ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ.

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Οι μύθοι είναι ευχάριστοι , ξεκούραστοι λόγω του μικρού κειμένου τους, ψυχαγωγικοί και αρκετοί από αυτούς πολύ διδακτικοί, με μεγάλη παιδευτική αξία.

Οι μύθοι του λαφονταίν έχουν μεγάλη λογοτεχνική αξία.

Δυστυχώς αιωρείται μία αχλύ, μία ομίχλη στον κοινωνικό νου ότι οι μύθοι πρέπει να αφορούν μόνο τα μικρά παιδιά.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα. Βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει για την χρησιμότητά τους ,

πώς σαν χώρα να διαλέγουμε τους συμμάχους μας , ο ρόλος των πολιτικών, η έγκαιρη στρατιωτική προετοιμασία της χώρας, τα λόγια πολλές φορές δεν έχουν νόημα μόνο οι πράξεις, τι μπορείς να πάθεις όταν θέλεις δικτάτορα , ο ρόλος του φόβου, η άρνηση της πολιτικής, κλπ.

Πώς έγραψε το μύθο Κόραξ και αλώπηξ ο Αίσωπος.

Κόραξ και αλώπηξ

Ένα κοράκι που είχε αρπάξει ένα κομμάτι κρέας, κάθισε σ' ένα κλαδί δέντρου.

Μία αλεπού όμως που το έβλεπε και ήθελε να του πάρει το κρέας, στάθηκε από κάτω και το επαινούσε για το μέγεθος και την ομορφιά του, λέγοντας ότι αυτό είναι που πρέπει να βασιλεύει στα πουλιά και αυτό οπωσδήποτε θα γινόταν, εάν είχε και φωνή.

Το κοράκι θέλοντας να της δείξει ότι και φωνή διαθέτει, άφησε το κρέας και έκρωξε δυνατά. Εκείνη τότε έτρεξε και αφού άρπαξε το κρέας είπε: «Αχ κόρακα... αν είχες και μυαλό τίποτε ακόμα δε θα χρειαζόσουν για να βασιλεύεις».

Πώς τον έγραψε ο Λαφονταίν.

Ο κόρακας και η αλεπού

Ο κυρ Κόρακας, ο αφέντης, σ' ενός δέντρου το κλαρί

στο ράμφος του κρατούσε λαχταριστό τυρί.

Η κυρά Αλεπού, απ' τη μυρωδιά, ζαλίστηκε

Και λόγια πονηρά σκαρφίστηκε:

Καλημέρα Κόρακα καλέ μου φίλε.

Έχεις τόση γοητεία

Όλοι τώρα συζητούν σ' αυτή την πολιτεία

Λένε ότι το κελάηδισμα σου

Είναι ανάλογο με τα φτερά σου

Είσαι ο Φοίνικας του δάσους.

Μ' αυτά τα λόγια τα γλυκά,

ο Κόρακας χάνει τα λογικά.

Για να δείξει τη φωνή του,

Ανοίγει το στόμα μα πέφτει το τυρί του.

Η Αλεπού το άρπαξε και ειρωνικά του λέει:

Καλέ μου φίλε κόρακα,

θα 'πρεπε να θυμάσαι όταν κολακεύεσαι, εύκολα απατάσαι.

Κι' αυτού που σου 'μαθα η τιμή,

είναι ετούτο το τυρί.

Σάστισε ο Κόρακας, ένιωσε ντροπή.

Κι ορκίστηκε, αν και αργά,

τέτοιο κακό να μην τον ξαναβρεί .

Μετάφραση

Βονιτσάνου-Guilloteau Θεοδώρα

15b. Η αλεπού και ο ποντικός.

[15b.1] Ήταν μια αλεπού που λιγουρεύτηκε κάτι ώριμα σταφύλια σε μια κληματαριά και το έβαλε σκοπό να τα φάει. Έλα όμως που κρέμονταν πολύ ψηλά και δεν κατάφερνε να τα φτάσει. Την πρόσεξε τότε ο ποντικός και της πέταξε χασκογελώντας: «Πάει το γεύμα σου». Η αλεπού όμως δεν θα άφηνε τον πόντικα να τη νικήσει έτσι, και του αντιγύρισε: «Άσ᾽ τα, μωρέ! Αγουρίδες είναι».

Ο μύθος αυτός καταδικάζει εκείνους που κάνουν πονηριές και δεν παίρνουν από λόγια.

19. Η αλεπού και ο βάτος.

[19.1] Κάποια φορά η αλεπού σκαρφάλωνε σε μια συστάδα θάμνους. Εκεί λοιπόν που κόντευε να γλιστρήσει, γαντζώθηκε από έναν αγκαθωτό βάτο. Φυσικά, έγδαρε τα πέλματά της και έπαθε μεγάλο κακό. Ξέσπασε λοιπόν σε παράπονα ενάντια στον βάτο: «Εγώ βρε κατέφυγα σε σένα για βοήθεια, και εσύ μου φέρθηκες ακόμη χειρότερα και από τούτο εδώ το σύθαμνο μπροστά μου». Εντούτοις ο βάτος τής έκοψε τη φόρα και αποκρίθηκε: «Τα έχεις τελείως χαμένα, μωρή, που λογάριαζες να πιαστείς από μένα. Δεν το ήξερες; Εγώ είμαι εκείνος που έχει συνήθειο να τα γραπώνει όλα».

Έτσι γίνεται και με τους ανθρώπους: Είναι ανόητοι όσοι καταφεύγουν για βοήθεια σε άτομα που έχουν έμφυτη μέσα τους την τάση για αδικία.

22. Η αλεπού και ο ξυλοκόπος.

[22.1] Μια φορά η αλεπού έτρεχε να ξεφύγει από κάτι κυνηγούς, όταν ξαφνικά είδε μπροστά της έναν ξυλοκόπο. Ευθύς τον ικέτεψε να την κρύψει, και εκείνος όντως την καθοδήγησε να χωθεί μέσα στο καλύβι του και να μείνει κρυμμένη εκεί. Μετά από λίγο, που λέτε, κατέφτασαν οι κυνηγοί και ρωτούσαν τον ξυλοκόπο αν είδε καμιά αλεπού να περνάει από εκείνα τα μέρη. Ξέρετε τί έκανε ο ξυλοκόπος τότε; Στα λόγια μεν δήλωνε πως δεν είχε δει, αλλά με το χέρι τούς έκανε νοήματα, δείχνοντας πού ήταν κρυμμένο το ζώο. Πάντως εκείνοι δεν έδωσαν προσοχή στα νεύματά του και πίστεψαν όσα τους έλεγε. Όταν η αλεπού τους είδε να απομακρύνονται, βγήκε έξω και πήρε τον δρόμο της χωρίς να ξεστομίσει λέξη. Τότε ο ξυλοκόπος ξέσπασε σε διαμαρτυρίες: ακούς εκεί να μη βγάλει η αχάριστη ούτε κιχ, να μην του πει έναν καλό λόγο, παρόλο που του χρωστούσε τη σωτηρία της! Η αλεπού όμως απάντησε: «Έγνοια σου, θα σου έλεγα ευχαριστώ, αρκεί τα έργα των χεριών σου να ήσαν όμοια με τα λόγια σου».

Αυτός ο μύθος βρίσκει εφαρμογή σε εκείνους τους ανθρώπους που δίνουν ωραίες υποσχέσεις στα φανερά, αλλά κάνουν το κακό στην πράξη.

25. Η αλκυόνα.

[25.1] Η αλκυόνα, ως γνωστόν, είναι πουλί που αγαπάει τη μοναξιά και περνάει όλη τη ζωή του στη θάλασσα. Καθώς λένε, γεννάει τα μικρά της στα βράχια που προεξέχουν δίπλα στα νερά, επειδή θέλει να προφυλαχτεί από το κυνήγι των ανθρώπων. Έτσι, που λέτε, κάποια μέρα τής ήρθε να γεννήσει. Μια και δυο, λοιπόν, έσπευσε στο ακρωτήρι, εντόπισε έναν βράχο άκρη-άκρη στον γιαλό και εκεί μέσα κάθισε και εκκόλαψε τους νεοσσούς της. Αργότερα, σε κάποια στιγμή, βγήκε έξω για να βρει τροφή. Για κακή της τύχη, εκείνη ακριβώς την ώρα συνέπεσε να σηκώσει η θάλασσα μεγάλα κύματα εξαιτίας του σφοδρού ανέμου, με αποτέλεσμα τα νερά να σκεπάσουνε τη φωλιά, κατακλύζοντάς την και πνίγοντας τα κλωσσόπουλα. Μετά από λίγο γύρισε η καημένη η αλκυόνα, και μόλις κατάλαβε τί είχε συμβεί, αναστέναξε: «Αχ η δύσμοιρη εγώ! Φυλαγόμουν από τη γη και τις επιβουλές της, και γι᾽ αυτό κατέφυγα στη θάλασσα. Ποιός το περίμενε πως αυτή θα μου προέκυπτε ακόμη πιο άπιστη;».

Το δίδαγμα του μύθου: Κάποιοι άνθρωποι, προσπαθώντας να προφυλαχτούν από τους εχθρούς τους, πέφτουν στα χέρια φίλων οι οποίοι, ενάντια σε κάθε προσδοκία, αποδεικνύονται πολύ χειρότεροι.

26. Ο ψαράς.

[26.1] Ήταν ένας ψαράς που πήγε να ψαρέψει στο ποτάμι. Πρώτα-πρώτα τέντωσε τα δίχτυα του κατά τέτοιο τρόπο ώστε να περικυκλώσει το ρεύμα του ποταμού από όλες τις πλευρές. Έπειτα έδεσε μια πέτρα σε παλαμάρι και βάλθηκε να κοπανάει με δαύτην τα νερά, έτσι ώστε τα ψάρια να τραπούν σε φυγή χωρίς προφυλάξεις και να πέσουν μέσα στα δίχτυα. Πάνω εκεί πήρε είδηση τον άνθρωπό μας και τις δουλειές του ένας από τους ντόπιους, που κατοικούσαν τριγύρω στην περιοχή. Αυτός του έβαλε αμέσως τις φωνές που θόλωνε έτσι το ποτάμι, μην αφήνοντας καθαρό νερό για να πίνει ο κόσμος. Ο ψαράς όμως αντιγύρισε: «Σωστά, σωστά, πλην όμως, αν δεν αναταράξω έτσι το ποτάμι, θα πρέπει εγώ ο ίδιος να πεθάνω της πείνας».

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν οι πολιτικάντηδες στη δημόσια ζωή: Εξυπηρετούν τους σκοπούς τους καλύτερα όταν προξενούν πολιτικές έριδες ανάμεσα στον πληθυσμό της χώρας τους.

27. Η αλεπού και η τρομακτική μουτσούνα.

[27.1] Μια φορά η αλεπού τρύπωσε μέσα στο εργαστήριο ενός γλύπτη και έπιασε να περιεργάζεται ένα-ένα τα έργα εκεί μέσα. Βρίσκοντας ανάμεσά τους ένα προσωπείο τραγικού ηθοποιού, το σήκωσε στα χέρια της και αναλογίστηκε: «Τί εντυπωσιακό κεφάλι! Κρίμα να μην έχει καθόλου μυαλό».

Ο μύθος αυτός ταιριάζει σε άνθρωπο που έχει μεγαλοπρεπή εμφάνιση αλλά είναι ανόητος στο πνεύμα.

42. Ο αγρότης και τα παιδιά του.

[42.1] Ήταν ένας αγρότης που ζύγωνε στο τέλος της ζωής του και ήθελε να γίνουν και οι γιοι του πεπειραμένοι καλλιεργητές. Τους φώναξε, λοιπόν, κοντά του και τους ορμήνευσε: «Παιδάκια μου, να ξέρετε, σε ένα από τα αμπέλια μου είναι θαμμένος θησαυρός». Έτσι, μόλις πέθανε ο γέρος, οι νεαροί αδράξανε τσάπες και αλέτρια και κατέσκαψαν όλα τους τα χωράφια πέρα ώς πέρα. Δεν βρήκαν βέβαια κανέναν θησαυρό. Όμως με όλα αυτά το αμπέλι τούς χάρισε πολλαπλάσια συγκομιδή.

Το δίδαγμα του μύθου: Ο μόχθος είναι ο αληθινός θησαυρός για τους ανθρώπους.

44. Τα βατράχια γυρεύουν βασιλιά.

[44.1] Μια φορά και έναν καιρό τα βατράχια δεν ήσαν ικανοποιημένα με την έλλειψη διακυβέρνησης στο έθνος τους. Γι᾽ αυτό έστειλαν πρεσβεία στον Δία και τον παρακάλεσαν να τους ορίσει βασιλιά. Ο θεός, βέβαια, αντιλήφθηκε αμέσως τη χαζομάρα τους και περιορίστηκε να πετάξει ένα ξύλο μέσα στη λίμνη τους. Οι βάτραχοι τρόμαξαν στην αρχή από τον παφλασμό και βούτηξαν στον πάτο. Στη συνέχεια, όμως, καθώς το κούτσουρο στεκόταν ακίνητο, ξεθάρρεψαν και βγήκαν πάλι στην επιφάνεια. Με τα πολλά, έφτασαν τελικά σε τέτοιο σημείο περιφρόνησης, ώστε να καβαλάνε κιόλας το μαραφέτι και να κουρνιάζουν πάνω του. Όπως ήταν επόμενο, σύντομα δυσανασχέτησαν με αυτήν την κατάσταση, θεωρώντας την ανάξιά τους: «Καλά, τί σόι βασιλιάς είναι τούτος;». Έστειλαν λοιπόν για δεύτερη φορά πρεσβευτές στον Δία και τον παρακάλεσαν να τους αλλάξει κυβερνήτη, διότι αυτός ο πρώτος ήταν, βρε παιδί μου, υπερβολικά νωθρός. Τότε ο θεός αγανάκτησε και τους έστειλε μια νεροφίδα, η οποία βάλθηκε ευθύς να τους αρπάζει και να τους τρώει.

Το δίδαγμα του μύθου: Καλύτερα οι ηγέτες να είναι αδρανείς παρά ανακατωσούρηδες.

78. Το ελάφι και το λιοντάρι.

[78.1] Ήταν μια ελαφίνα που έτρεχε για να γλιτώσει από τους κυνηγούς, και έτσι έφτασε σε κάποιο σπήλαιο, όπου ζούσε λιοντάρι. Εκεί μέσα τρύπωσε και η κυνηγημένη για να κρυφτεί. Την άρπαξε όμως το λιοντάρι και τη λιάνισε. Εκείνη λοιπόν συλλογίστηκε: «Αχ δυστυχία μου η βαριόμοιρη! Πήγαινα να ξεφύγω από τους ανθρώπους και έπεσα μόνη μου στα χέρια του θεριού».

Έτσι συμβαίνει και με μερικούς συνανθρώπους μας: Από τον φόβο τους για μικρότερους κινδύνους ρίχνονται τελικά σε πολύ χειρότερες συμφορές.

92. Η οχιά και η νεροφίδα.

[92.1] Ήταν μια οχιά που το είχε συνήθειο να πηγαίνει σε ορισμένη κρήνη και να πίνει από εκεί. Μέσα στην κρήνη, ωστόσο, ζούσε ένα νερόφιδο, που έφερνε πάντα εμπόδια στην οχιά. Θύμωνε μάλιστα που η λεγάμενη δεν αρκούνταν να βόσκει στα δικά της μέρη παρά είχε την αξίωση να εισβάλλει και στη δική του επικράτεια. Έτσι, όσο περνούσε ο καιρός, οι καυγάδες τους γίνονταν όλο και πιο σφοδροί. Στο τέλος, λοιπόν, συμφώνησαν να μονομαχήσουν μεταξύ τους και ο νικητής να έχει το προνόμιο να νέμεται και τα νερά και την ξηρά. Όρισαν επίσης ημερομηνία για τον αγώνα. Τότε, που λέτε, τα βατράχια, από μίσος για το νερόφιδο, πήγαν να βρουν την οχιά και της έδιναν θάρρος· αράδιαζαν κιόλας υποσχέσεις ότι θα συμμαχούσαν και τα ίδια μαζί της. Με τα πολλά, έφτασε η μέρα της μονομαχίας, και η οχιά βάλθηκε να παλεύει ενάντια στο νερόφιδο. Τα βατράχια κόαζαν βέβαια δυνατά, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε άλλο πέρα από αυτό. Τελικά νίκησε η οχιά, πλην όμως κατόπιν έκανε δριμύτατα παράπονα στα βατράχια: ακούς εκεί, την είχαν φλομώσει με τόσες υποσχέσεις να πολεμήσουν στο πλευρό της, και αντί για αυτό, όχι μόνο δεν της έδωσαν χέρι βοήθειας αλλά κάθονταν και τραγουδούσαν από πάνω. Όμως τα βατράχια τής αποκρίθηκαν: «Μα δεν κατάλαβες καλά, βρε ανόητη. Η δική μας συμμαχία συνίσταται αποκλειστικά και μόνο στις κραυγές. Ποτέ δεν σου είπαμε ότι θα σε συντρέξουμε με τα χέρια!».

Το δίδαγμα του μύθου: Εκεί όπου χρειάζεται να βάλει κανείς ένα χέρι, βοήθεια που εξαντλείται στα λόγια δεν αποφέρει κανένα όφελος.

140. Το κουνούπι και ο ταύρος.

[140.1] Ήταν κάποτε ένα κουνούπι που πήγε και στάθηκε πάνω στο κέρατο του ταύρου. Κάθισε, που λέτε, εκεί πάνω για πολλή ώρα, και μετά, όταν πια ήταν έτοιμο να πετάξει, του ήρθε να ρωτήσει τον ταύρο: «Ψιτ, λέω να φύγω τώρα. Τί λες, θα σου λείψω καθόλου;». Ο ταύρος τότε απάντησε : «Τί; Α, καλά, κοίτα να δεις, εγώ ούτε όταν ήλθες το πήρα είδηση, ούτε άμα φύγεις θα καταλάβω τίποτε».

Αυτός ο μύθος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αδύναμο άνθρωπο, ο οποίος ούτε βλάπτει ούτε ωφελεί με την παρουσία ή την απουσία του.

145. Το λιοντάρι και ο αγρότης.

[145.1] Μια φορά το λιοντάρι ερωτεύτηκε την κόρη κάποιου αγρότη και πήγε να τη ζητήσει σε γάμο. Του πατέρα της, βέβαια, δεν του έκανε καρδιά να δώσει την κόρη του γυναίκα σε άγριο θεριό. Δεν τολμούσε εντούτοις και να αρνηθεί από τον φόβο του. Σκέφτηκε λοιπόν το ακόλουθο σχέδιο. Καθώς το λιοντάρι ερχόταν συνέχεια και τον πίεζε, ο πατέρας το διαβεβαίωσε ότι ασφαλώς το εγκρίνει σαν άξιο γαμπρό για τη θυγατέρα του. «Δεν μπορώ όμως να σου τη δώσω σε γάμο», συνέχισε, «παρά μόνο με μία προϋπόθεση: συγκεκριμένα να βγάλεις αυτές τις δοντάρες σου και να κόψεις τα νύχια σου. Βλέπεις, η κοπελιά τα φοβάται πολύ αυτά». Το λιοντάρι ήταν τόσο ερωτοχτυπημένο που δέχτηκε να τα κάνει και τα δύο χωρίς δισταγμό. Έτσι όμως ο γεωργός έπαψε πια να το υπολογίζει. Αποτέλεσμα: όταν εμφανίστηκε ξανά μπροστά του το θεριό, του έδωσε ένα γερό ξύλο με τη μαγκούρα και το έδιωξε κακήν κακώς.

Το δίδαγμα του μύθου: Μην εμπιστεύεστε αβασάνιστα τους εχθρούς σας. Βλέπετε, όποιος ξεγυμνώνεται μόνος του από τα δυνατά του σημεία γίνεται μεμιάς ευάλωτος στα χτυπήματα των άλλων, όσο και αν ήταν πρωτύτερα ο φόβος και ο τρόμος τους.

150. Το λιοντάρι και το δελφίνι.

[150.1] Ήταν ένα λιοντάρι που τριγύριζε στην ακρογιαλιά, όταν ξαφνικά πήρε το μάτι του ένα δελφίνι το οποίο ξεμύτισε για λίγο έξω από το νερό. Αμέσως ο λέοντας του πρότεινε να κάνουν συμμαχία, καθότι οι δυο τους ταίριαζαν απολύτως να γίνουν φίλοι και βοηθοί ο ένας του άλλου. Βλέπετε, το δελφίνι είναι ο βασιλιάς των πλασμάτων της θάλασσας, όπως το λιοντάρι διαφεντεύει τα ζωντανά της ξηράς. Το θαλάσσιο ζώο, που λέτε, συμφώνησε μετά χαράς. Μετά από λίγο καιρό, όμως, ο λέοντας έμπλεξε σε μάχη ενάντια σε κάποιον ανήμερο ταύρο, και φυσικά έσπευσε να καλέσει τον πρόσφατο σύμμαχό του σε βοήθεια. Το δελφίνι είχε ασφαλώς όλη την καλή διάθεση να συνδράμει, έλα όμως που δεν μπορούσε να βγει από τα νερά. Τότε το λιοντάρι τού έκανε πικρά παράπονα και το αποκάλεσε προδότη. Όμως το δελφίνι δικαιολογήθηκε ως εξής: «Α, όλα κι όλα! Μη ρίχνεις το φταίξιμο σε μένα, στη φύση να το ρίξεις. Αυτή με έπλασε ζώο της θάλασσας και δεν με αφήνει να πατήσω πόδι στη γη».

Έτσι πρέπει να κάνουμε και εμείς: Άμα συνάπτουμε φιλίες, να κοιτάζουμε να διαλέγουμε κατάλληλους συμμάχους, που θα είναι σε θέση να σταθούν πλάι μας στον κίνδυνο.

160. Ο λύκος και το αρνάκι.

[160.1] Μια φορά ο λύκος έβαλε στο μάτι ένα αρνάκι, που το είδε να πίνει νερό στην όχθη του ποταμού. Ήθελε βέβαια να το καταβροχθίσει, και έψαχνε κάποια εύλογη πρόφαση για αυτό. Μια και δυο, λοιπόν, πήγε στάθηκε στην όχθη, λίγο πιο πάνω από το ζώο, και του έκανε παράπονα, ότι τάχα λερώνει τα νερά και δεν τον αφήνει να πιει ο ίδιος. Το αρνάκι όμως δικαιολογήθηκε ότι ίσα-ίσα που αγγίζει το νερό με τις άκρες των χειλιών του. «Εξάλλου», συμπλήρωσε, «εγώ στέκομαι και πίνω πιο κάτω από σένα, έτσι όπως είναι η φορά του ρεύματος. Πώς είναι δυνατόν να ανακατώνω τα νερά σε προηγούμενο σημείο του ποταμού;». Συνεπώς, το πρώτο πρόσχημα του λύκου πήγε στράφι, και αυτός αναγκάστηκε να βρει άλλη κατηγορία: «Καλά, όμως εσύ πέρυσι μου έβρισες τον πατέρα». Το καημένο το αρνάκι αποκρίθηκε τότε ότι πέρυσι τέτοιον καιρό δεν είχε καν γεννηθεί. Στο τέλος, λοιπόν ο λύκος ούρλιαξε: «Δεν μου λες, επειδή εσύ μπορείς και ξεφουρνίζεις τις δικαιολογίες με τη σέσουλα, εγώ θα πρέπει να χάσω το φαΐ μου;».

Το δίδαγμα του μύθου: Αν κάποιος είναι αποφασισμένος να πράξει το κακό, όσο καλά και να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, δεν πρόκειται να δώσει σημασία.

229. Τα δύο δισάκια.

[229.1] Μια φορά και έναν καιρό ο Προμηθέας δημιούργησε την ανθρωπότητα. Πάνω σε κάθε άνθρωπο, που λέτε, κρέμασε δύο δισάκια: το ένα περιείχε τα ελαττώματα των άλλων, το άλλο εκείνα του ίδιου του φορέα. Μόνο που ο Προμηθέας τοποθέτησε το σακούλι με τα ξένα κακά από τη μπροστινή μεριά, ενώ το άλλο το ανάρτησε από πίσω από την πλάτη μας. Καταλαβαίνετε λοιπόν το αποτέλεσμα: Κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τα μειονεκτήματα των άλλων από μίλια μακριά. Τα δικά του όμως δεν τα έχει μπροστά του για να τα δει.

Αυτόν τον μύθο ταιριάζει να τον απευθύνουμε σε άνθρωπο κουτσομπόλη και αδιάκριτο, ο οποίος δεν έχει μάτια για τις δικές του υποθέσεις, παρά κοιτάζει να ανακατώνεται σε όσα δεν τον αφορούν.

252. Το αγριογούρουνο και η αλεπού.

[252.1] Ήταν μια φορά ένα αγριογούρουνο που ακόνιζε τους χαυλιόδοντές του πάνω σε κάποιο δέντρο. Απόρησε, που λέτε, με τούτο η αλεπού και το ρώτησε για ποιόν λόγο τροχίζει έτσι τα δόντια του τέτοιαν ώρα, δίχως να υπάρχει εκεί κοντά ούτε κυνηγός ούτε κίνδυνος που να το απειλεί. Νά τί αποκρίθηκε τότε ο αγριόχοιρος: «Έγνοια σου και έχω τους λόγους μου που το κάνω αυτό. Αν υποθέσουμε ότι μου παρουσιάζεται ξαφνικά κάποιος κίνδυνος, δεν θα βρω εκείνη τη στιγμή καιρό να ασχοληθώ με το ακόνισμα. Τα δόντια μου όμως θα είναι έτοιμα για χρήση».

Το δίδαγμα του μύθου: Πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τον κίνδυνο από τα πριν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ.

Όποιος φεύγει, σπανίως γυρίζει πίσω. Ενσωματώνεται στην κοινωνία του κράτους προορισμού του και αν βρεί δουλειά, εργάζεται εναντίον της πατρίδας του, γιατί ενισχύει την οικονομία και την πολιτική της χώρας διαμονής του, τα συμφέροντα της οποίας ήταν και είναι πάντα είς βάρος της Ελλάδος. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια.

Από Δρ. Εμμανουήλ Σαρίδης.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Η μόνη επαφή της ελληνικής εκκλησίας με το πνεύμα , τα τελευταία εκατό χρόνια ,ήσαν οι αφορισμοί του Ροίδη, του Λασκαράτου και του Καζαντζάκη.

Τον αιώνα πού πέρασε, η ελληνική εκκλησία υπηρέτησε  - πιστά και αφοσιωμένα  - πολλούς κυρίους. Έκτός από τον Ένα.

Νίκος Δήμου - Η δυστυχία του να είσαι Έλλην.

Για τον ελληνικό λαό.

«Εχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.»

«Η φυγή δεν είναι νίκη, τ' όνειρο είναι τεμπελιά, και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο.»

Νίκος Καζαντζάκης.

Πώς να εμπαίζεις μία ολόκληρη κοινωνία.

Με αφορμή τον θάνατο του Μίνωα Κυριακού.

Από την εκπομπή της Στεφανίδου στις 5/7/2017, τελειώνει πρώτα ένα θέμα πού αφορά τους πολιτικούς πού τους κατακεραυνώνει και προχωρά στην αγιοποίηση του διαπλεκόμενου κεφαλαίου, του Μίνωα Κυριακού, τι καλός άνθρωπος ήταν , πόσο βοηθούσε τον κόσμο, πόσες οικογένειες έθρεψε, πόσοι δουλεύανε σε αυτόν κλπ.

Αρκούσαν νομίζω τα συλλυπητήρια για ένα ανθρώπινο θλιβερό γεγονός αλλά τα τσιράκια (αυτός που χαρακτηρίζεται από δουλοπρέπεια απέναντι στον ανώτερό του) της πλουτοκρατίας επιτήδεια ξεχωρίζουν τους πολιτικούς από την ολιγαρχία , καθυβρίζουν τους πρώτους για να ξεπλένουν τους δεύτερους, να τους παραδίδουν αγνούς , άσπιλους και αμόλυντους στην κοινωνία.

Διαμορφώνουν συνειδήσεις , στην κοινωνία αυτοί πού πάντα φταίνε είναι οι πολιτικοί και ο λαός. Έχετε ποτέ ακούσει να μιλάνε για τις ευθύνες τις πλουτοκρατίας ,της ολιγαρχίας αυτά θα τα βρείτε μόνο στα βιβλία οικονομικής και κοινωνιολογικής επιστήμης, αλλά ποιος διαβάζει πλέον βιβλία;

ΠΟΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ Η ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ.

Με αφορμή ένα άρθρο του mitsos175.

Ιστοσελίδα, Στοχασμός - Πολιτική. Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Συρία - Ισραήλ (Η ήττα των αμερικανοκίνητων φονιάδων είναι συντριπτική).

Γράφει μεταξύ άλλων.

<< Ιμπεριαλισμός: Το τελευταίο στάδιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Άρχισε στα τέλη του ΙΘ' και τις αρχές του Κ' αιώνα.

Ο Λένιν έδωσε τον επιστημονικό ορισμό. «Ο ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός έφτασε σ' ένα στάδιο ανάπτυξης που το χαρακτηρίζει η κυριαρχία των μονοπωλίων και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, όπου η εξαγωγή των κεφαλαίων από τις πλούσιες καπιταλιστικές χώρες έρχεται στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντός των, όπου αρχίζει το μοίρασμα του κόσμου μεταξύ των διεθνών τραστ και όπου συμπληρώθηκε η μοιρασιά όλου του εδάφους της υδρογείου μεταξύ των μεγαλύτερων καπιταλιστικών χωρών».

Το βασικό χαρακτηριστικό είναι η κυριαρχία των μονοπωλίων.

Είμαι κατά των ιμπεριαλιστών είτε είναι Αμερικάνοι, είτε Ρώσοι, είτε Τούρκοι, Έλληνες... ή οτιδήποτε άλλο. Είμαι με το Συριακό λαό και τους Κούρδους. Ανησυχώ πολύ για το μέλλον της ανθρωπότητας. Οι ΗΠΑ, σαν το πιο ισχυρό κράτος σήμερα, θέλει να κάνει μονοπώλιο στο πετρέλαιο, ώστε να ελέγχει πλήρως την οικονομία όλων των άλλων. Η Ρωσία θα ήθελε κι αυτή το ίδιο, αν ήταν στην θέση τους, αν ήταν δηλαδή το ισχυρότερο κράτος.

Οι Ρώσοι είναι καπιταλιστές, προφανώς είναι και ιμπεριαλιστές. Θεωρούν κάποιες περιοχές που είναι μικρά κράτη κύριως γύρω από τα σύνορα τους τσιφλίκι τους.

Οι ΗΠΑ επιτίθενται στη Συρία για να βάλουν κυβέρνηση - μαριονέτα. Στον πόλεμο αυτό η Συριακή κυβέρνηση στράφηκε προς τον ανταγωνιστή ιμπεριαλιστή. Είχε και πριν καλές σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά τώρα οι σχέσεις αυτές έγιναν ακόμα στενότερες. Ήταν αναγκαστική κίνηση...

Αν περάσει των Αμερικάνων θα έχουμε πυρηνικό ολοκαύτωμα, γιατί οι Αμερικάνοι νομίζουν πως θα κάνουν πίσω οι άλλοι. Μεγάλο λάθος είναι επίσης καπιταλιστές οι Ρώσοι, δεν θα σκεφτούν κι αυτοί ανθρώπινες ζωές, αλλά κέρδος. Αν είναι να τα χάσουν όλα, θα τα παίξουν όλα για όλα Ανησυχώ πολύ όπως είπα. Ευχαριστώ. >>

Άλλο καπιταλισμός άλλο ιμπεριαλισμός, πού είδες τον ιμπεριαλισμό των Ρώσων, στην επιθυμία τους, πού αν μπορούσαν θα κάνανε το ίδιο με τους Αμερικάνους;

Ιμπεριαλιστικές είναι οι στρατιωτικά μεγάλες δυνάμεις του μονοπωλιακού καπιταλισμού πού έχουν μοιράσει τον κόσμο εδαφικά, αυτό λέει ο λένιν.

Γιατί αν δεν ήταν στρατιωτικά μεγάλες δυνάμεις δεν θα μπορούσαν να μοιράσουν τον κόσμο.

Έτσι η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ιμπεριαλιστική, ανήκει στις χώρες πού έχουν μοιραστεί.

Πού υπάρχει ρωσική ένοπλη επέμβαση; ή προσπάθεια από μέρους της Ρωσίας ξαναμοιράσματος του κόσμου ;

Στην Κριμαία; Εκεί έγινε δημοψήφισμα από τους ντόπιους πολίτες . Πέρα πού ήταν ρωσική και με την διάλυση της ΕΣΣΔ είχε κάθε δικαίωμα η Ρωσία να ζητήσει την επιστροφή της Κριμαίας. Στις 19 Φεβρουαρίου, 1954, η επαρχία μεταβιβάστηκε από τη ρωσική ΣΟΣΔ στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας.

Για το εσωτερικό θέμα της Τσετσενίας το μόνο αμφισβητούμενο ζήτημα, δες εδώ μία ανάλυση από τον Ριζοσπάστη. Το χρονικό της σύγκρουσης στην Τσετσενία ,https://www.rizospastis.gr/story.do?id=2479149

Στην Συρία; τους κάλεσε ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος .

Πού είναι η κλασσική ιμπεριαλιστική επέμβαση ενάντια στις επιθυμίες και τα συμφέροντα του λαού;

Τέτοιες επεμβάσεις, δυστυχώς για τον σύντροφο, θα βρούμε πολλές κατά την διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης.

Αλλά επειδή είχαμε <<σοσιαλισμό>> τότε, δεν μπορεί να ήταν ιμπεριαλιστικές αυτές οι επεμβάσεις, έτσι δεν είναι σύντροφε;

Σήμερα δεν μπορούμε προς το παρόν να χαρακτηρίσουμε σαν ιμπεριαλιστική δύναμη την Ρωσία, αλλά σαν μεγάλη στρατιωτική δύναμη πού αμύνεται στην προσπάθεια των ιμπεριαλιστικών χωρών να την διαμελίσουν και να την λεηλατήσουν. Η προσπάθεια αποκλεισμού της Ρωσίας από τις όμορες χώρες μαζί με τους νατοϊκούς σε ένα εχθρικό περιβάλλον πού θα δίνει το απόλυτο στρατιωτικό πλεονέκτημα στην δύση, συχνά αποκρύπτετε.

Όσο για το τι πρέπει να κάνουν οι Ρώσοι θα είναι ευτύχημα για όλη την ανθρωπότητα αν μπορέσουν να διαλύσουν την pax Americana.

Δεν έχεις αντιληφθεί ακόμα στα 25 περίπου χρόνια μονοκρατορίας τους στον κόσμο μαζί με τους συμμάχους τους Άγγλους , Γερμανούς , Γάλλους κλπ., τι έχουν κάνει;

Δεν έχουν αφήσει χώρα στον κόσμο πού να μην έχουν επέμβει με τον α ή τον β τρόπο για τα συμφέροντά τους σε βάρος των χωρών αυτών.

Πιστεύεις ότι η πορεία προς τον μεσαίωνα και ακόμα χειρότερα πού έχουν δρομολογήσει για όλο τον κόσμο οι Αμερικάνοι, το βαθύ κράτος τους, θα ανακοπεί με λόγια ;

Πάντως μέχρι τώρα ανακόπτεται με την δύναμη των όπλων.

Και δυστυχώς η χώρα μας, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, σαν πιστό μέλος του ΝΑΤΟ δρα προς την ανωτέρω κατεύθυνση.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ.

• Το σχέδιο των δυτικών για την απεξάρτηση της ΕΟΚ από τις ενεργειακές πηγές της Ρωσίας και την μείωση των εσόδων της Ρωσίας.
• Τα κέρδη των δυτικών πετρελαϊκών εταιρειών από την εξόρυξη του πετρελαίου και φυσικού αερίου στο ελληνικό υπέδαφος. Τα κέρδη της Ελλάδας θα πηγαίνουν στην αποπληρωμή του χρέους ,ένα σίγουρο έσοδο για τους δυτικούς.
• Τον κίνδυνο ατυχήματος, μόλυνσης της θάλασσας μας από το πετρέλαιο, πού είναι κατεξοχήν τουριστικός χώρος.
• Την διάλυση του Ελληνικού στρατού από τον αυστηρό οικονομικό έλεγχο των Γερμανών.
• Την διεκδίκηση εκ μέρους των Τούρκων στην μοιρασιά.
• Την συνεχή άρνηση της ΕΟΚ να θεωρήσει αιτία πολέμου, Casus belli οποιαδήποτε δυναμική ενέργεια αμφισβήτησης των συνόρων της Ελλάδας.
• Τον μόνιμο κίνδυνο παραχωρήσεων εθνικών μας συμφερόντων από την Γερμανία στην Τουρκία, εμάς δεν μας πέφτει λόγος , για να την εξευμενίσουν χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε λόγω της διάλυσης του Ελληνικού στρατού.
• Την μόνιμη εξάρτηση της Ελλάδας από τους δυτικούς λόγω των πετρελαγωγών πού θα διασχίζουν το ελληνικό έδαφος.
• Οι χώρες πού έχουν πετρέλαιο και πετρελαγωγούς γίνονται αντικείμενο στρατιωτικών επεμβάσεων και διαμελισμού τους από τις μεγάλες δυνάμεις.

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ.

Απάντηση σε όσους ισχυρίζονται ότι ο άνθρωπος είναι ζώο πού δεν αλλάζει.

Ο ΚΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΚΟΣ ΛΥΚΟΣ-ΙΝΔΙΑΝΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ

" Ένας σοφός ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, έλεγε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων :

"Γιέ μου", η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους που έχουμε όλοι μέσα μας.

Ο ένας λύκος είναι το Κακό.

Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία. Με μια λέξη είναι το 'Εγώ'....

Ο άλλος λύκος είναι το Καλό.

Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία. Είναι το "Είναι''.

Ξέρεις ποιος από τους δύο λύκους νικάει;

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό αλλά μην βρίσκοντας απάντηση ρώτησε τον σοφό Ινδιάνο:

"Ποιος λύκος νικάει;"

Ο σοφός Ινδιάνος απάντησε:

"Αυτός που ταΐζεις."

Τά ένστικτα του άνθρώπου είναι τελείως διαφορετικά

άπό εκείνα τών σαρκοφάγων. Παράβαλε την συμπεριφορά

τών νεαρών γάτων καί σκύλων κατά τήν σφαγή ζώων στήν

ύπαιθρο, πρός τήν συμπεριφορά τών παιδιών μας. Τό θέμα

τής σφαγής τών ζώων προκαλεί σ' αύτά φρίκη. Ή όψη τους

γίνεται ωχρή καί τρέμουν άπό τόν φόβο. Μερικοί άκόμα καί

λιποθυμούν. Πολλά κλαίουν καί διαμαρτύρονται έντονα στήν

περίπτωση πού σφάζουν τό άρνάκι τους ή τόν πετεινό. 'Αντίθετα

μέ δυσκολία μπορεί νά συγκρατήσει κανείς τά γατά-

κια καί τά σκυλάκια, πού όρμούν νά πιουν αίμα. Μέ άγριες

φωνές ρίχνονται πάνω στό σφαγμένο ζώο νά κόψουν μέ τά

δόντια τους ένα κομμάτι άπό τό σώμα.

Οί πριμάτοι πίθηκοι, όπως ονομάζονται ο γορίλας κι ό

ούρακοτάγκος, πού είναι οί πλησιέστεροι συγγενείς τού ανθρώπου

άπ' όλα τά ζώα, δέν τρώγουν ποτέ κρέας. Τά ζώα

αυτά είναι τά ισχυρότερα.

Κρίνοντας άπό τήν κατασκευή τού πεπτικού συστήματος

καταλήγει κανένας στο συμπέρασμα ότι δέν είναι κατάλληλο

γιά τήν πέψη τού κρέατος. Τό σχήμα των δοντιών είναι τελείως

διαφορετικό άπ' έκείνο τών σαρκοφάγων.

Ή τροφή τού άνθρώπου καί τών πιθήκων είναι οί καρποί,

πού πέπτονται εύκολα, γιαυτό δέν χρειάζεται τό πολύπλοκο

πεπτικό σύστημα τών φυτοφάγων.

Τά σαρκοφάγα ζώα έχουν άποτοξινωτικά όργανα πολύ

ισχυρότερα σέ σύγκριση πρός τ' άντίστοιχα τών φυτοφάγων.

"Ενα έξαιρετικό παράδειγμα παρέχει ή ύαινα: ή ποσότητα

του δηλητηρίου, πού εισάγει στον οργανισμό της μόνο σ' ένα

γεύμα, είναι άρκετό νά σκοτώσει έκατό άνθρώπους. Ό

σκύλος έχει επίσης πολύ ισχυρά άποτοξινωτικά όργανα σέ

σύγκριση προς έκείνα, πού διαθέτει ό άνθρώπινος οργανισμός.

Ή δυσοσμία πού άναδίνεται άπό τά ψοφίμια διεγείρει

την όρεξη τών σκύλων κι άναζητούν ν' άνακαλύψουν το ψοφίμι,

γιά νά απολαύσουν τά σάπια κρέατα. Δεν μπορεί ν'

αμφισβητήσει κανένας, ότι γιά τον άνθρωπο δέν υπάρχει πιο

άποκρουστική μυρωδιά, από αυτήν, πού προέρχεται άπό τά

ψοφίμια καί γενικά άπό τις σάπιες ζωικές ούσίες. Χαρακτηριστική

είναι ή λαϊκή φράση ≪βρωμάει σάν ψοφίμι≫.

Μία άλλη διαπίστωση έχει έπίσης έξαιρετική σημασία

γιά τόν καθορισμό τής δίαιτας τού άνθρώπου: Οι άνθρωποι

δέν παθαίνουν ποτέ τίποτε όσες φορές συμβαίνει νά φάγουν

φρούτα, στά όποία περιέχονται σκουλήκια, ένώ στήν περίπτωση, πού φάγουν σκωληκιασμένο κρέας παθαίνουν οξεία γαστρεντερίτιδα,

πού καταλήγει ενίοτε στον θάνατο.

Ενδεικτικά από το βιβλίο τι να τρώτε πώς να μαγειρεύετε του ιατρού Τηλέμαχου Ευθυμιάδη.

Εδώ μας ενδιαφέρουν τα λεγόμενα του ιατρού για την ανθρώπινη φύση και όχι της καταλληλότερης τροφής.

ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

του Πιερ Ντιράν

Λησμονούμε πρόθυμα στη σημερινή εποχή τα λόγια του Ζαν Ζορές, ο οποίος διαβεβαίωνε ότι ο καπιταλισμός είναι φορέας του πολέμου με τον ίδιο τρόπο που η νύχτα μεταφέρει μέσα της την καταιγίδα. Και θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι αυτή η αλήθεια έγινε ακόμα περισσότερο φανερή όταν ο καπιταλισμός πήρε την πολιτική μορφή του φασισμού.

Μέσα στο γενικότερο πλαίσιο αυτού του παγκόσμιου πολέμου εμφανίστηκε η πιο ωμή και δολοφονική έκφραση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης: Η εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης (ΚΖ). Ο αρχικός σκοπός των χιτλερικών «ΚΖ» ήταν ν' απομονωθούν από τον υπόλοιπο γερμανικό πληθυσμό οι πολιτικοί αντίπαλοι του ναζισμού. Η μεταχείρισή τους ήταν τόσο σκληρή, ώστε πολλοί από αυτούς πέθαναν μεταξύ του 1933 και του 1940. Στη συνέχεια, τα SS, που είχαν αναλάβει τη φρούρηση των στρατοπέδων, άρχισαν να χρησιμοποιούν τους κρατουμένους για να κερδίζουν χρήματα υποχρεώνοντάς τους να δουλεύουν σ' επιχειρήσεις που τους ανήκαν, κυρίως λατομεία.

Από το 1942, τα μεγάλα γερμανικά τραστ της πολεμικής βιομηχανίας άρχισαν ν' απαιτούν την αντικατάσταση του παραδοσιακού εργατικού δυναμικού τους που είχε επιστρατευθεί με τη εντατική χρησιμοποίηση του εργατικού δυναμικού των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Έτσι, μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης εμφανίστηκαν εργοστάσια που κατασκεύαζαν όπλα, ενώ άλλοι κρατούμενοι δούλευαν έξω από τα στρατόπεδα, οργανωμένοι σε «kommandos» τα οποία υπάγονταν στα διάφορα «ΚΖ». Ο τρόπος που ζούσαν και πέθαιναν οι κρατούμενοι των «ΚΖ» αλλά και αυτοί που ανήκαν στα διάφορα «kommandos» δεν διέφερε σε τίποτα, σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις οι συνθήκες ήταν χειρότερες στα «kommandos». Τα μέλη των «kommandos» δούλευαν σ' επιχειρήσεις που ανήκαν σε όλους τους κλάδους της βαριάς βιομηχανίας: αεροναυπηγική, χημικές βιομηχανίες, μεταλλουργία, ορυχεία κ.λπ. Οι κρατούμενοι δούλευαν μέρα και νύχτα. Ήταν σκλάβοι που τους μεταχειρίζονταν με τον χειρότερο τρόπο. Η ζωή ανήκε στα SS, χωρίς περιορισμούς και όρια.

Παρ' όλα αυτά, όπως έχει γράψει ένας ιστορικός, «δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα. Τα ναζιστικά "ΚΖ" και τα "kommandos" δεν αποτελούσαν μια αναβίωση της αρχαίας οικονομίας. Οι κατασκευαστές των πυραύλων V2, των τουφεκιών και των αεροπλάνων, που χρησιμοποιούσαν εκατοντάδες χιλιάδες κρατουμένων, δεν ανήκαν σ' έναν κόσμο που αγνοούσε τη διακίνηση κεφαλαίων, το χρηματιστήριο αξιών και τους ενοποιημένους ισολογισμούς».

Το μεγάλο αφεντικό της βιομηχανικής εκμετάλλευσης των κρατουμένων των «ΚΖ» ήταν ένας από τους άμεσους υφισταμένους του Χίμλερ, του αρχηγού των SS και όλων των αστυνομικών δυνάμεων της Γερμανίας, ο στρατηγός των SS Όσβαλντ Πολ, επικεφαλής της ανώτατης υπηρεσίας των SS για την οικονομική διαχείριση (WVHA), που δημιουργήθηκε την 1η Φεβρουάριου 1942. Με βάση τις διαταγές του Πολ οργανώθηκε αυτό που ο υπουργός Δικαιοσύνης του Χίτλερ, ο Ότο Τιέρακ, ονόμασε «η εξόντωση μέσω της εργασίας».

Η θεωρητική αρχή ήταν σχετικά απλή. Το εργατικό δυναμικό των στρατοπέδων συγκέντρωσης παρείχε μια τέτοια υπεραξία που κάλυπτε τα έξοδα συντήρησής του από τα SS και διασφάλιζε τα μεγαλύτερα δυνατά κέρδη στις εκμεταλλευτριες εταιρείες, από τις πιο μεγάλες (Krupp, Messerschmidt, Siemens, IG-Farben κ.λπ.) μέχρι τις πιο μικρές, μερικές από τις οποίες είχαν βιοτεχνικό χαρακτήρα. Για να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των βιομηχάνων, τα SS εκμίσθωναν τους κρατουμένους έναντι μιας τιμής που ήταν πολύ κατώτερη από τους μισθούς του ελεύθερου εργατικού δυναμικού. Άρα, για να αποκομίζουν και τα SS κέρδη, έπρεπε να μειώσουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό τα έξοδα συντήρησης των κρατουμένων (τροφή, ένδυση, στέγαση). Ο Πολ έβαλε τους ειδικούς του να μελετήσουν το ζήτημα και αυτοί ανακάλυψαν ότι το όριο αποδοτικότητας αντιστοιχούσε σε μια μέση διάρκεια ζωής των κρατουμένων που ισοδυναμούσε περίπου με οχτώ μήνες. Στη συνέχεια, αρκούσε ν' αντικατασταθούν από νέους κρατουμένους, που με διάφορα προσχήματα ήταν εύκολο να συλληφθούν στις κατεχόμενες χώρες.

Είναι ενδιαφέρον να συγκρίνουμε αυτούς τους θεωρητικούς υπολογισμούς με την πραγματικότητα. Από το 1942 έως το 1945 -μια σχετικά μικρή περίοδος-, ο μέσος όρος ζωής των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν περίπου οχτώ με εννέα μήνες.