να αποκλείουν δρόμους και να επελαύνουν κατά της πρωτεύουσας Λα Παζ. Ως συνέπεια των μπλόκων, γρήγορα άρχισαν να παρουσιάζονται ελλείψεις σε τρόφιμα και καύσιμα, καθώς οι υποστηρικτές του Έβο κατέλαβαν το διυλιστήριο Σενκάτα, στο Ελ Άλτο, δίδυμη πόλη της Λα Παζ.

Ο λόγος στις γυναίκες

Την κατάσταση πήραν στα χέρια τους οι γυναίκες. Η γερουσιαστής του αντιπολιτευόμενου κόμματος Τζανίνε Άνιες αυτοανακηρύχθηκε μεταβατική Πρόεδρος, ενώ η προερχόμενη από το κόμμα του Μοράλες MAS (Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό), που έχει την πλειοψηφία στην παρούσα Γερουσία, Μόνικα Έβα Κόπα Μούργα ανέλαβε πρόεδρος του Σώματος. Παράλληλα, η υπουργός Εξωτερικών της μεταβατικής κυβέρνησης, Κάρεν Λονγκαρίτς, ανέλαβε να ενημερώσει τον πλανήτη.

Οι δύο αντίπαλες στον στίβο της πολιτικής συντόνισαν τη δράση τους και οδήγησαν τη Γερουσία στην απόφαση για επανάληψη των εκλογών.

Άλλωστε - ό,τι κι' αν λένε οι εν Ελλάδι υποστηρικτές του Μοράλες που παραθέτουν διάφορα αμφιλεγόμενα στοιχεία περί καταπολέμησης της φτώχειας - η δημοτικότητα του «κοκαλέρο» είχε υποχωρήσει λόγω της επιβράδυνσης της οικονομίας και εν μέσω καταγγελιών για νεποτισμό, διαφθορά και αντιδημοκρατικές πρακτικές.

(Ξεχνάνε, βέβαια, οι «κοκαλέρο της Ελλάδας» ότι τον Μάιο του 2014, κατά τη συζήτηση στη Βουλή για το Μεσοπρόθεσμο, ο Τσακαλώτος, προκειμένου να κάνει την αντιπολίτευσή του στην κυβέρνηση Σαμαρά, είχε πει: «Το κράτος του 2018 θα έχει δαπάνες 38% του ΑΕΠ, ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες θα είναι 33%, δηλαδή όπως συμβαίνει σε χώρες όπως η Βουλγαρία, η Λετονία, η Μολδαβία, η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία, η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Βολιβία - χώρες που μάλλον δεν φημίζονται για το κοινωνικό τους κράτος...». Παραδεχόταν δηλαδή πως το κοινωνικό κράτος του Μοράλες ήταν ένα παραμύθι!)

Επιπλέον, οικαταστροφικές πυρκαγιές που απανθράκωσαν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο έκταση ίση με αυτή της Ελβετίας είχαν προκαλέσει την οργή μεγάλου μέρους των αυτοχθόνων που κατηγορούν τον Μοράλες ότι θυσίασε την Πατσαμαμά - τη μητέρα Γη, στη γλώσσα Κέτσουα - ώστε να αυξηθούν οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις και η παραγωγή κρέατος που προορίζεται για εξαγωγή στην Κίνα.

Παιδιά - δούλοι και γυναίκες σε περιορισμό

Με τον κατώτερο μισθό στα 150 ευρώ, με τη νόμιμη καλλιέργεια της κόκας να αυξάνεται από χρόνο σε χρόνο, με την επαρχία Μπένι να κυβερνάται από τους βαρόνους των ναρκωτικών - εκεί επρόκειτο να μεταβεί προ ημερών η μεταβατική πρόεδρος, αλλά ακύρωσε την επίσκεψη λόγω απειλών κατά της ζωής της - θυμίζω ότι η Βολιβία είναι μία από τις 15 χώρες όπου απαγορεύεται στις γυναίκες να εργάζονται χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου τους, ενώ υπάρχουν επαρχίες όπου το 35% των κοριτσιών δεν πηγαίνουν στο σχολείο!

Και το χειρότερο: Το 2014 ο Μοράλες ψήφισε νόμο με τον οποίο το όριο της νόμιμης παιδικής εργασίας κατέβηκε από τα 14 στα 12 χρόνια. Είχε μάλιστα και επιχείρημα: «Φυσικά, δεν μπορεί να υπάρχει εκμετάλλευση των παιδιών, ωστόσο μερικές φορές υπάρχει η ανάγκη, η οποία σε οδηγεί στην εργασία»!

Έτσι, στον «παράδεισο» της Βολιβίας, ένα εκατομμύριο περίπου παιδιά εργάζονται σε όλη τη χώρα, ακόμα και από τα 7 τους χρόνια, εξασκώντας επαγγέλματα εξαιρετικά επικίνδυνα.

Εντάξει και τι έγινε, θα πουν μερικές εγχώριες ψυχές. Μόνο ένα εκατομμύριο παιδιά! Και σιγά, δεν εργάζονται και από τα... πέντε!

Θυμίζω επίσης ότι τον Ιανουάριο του 2011, η Βολιβία του Μοράλες αναγνώρισε την γειτονική χώρα ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Και γιατί παρακαλώ; Μα ως... «αντάλλαγμα» για τη στήριξη που παρείχαν τα Σκόπια στη Βολιβία σχετικά με τις τροποποιήσεις που ζήτησε στην Ενιαία Συνθήκη του ΟΗΕ για τα Ναρκωτικά.

Αυτά οι εγχώριοι κοκαλέρο κάνουν ότι δεν τα ξέρουν. Και χρόνια τώρα μας ζαλίζουν το κεφάλι με τους «αγώνες» του Μοράλες κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού, που το 1997 επέβαλε στη χώρα η Παγκόσμια Τράπεζα. Κάνοντας επίσης ότι ξεχνούν πως από τον Δεκέμβριο του 2018 τα τεράστια κοιτάσματα λιθίου της Βολιβίας βρίσκονται σε γερμανικά χέρια: Ο Μοράλες των εθνικοποιήσεων και του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα υπέγραψε με την Γερμανία συμφωνία για την βιομηχανική χρήση του λιθίου, βασική πρώτη ύλη για την παραγωγή μπαταριών, σε ένα σημαντικό βήμα για να μειώσει το Βερολίνο την εξάρτησή του από τις ασιατικές αγορές.

Ο πόλεμος στις ΜΚΟ και η «πρώην»

Για να μην μιλήσουμε για τις περιβαλλοντικές καταστροφές που προκάλεσε αυξάνοντας την εξόρυξη φυσικού αερίου, πετρελαίου και μεταλλευμάτων, καθώς και την παραγωγή σόγιας, καταπατώντας ακόμη και εθνικά πάρκα - ένα από τα οποία θέλησε να κόψει στη μέση για να δημιουργήσει έναν τεράστιο αυτοκινητόδρομο.

Α, να μην ξεχάσω ότι ο Μοράλες τα έβαλε και με τις περιβαλλοντικές οργανώσεις που διαμαρτυρήθηκαν, δηλώνοντας ότι «δεν χρειαζόμαστε ΜΚΟ που χρησιμοποιούν τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά κινήματα για να δημιουργούν αντιπολίτευση και συνωμοσίες».

Να μην ξεχάσω επίσης ότι είχε ψηφίσει νόμο για περιορισμό των ευαγγελιστών, των δημοσιογράφων, των συνδικαλιστικών σωματείων και των γιατρών. Είχαν τότε ξεσπάσει πάλι ταραχές και απεργίες, με τον Μοράλες να παίρνει πίσω τον νόμο - χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει το σχέδιό του για έλεγχο των μέσων ενημέρωσης και της Δικαιοσύνης.

Και βέβαια, θα ήταν αστείο αν τους εγχώριους «κοκαλέρο» ενοχλούσε το γεγονός ότι ο Μοράλες χρησιμοποίησε την επιρροή του υπέρ της πρώην συντρόφου του, της 28χρονης Γκαμπριέλα Ζαπάτα, η επιχείρηση της οποίας υπέγραψε με την κυβέρνηση συμβόλαια ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.

Σιγά τώρα, τι είναι όλα αυτά μπροστά στην στήριξη που μας έδωσε ο Μοράλες στο γελοίο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, όταν έστειλε τα συγχαρητήριά του για το γελοίο «Όχι», που κατά τη γνώμη του ήταν... «ήττα για τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό»!

«Χαιρετίζω τον σπουδαίο ελληνικό λαό για τον θρίαμβο του "όχι", ο οποίος συνιστά μια πανωλεθρία για τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό», είχε δηλώσει στις 6 Ιουλίου, υποστηρίζοντας πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «αποτελεί την αρχή της απελευθέρωσης του ευρωπαϊκού λαού».

Πάει και ο Λινέρα της Ζωής

Σωστά! Διότι ήδη από τον Ιούνιο του 2015 μας είχε στείλει τον αντιπρόεδρό του Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα - αυτόν που παραιτήθηκε μαζί του - ο οποίος «συνέβαλε» στην περίφημη Επιτροπή Κωνσταντοπούλου για το χρέος, δηλώνοντας ότι «τα χρέη της Ελλάδας είναι παράνομα».

Όπως είπε, παραλαμβάνοντας από τα χέρια της Ζωής τα προκαταρκτικά συμπεράσματα εκείνης της «Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους», «εξωτερικά χρέη, όπως αυτό της Ελλάδας, είναι άδικα, καταχρηστικά, παράνομα και με τις σημερινές συνθήκες αδύνατον να αποπληρωθούν».

Ο Λινέρα είχε ενημερώσει την κ. Κωνσταντοπούλου ότι η Βολιβία προεδρεύει της Επιτροπής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Αναδιάρθρωση του Εξωτερικού Χρέους των Χωρών και επιθυμεί τη στενή συνεργασία με την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

«Στηρίζουμε, υποστηρίζουμε και συμφωνούμε με οποιαδήποτε απόφαση ή δράση της Κυβέρνησης που έχει ως στόχο περισσότερη εθνική κυριαρχία και περισσότερη ευημερία προς όφελος του λαού. Η Βολιβία στηρίζει όλες τις πρωτοβουλίες που κινούνται προς την κατεύθυνση του αγώνα εναντίον των εκβιασμών των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων», είχε πει. Θυμίζω ότι ο κ. Λινέρα είχε τότε συναντηθεί και με τον τότε αντιπρόεδρο της τότε κυβέρνησης κ. Δραγασάκη.

Αυτά μας ετοίμαζαν οι άνθρωποι που τώρα θρηνούν για τον Μοράλες, τον Λινέρα και την παρέα τους.

Ήθελαν και να... συντονιστούν!

Μετά συνέβησαν και άλλες γελοιότητες. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2018, ο κ. Τσίπρας είχε συναντηθεί με τον Μοράλες, στο περιθώριο της 73ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

«Ανεξάρτητα από τη γεωγραφική απόσταση ανάμεσα μας, έχουμε πολλές πολιτικές και ιδεολογικές συμπτώσεις. Και κυρίως, μοιραζόμαστε την ίδια προσήλωση στα κοινωνικά ζητήματα των δύο χωρών μας», είχε γράψει στο Twitter, ο Μοράλες.

Ενημερωθήκαμε τότε ότι Τσίπρας και Μοράλες συμφώνησαν πως είναι «αναγκαίος ο συντονισμός ανάμεσα στις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις ανά τον κόσμο»!

Οι δυο τους συμφώνησαν επίσης να συνεργαστούν για την επιτυχία μια Συνόδου των χωρών της Λατινικής Αμερικής - δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κατά Λατινική Αμερική ήθελε να μας πάει ο μέγας θαυμαστής όλων των δικτατόρων της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων και των περονιστών της Αργεντινής, αλλιώς τι δουλειά είχε πρωθυπουργός της Ελλάδας να ασχολείται με λατινοαμερικάνικες συνόδους;

Ε πώς δεν είχε. Αφού τότε οι γνωστές κυβερνητικές πηγές μας είχαν ενημερώσει πως ο Τσίπρας είχε δηλώσει ότι... «η ιστορία των μεγάλων κοινωνικών αγώνων και η δυναμική των κοινωνικών κινημάτων στη Λατινική Αμερική, συνιστούν μια ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της Αριστεράς ανά τον κόσμο».

Οπότε ο Μοράλες του είχε δώσει τα συγχαρητήριά του «για την έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια και τη μεγάλη μάχη που έδωσε και δίνει, απέναντι στους ισχυρούς και τις ελίτ».

Τέτοια πράγματα!

«Μαθήματα» από τη Λ. Αμερική!

Μ' αυτά και μ' αυτά, ο κοκαλέρο μας επισκέφθηκε τον Μάρτιο του 2019 και εμφανίστηκε αλά μπρατσέτα με τον Τσίπρα στο Ίδρυμα Νιάρχος, με παρούσα και εκστασιασμένη όλη την ελίτ που οι δυο τους αόκνως πολεμούσαν.

Και για να μην έχουμε καμιά αμφιβολία για το πού πηγαίναμε, απευθυνόμενος στον «φίλο Έβο», ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι «παίρνουμε μαθήματα από την Λατινική Αμερική», ότι οι λαοί μας «μοιράζονται κοινές αξίες και κοινούς αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία, ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια» και ότι ο αγώνας αυτός «μπορεί να δίνεται με διαφορετικά μέσα και όπλα, αλλά δίνεται με την ίδια καρδιά, με την ίδια ψυχή, με τις ίδιες ιδέες», διότι «η Λατινική Αμερική «υπήρξε και εξακολουθεί να είναι, παρά τις μεγάλες προκλήσεις και τις δυσκολίες, που αντιμετωπίζει, ένα μεγάλο εργαστήρι τέτοιων αλλαγών και μετασχηματισμών και κοινωνικών κινημάτων» - παραθέτοντας και μια σειρά «επιτυχίες» του Μοράλες που... ούτε ο ίδιος δεν ήξερε!

Γι' αυτό και κατά την αντιφώνησή του, ο Μοράλες είχε ευχαριστήσει τον Τσίπρα για τις πληροφορίες που του έδωσε για τη χώρα του (τη Βολιβία, εντάξει;).

Το ζήτημα είχε και ηθικό δίδαγμα, καθώς, κατά τον Τσίπρα, μπορούσαμε πλέον να... ονειρευόμαστε «ένα νέο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και ολιγαρκούς αφθονίας», διότι «αυτός είναι ο "επαναστατικός ρεαλισμός" της κυβερνώσας Αριστεράς του 21ου Αιώνα, που προχωρά με ρήξεις και συμβιβασμούς».

Είναι να μην θρηνεί και να μην οδύρεται ο άνθρωπος που δεν πέρασαν καλά καλά οκτώ μήνες και το ίνδαλμά του, αυτός που ορκιζόταν με υψωμένες αριστερές γροθιές και έβαζε τον λαό να παρελαύνει μπροστά του τραγουδώντας τη Διεθνή.

Ας μην στενοχωριέται, όμως, ο κ. Τσίπρας: Ο «σύντροφος Έβο» έχασε μεν την εξουσία, αλλά του έμεινε για παρηγοριά το διάσημο «επαναστατικό» πουλόβερ από αλπακά των Άνδεων!

https://www.elzoni.gr/ Αναρτήθηκε από EFENPRESS στις 27.11.19