ΤΑ ΝΕΟΤΕΡΑ ΤΟΥ 3 ου ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.

• 1.  Μόνιμο ανοιχτό πολεμικό μέτωπο στην Ρωσία.

Δοκιμάζουν την ρωσική πολεμική μηχανή, την φθείρουν, την εξαντλούν την έχουν σε πολιορκία.

2. Είναι αμφίβολο αν θα της επιτεθούν φοβούμενοι τα πυρηνικά της μόνο αν είναι σίγουροι ότι η Ρωσία δεν έχει την ανάλογη πολεμική ικανότητα και για οποιοδήποτε λόγο δεν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά ή ότι το ΝΑΤΟ θα μπορέσει να τα αναχαιτίσει τότε θα της επιτεθεί το ΝΑΤΟ.

Delenda Russia. Καταστρέψτε την Ρωσία.

3. Βαθύ κράτος των ΗΠΑ και Ισραήλ. Αν και κάποιοι βλέπουν ασυμφωνία μεταξύ τους λόγω της υποκριτικής φωνής των κυβερνητικών αξιωματούχων των ΗΠΑ εμείς βλέπουμε σύμπτωση συμφερόντων τους.

Το Ισραήλ προκαλεί (ανθρωπιστική καταστροφή στην Παλαιστίνη μέχρι του σημείου της γενοκτονίας, πολιτικές δολοφονίες μέσα στο Ιράν και σε άλλες χώρες ) συνεχώς το Ιράν να του επιτεθεί πιστεύοντας ότι έτσι θα ξεμπερδέψει με όλο τον αντί-ισραηλινό άξονα, ανατρέποντας το πολιτικό καθεστώς του Ιράν.

Με αυτό τον τρόπο οι ΗΠΑ αποκόβουν από την Κίνα τον δρόμο του Μεταξιού και την άφθονη παροχή ενέργειας από το Ιράν.

Θα οπισθοδρομήσουν την οικονομική ανάπτυξη της Κίνας.

Με ένα σπάρο δύο τρυγόνια ή τρία τα τρυγόνια, το τρίτο τρυγόνι είναι η Ρωσία που θα χάσει ένα σύμμαχο, το Ιράν.

Οι ΗΠΑ αν θέλανε να μαζέψουν το Ισραήλ, αν πιστέψουμε ότι ο σχεδιασμός δεν είναι κοινός, θα το απειλούσαν με διακοπή στρατιωτικών εφοδίων και δεν θα στέλνανε ούτε βαρκούλα να το υπερασπιστούν ενώ τώρα πλημμυρίζουν με πολεμικά πλοία την περιοχή λές και δέχονται επίθεση οι ίδιοι.

Ηλίου φαεινότερον ότι θέλουν να συμμετάσχουν στην πολεμική εκστρατεία του Ισραήλ.

Βλέπουμε την συνέχεια του 3ου Παγκόσμιου πολέμου να ξετυλίγεται στην Μέση Ανατολή.

Θα είναι το έναυσμα για να οδηγηθούμε σε ανοιχτή (ΝΑΤΟ-Ρωσία -Κίνα) παγκόσμια ανάφλεξη;

Πως θα απαντήσει το Ιράν; Θα δώσει το περιθώριο για να

προχωρήσουν σε χερσαία εισβολή οι ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν;

ή προς το παρόν θά αρκεστούν στο στραπατσάρισμα του γοήτρου του Ιράν μέσω του εναέριου βομβαρδισμού;

Επίκειται πυρηνικό πλήγμα του Ισραήλ στο Ιράν ή στους συμμάχους του στο Λίβανο;

Ποια είναι η κόκκινη γραμμή για τους Ρώσους και τους Κινέζους αναφορικά με το Ιράν;

Ακούγονται πολλές φωνές ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τυφλό όργανο των ΗΠΑ.

Η δική μας γνώμη είναι ότι τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα συμπίπτουν.

Γι'αυτό έχουν ευθυγραμμιστεί τόσο απόλυτα με τις ΗΠΑ.

Ας προσέξουμε τι μας λένε οι οικονομολόγοι για το μέλλον της ΕΕ και της Αγγλίας.

Διαρκώς μειούμενη συμμετοχή στην παγκόσμια παραγωγή και στην ανταγωνιστικότητα, θα υποσκελιστούν από άλλες χώρες. Θα καταστούν χώρες μεσαίας δύναμης οικονομικής και στρατιωτικής η Γερμανία, η Γαλλία, η Αγγλία κλπ.

Τεράστια χρέη, οικονομική και ηθική παρακμή (τώρα έχουμε και το καινούργιο φρούτο της Woke κουλτούρας), εισβολή λαθρομεταναστών είναι τα σημάδια της καταστροφής για αυτούς που μελετούν την Ιστορία πχ. Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εδώ οι λαθρομετανάστες ήταν τα πολεμικά γερμανικά φύλα, στην βυζαντινή αυτοκρατορία τα τουρκικά φύλα που τα χρησιμοποίησαν οι αυτοκράτορες σαν μισθοφόρους και για να τους φυλάνε τα σύνορα, στις ΗΠΑ οι ειρηνικοί μετανάστες στην αρχή, από την Ευρώπη που κατέληξαν να αφανίσουν τους γηγενείς ινδιάνους επειδή δεν ανεχόντουσαν να γίνουν δούλοι των λευκών.

Πολλών ινδιάνικων φυλών που βρίσκονταν σε μόνιμο πόλεμο μεταξύ τους.

Δύο είναι οι δρόμοι, δεν υπάρχουν άλλοι, γι'αυτό μιλάμε για 3ο παγκόσμιο πόλεμο, ό ένας είναι η βαθύτατη κοινωνικό-οικονομική αλλαγή στο εσωτερικό των χωρών τους και σε όλο το οικοδόμημα της ΕΕ, η αποδοχή ενός πολυκεντρικού κόσμου και ό άλλος είναι ο πόλεμος με επικεφαλής τις ΗΠΑ για να επιβληθούν των χωρών που δεν θέλουν να τους ληστεύει το δυτικό μπλόκ, των εν δυνάμει ανταγωνιστών τους.

Τον πρώτο δρόμο δεν τον βλέπουμε, δεν φοβούνται ότι κινδυνεύουν να χάσουν τις περιουσίες τους ακόμα και τις ζωές τους.

Έτσι η ολιγαρχία δεν πρόκειται να κάνει καμία σοβαρή παραχώρηση όπως αναγκάστηκε να κάνει μετά το 1945.

Οι λαοί είναι σε λήθαργο, για άλλα τυρβάζουν και τους απασχολούν βλέπε την δημοτικότητα των influencer (ινφλουενσερ) που θησαυρίζουν λόγω της ανθρώπινης ηλιθιότητας και σύγκρινε τη με τα σάιτ που κάτι αξιόλογο έχουν να προσφέρουν στην κοινωνία, σημεία των καιρών.

Ο δημοσιογραφικός κόσμος κατάντησε αναμεταδότης των πιο σκοτεινών κέντρων και της πλύσης του εγκεφάλου της κοινωνίας βασιζόμενος στις πιο σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις στον τομέα της ψυχολογίας.

Δες πόσο εύκολα ομάδες πολιτών παρασύρονται από την κυβερνητική προπαγάνδα, την εποχή των εμβολίων οι αντιεμβολιαστές κινδύνεψαν να γίνουν ο αποδιοπομπαίος τράγος των εγκληματικών κυβερνητικών επιλογών, της εξυπηρέτησης των πολυεθνικών.

Το ανθρώπινο κρέας για τα κανόνια ετοιμάζεται πυρετωδώς.

Γλυκύ δ'απείρω πόλεμος. Ο πόλεμος φαίνεται γλυκός σ'αυτούς πού δεν έχουν την εμπειρία του. (Πίνδαρος).

Γιατί η Κίνα δεν θέλει πόλεμο Ισραήλ-Ιράν

https://slpress.gr/diethni/giati-i-kina-den-thelei-polemo-israil-iran/

09/08/2024

ΜΕΛΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Σε άρθρο του στο The China Academy, ο καθηγητής Wang Xiangsui, πρώην συνταγματάρχης και νυν αναπληρωτής γραμματέας του Ιδρύματος CITIC, προτρέπει το Ιράν να μην πέσει στην παγίδα της «συνωμοσίας ΗΠΑ-Ισραήλ»: Δηλαδή να μην ωθηθεί σε μία ακραία απάντηση στην δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς στο έδαφος του.

Η δε προτροπή του Κινέζου καθηγητή στο Ιράν να μην "επαναλάβει το λάθος των Ρώσων", θυμίζει την αντίδραση του Πεκίνου στην δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί από τους Αμερικανούς, το 2020: Είχε καλέσει το Ιράν σε αυτοσυγκράτηση, αντανακλώντας τον τρόπο που η Κίνα αντιλαμβάνεται να συμφέροντα της.

Πάγιως στόχος του Πεκίνου είναι η οικονομική του εξάπλωση, μέσω της κατασκευής του νέου "Δρόμου του Μεταξιού". Αυτό σημαίνει ότι έχει ανάγκη σταθερότητας στον Κόλπο του Ομάν. Ενέργειες που λειτουργούν αποσταθεροποιητικά και θέτουν σε κίνδυνο τον κινεζικό σχεδιασμό, αυξάνοντας την αβεβαιότητα, αποτελούν πρόβλημα και αντιμετωπίζονται αρνητικά από την κινεζική ηγεσία. Αυτό ισχύει και για δυνάμεις που βρίσκονται στο νέο "Δρόμο του Μεταξιού" και για δυνάμεις που δρουν στον περίγυρο.

Παγίως η Κίνα επιδιώκει την καθεστωτική σταθερότητα στο Ιράν λόγω των προμηθειών ιρανικού πετρελαίου, αλλά και των γενικότερων οικονομικών και εμπορικών δεσμών Πεκίνου-Τεχεράνης. Τον Μάρτιο του 2021, Πεκίνο και Τεχεράνη υπέγραψαν μία σημαίνουσα συμφωνία 25ετούς συνεργασίας, ενώ η εξομάλυνση των σχέσεων Ιράν και Σαουδικής Αραβίας επιτεύχθηκε ακριβώς χάρη στην κινεζική μεσολάβηση.

Ο Κόλπος του Ομάν αποτελεί το σημείο-κλειδί για την πρόσβαση της Κίνας σε περιοχές πλούσιες σε ενεργειακούς πόρους μέσω του Ινδικού Ωκεανού, αλλά και για τη σύνδεσή της με τις εσωτερικές περιοχές της Ευρασίας. Το Ιράν καταλαμβάνει σημαντικότερη θέση στην κινέζικη στρατηγική, δεδομένου ότι η Σαουδική Αραβία και τα υπόλοιπα μικρότερα κράτη του Κόλπου βρίσκονται κάτω από την αμυντική ομπρέλα των ΗΠΑ και φιλοξενούν στο έδαφός τους αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Ως εκ τούτου, αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τους Κινέζους στρατηγιστές.

Η Κίνα έχει ανάγκη το Ιράν

Εάν το ισλαμικό καθεστώς του Ιράν εισερχόταν σε τροχιά αποσταθεροποίησης θα αποτελούσε μεγάλο πλήγμα για τα κινέζικα συμφέροντα. Θα ήταν οπισθοδρόμηση στον πολυπολικό κόσμο, στην δημιουργία του οποίου έχει συμβάλλει και η Κίνα. Όπως είναι γνωστό, η κινέζικη οικονομία έχει ζωτική ανάγκη από μεγάλες ποσότητες ενέργειας και ως εκ τούτου η Κίνα είναι καθαρός εισαγωγέας πετρελαίου. Ένα μεγάλο μέρος τω εισαγωγών αυτών προέρχεται από την περιοχή του Περσικού Κόλπου.

Αν και οι ΗΠΑ δεν ελέγχουν απόλυτα τη δυτική πλευρά του Περσικού Κόλπου μέσω της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων, όπως παλαιότερα – λόγω των διευρυμένων σχέσεων των αραβικών αυτών χωρών με την Κίνα – το Πεκίνο δεν έχει την πολυτέλεια να διακινδυνεύσει ενδεχόμενο αποκλεισμό του από τα ιρανικά ενεργειακά αποθέματα, για αυτό και πρέπει να ελέγχει, ή τουλάχιστον να μην της καταστεί εχθρική, η ανατολική πλευρά του Περσικού Κόλπου. Την ίδια στιγμή, το αμερικανικό ναυτικό επιδιώκει να διατηρήσει τον έλεγχο των θαλασσίων οδών του εμπορίου.

Ο Κόλπος του Ομάν δεν χωρίζει μόνο το Ομάν από το Ιράν, αλλά επίσης το Ομάν από το Πακιστάν. Στη νοτιοδυτική γωνία του Πακιστάν, κοντά στα σύνορα με το Ιράν, η Κίνα έχει κατασκευάσει στο λιμάνι του Gwadar, με υποδομές για αποθήκευση και μεταφορά εμπορευματοκιβωτίων.

Από εκείνη την εμπορική βάση της και από τη ναυτική βάση που επίσης διαθέτει, είναι σε θέση να "ελέγχει" τις θαλάσσιες μεταφορές μέσω των Στενών του Ορμούζ. Στην ουσία η Κίνα βρίσκεται στην περιοχή. Το λιμάνι του Gwadar αποτελεί σημείο-κλειδί για το θαλάσσιο "Δρόμο του Μεταξιού". Δεν είναι διόλου τυχαίο που οι δεσμοί Κίνας-Ιράν γίνονται όλο και στενότεροι τα τελευταία χρόνια, όπως έδειξε και ένταξη της Τεχεράνης στον σχηματισμό των BRICS, ηγετικό ρόλο στον οποίο έχουν Κίνα και Ρωσία.

Το στρατιωτικό πλεονέκτημα παραμένει στα χέρια της Δύσης

https://slpress.gr/diethni/to-stratiotiko-pleonektima-paramenei-sta-xeria-tis-disis/

10/08/2024

ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Τι το κοινό έχουν οι προκλητικά στοχευμένες δολοφονικές ενέργειες του Ισραήλ με την εισβολή ουκρανικών δυνάμεων στο ρωσικό έδαφος και την κατάληψη σημαντικής έκτασης ρωσικού εδάφους; Αν και η γεωγραφική απόσταση μεταξύ των δύο περιπτώσεων φαίνεται στον χάρτη εξαιρετικά μεγάλη, στην πολιτική –πολεμική– πραγματικότητα οι περιπτώσεις αυτές είναι μέρος του ίδιου και του αυτού μετώπου.

Συμβαίνουν στη μεθόριο που χωρίζει τον Δυτικό Κόσμο με τους εχθρούς και αντιπάλους του. Με όσους δηλαδή αρνούνται τους νόμους, τους κανόνες και τις επιταγές που η Δύση επιβάλει. Δεδομένου δε ότι, στην δυτική πλευρά της διαμάχης, το βασικό κέντρο λήψης αποφάσεων είναι κοινό και βρίσκεται πέρα από τον Ατλαντικό, είναι λογικό να υποψιαζόμαστε κάποιου είδους στρατηγικό συντονισμό ανάμεσα στα όσα εκτυλίσσονται στους διαφορετικούς αυτούς τόπους.

Το πρώτο κοινό σημείο είναι το μέγεθος, το στρατιωτικό και πολιτικό βάρος αυτών των ενεργειών. Τα διαδοχικά δολοφονικά κτυπήματα από την Βηρυτό ως την Τεχεράνη σαρώνουν "κόκκινες γραμμές", ακυρώνουν επαφές και συνομιλίες και δημιουργούν αποτελεσματικούς φραγμούς απέναντι σε όποια "εξομάλυνση" της κατάστασης στην Μέση Ανατολή. Με απλά λόγια ρίχνουν στην φωτιά όσο λάδι κυκλοφορεί στην εύφλεκτη αυτή ζώνη.

Στο βόρειο μέτωπο η εισβολή πέντε ταξιαρχιών του ουκρανικού στρατού –τριών μηχανοκίνητων, μίας αερομεταφερόμενης και μίας πυροβολικού– αναδιοργανωμένων και εξοπλισμένων με δυτικά όπλα (το σύνολο των κατεστραμμένων οχημάτων τους είναι δυτικής προέλευσης), δεν είναι απλή επιδρομή. Στοχεύει στην κατοχή ρωσικού εδάφους σε στρατηγικό μάλιστα σημείο, εκεί όπου οι αγωγοί του φυσικού αερίου εισέρχονται σε ουκρανικό έδαφος πριν κατευθυνθούν προς την δυτική Ευρώπη. Η κατοχή μερικών εκατοντάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων ρωσικού εδάφους, σαφώς ακυρώνει κάθε προσπάθεια ή ιδέα για τερματισμό του πολέμου. Θα ήταν αυτοκτονικό για την Μόσχα να αρχίσει διαπραγματεύσεις, ενόσω ο εχθρός βρίσκεται μέσα από τις πύλες της χώρας.

Ο κοινός παρονομαστής

Το μέγεθος, το ειδικό βάρος αυτών των ενεργειών έχει έναν προφανή κοινό παρονομαστή: Την παρεμπόδιση οποιασδήποτε ειρηνευτικής διαδικασίας, την συνέχιση και την διεύρυνση του πολέμου. Καθώς απομένουν λίγες μόνο εβδομάδες ως το πολιτικά αβέβαιο φθινόπωρο, όπου οι αμερικανικές εκλογές και οι ευρωπαϊκές αναταράξεις ίσως οδηγήσουν σε νέες ισορροπίες, έρχεται στο προσκήνιο ως απόλυτη προτεραιότητα η παγίωση μιας επιθετικής πολιτικής επιλογής σε τέτοια έκταση, που θα κάνει αδύνατο το όποιο πισωγύρισμα. Φαίνεται πως ο πόλεμος στην μεσαία ή και στη μεγάλη κλίμακα είναι πλέον σταθερή και αμετάκλητη απόφαση στην Ουάσινγκτον.

Τα παραπάνω αποτυπώνουν την πίεση που ο χρόνος εξασκεί στα κέντρα αποφάσεων της Δύσης. Επιτρέψτε μου ένα απλό παράδειγμα για το τι εννοώ. Στους πολεμικούς καιρούς που ζούμε πλήθος οπλικά συστήματα περνούν από την χώρα μας είτε για να πάρουν τους δρόμους του Βορρά, είτε τους αντίστοιχους της Ανατολής. Ετούτα τα συστήματα τα μεταφέρουν, μεταξύ άλλων, με ατελείωτες διαδοχικές πτήσεις μεταγωγικά αεροπλάνα. Αμερικανικά C-5, C-17, C-130, KC-135, KC-10 κλπ. πάνε κι έρχονται στα ελληνικά αεροδρόμια. Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι οι ηλικίες των μεταφορικών αυτών αεροσκαφών: ειδικά για τα μεγαλύτερα από αυτά ξεκινούν από 35 χρόνια υπηρεσίας για να φτάσουν ως και τα περισσότερα από πενήντα. Το ίδιο συμβαίνει με τα αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού ή με τα "ιπτάμενα ραντάρ". Πρόκειται προφανώς για έναν στόλο που βρίσκεται στο κατώφλι της γήρανσης και της απαξίωσης.

Το κόστος της αντικατάστασης ενός τεράστιου (πάνω από 500 αεροπλάνα) αεροπορικού στόλου που εξασφάλιζε ως τώρα την δυνατότητα απανταχού παρουσίας και ανάπτυξης αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων είναι κάτι που πλέον η Αμερική δεν μπορεί να αναλάβει. Οι ΗΠΑ μπορούσαν να αναλαμβάνουν το 30-50% (μετά το 1990) των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών όταν η οικονομία τους αντιπροσώπευε το 25-30% της παγκόσμιας οικονομίας. Με μερίδιο πλέον 15% της παγκόσμιας οικονομίας και με δείκτες που φθίνουν, είναι αδύνατο να κρατήσεις την τρέχουσα υπεροχή στις στρατιωτικές και εξοπλιστικές δαπάνες. Πολύ περισσότερο όταν η μορφή του πολέμου εξελίσσεται και αλλάζει.

Ο χρόνος λοιπόν επιβάλει την αξιοποίηση του στρατιωτικού πλεονεκτήματος όσο το πλεονέκτημα αυτό διατηρείται. Καθώς δε οι παραγωγικές και οικονομικές ισορροπίες γέρνουν υπέρ του εκτός της Δύσης κόσμου, το άγχος της ανάσχεσης των εξελίξεων δείχνει να κυριεύει τον Δυτικό Κόσμο, ειδικά τους Αμερικανούς. Ο πόλεμος είναι το πλέον πρόσφορο μέσο για την ανάσχεση αυτή. Όσο τουλάχιστον οι συσχετισμοί το επιτρέπουν…