…οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους

2022-03-17

Σε αυτό το άρθρο θα ξεκινήσουμε με τον γνωστό διάλογο Αθηναίων- Μηλίων από το 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Θουκυδίδη.

89. ΑΘΗΝΑΙΟΙ.

...Έχουμε την απαίτηση να επιδιώξουμε πιο πολύ να επιτύχουμε τα δυνατά από όσα κι οι δυο μας αληθινά έχουμε στο νου μας, αφού ξέρετε και ξέρουμε ότι κατά την κρίση των ανθρώπων το δίκαιο λογαριάζεται όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του κι ότι, όταν αυτό δε συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται.

Ξεκινήσαμε με αυτό τον διάλογο για να απευθύνουμε το ερώτημα σε όλους τους δυτικόφιλους έλληνες αν ισχύουν αυτά μέχρι σήμερα τα οποία λένε οι Αθηναίοι.

Δεν νομίζω ή ελπίζω ότι δεν θα διαφωνήσει κανένας πέρα από κάποιες ακραίες περιπτώσεις δυτικόδουλων γραικύλων.

Έτσι μας περιγράφει ο Θουκυδίδης τον κόσμο σαν ακραία πάλη συμφερόντων με επακόλουθα τους πολέμους και την υποδούλωση.

Πάμε τώρα στις ΗΠΑ, οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους, τι κάνουν δηλαδή; πολέμους και υποδουλώνουν τις χώρες στρατιωτικά και οικονομικά ή μόνο οικονομικά.

Δόγμα Μονρόε

Το «Δόγμα Μονρόε» από τη στιγμή που διατυπώθηκε έως και σήμερα, προσαρμόστηκε ανάλογα με την εποχή και τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Το 1840, χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει την επέκτασή τους προς την Δύση και τον Νότο.

Έως και σήμερα το δόγμα Μονρόε είναι ζωντανό και κραταιό κατά την δήλωση του Τζόν Μπόλτον το 2010 πρώην συμβούλου της εθνικής ασφάλειας επί Τράμπ.

Στρατιωτικές βάσεις

οι ΗΠΑ έχουν 800 στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον πλανήτη. Από τις περίπου 800 κυριότερες βάσεις εκτός ΗΠΑ, οι περισσότερες βρίσκονται στη Γερμανία (302), στην Ιαπωνία (111), και την νότια Κορέα (106).

Επεμβάσεις

Οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν επεμβάσεις σε περισσότερα από 70 κράτη στην περίοδο μισού αιώνα. Με πληθώρα επεμβάσεων και πρίν του 1945.

https://www.youtube.com/watch?v=P8pF1ev6-1k

Μπέρνυ Σάντερς - Η ομιλία στο κοινοβούλιο των ΗΠΑ για την Ουκρανία

«Υπάρχει κάποιος που πιστεύει πραγματικά ότι οι ΗΠΑ δε θα έλεγαν τίποτα, αν για παράδειγμα το Μεξικό, η Κούβα ή κάποια χώρα στην Κεντρική ή Λατινική Αμερική, ήθελε να συστρατευθεί στη στρατιωτική συμμαχία που είναι αντίπαλη στις ΗΠΑ;

«Πιστεύετε ότι τα μέλη του κογκρέσου θα σηκώνονταν και θα λέγανε, λοιπόν το Μεξικό είναι μία ανεξάρτητη χώρα, έχει το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει;» διερωτήθηκε με νόημα ο Μπέρνι Σάντερς και συμπλήρωσε με νόημα «έχω πολλές αμφιβολίες γι' αυτό» .

Απευθυνόμενος στο αμερικανικό Κογκρέσο, υπογράμμισε πως «οι ΗΠΑ πρέπει να κινηθούν ώστε να επιτευχθεί μία ρεαλιστική και αμοιβαία αποδεκτή λύση. Μία λύση αποδεκτή από την Ουκρανία, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και τους ευρωπαίους συμμάχους μας».

Εγώ θα έλεγα από όλες τις χώρες του κόσμου με πλήρη ομοφωνία.

Η λογική όμως αυτή έρχεται αντιμέτωπη με το συμφέρον των ΗΠΑ για την διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας και την διάλυση των ανταγωνιστών της Κίνα, Ρωσία κλπ.

Εξαιτίας των ΗΠΑ είμαστε στο χείλος του 3ου παγκοσμίου πολέμου.

Έτσι φτάσανε να παίζουν την κολοκυθιά περί ανεξαρτήτων κρατών, αποφάσεων των λαών, να θεωρητικολογούν λες και δεν υπάρχουν συμφέροντα λες και τα συμφέροντα, η οικονομική δύναμη, οι πολυεθνικές ,τα λόμπυ τους, οι διεθνείς οργανισμοί υποχείρια των ισχυρών, οι εκβιασμοί μέσω των χρεών και άλλων τρόπων, οι πόλεμοι και η εκμετάλλευση των κρατών από τα μεγαλύτερα κράτη δεν είναι αυτά που κυριαρχούν απόλυτα στις σχέσεις κρατών.

Βέβαια οι άρχουσες τάξεις των χωρών πού συμπλέουν με το αμερικάνικο άρμα αποφεύγουν ή κάνουν ότι δεν υπάρχει τέτοια πραγματικότητα και πάντα μας ζαλίζουν με τις ανοησίες περί γενικόλογης ελευθερίας και δημοκρατίας που στην ουσία δεν υπάρχουν στις ΗΠΑ και στον δυτικό κόσμο, ότι έχουν κατακτήσει οι λαοί αφαιρούνται με γοργό ρυθμό από τις δυτικές χώρες πρόσφατο κατόρθωμα οι κυρώσεις κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου πού τόσο κόπτονται, το κλείσιμο των ρωσικών ενημερωτικών σταθμών Russia Today και Sputnik και το άγριο κυνήγι σε ότι αφορά την Ρωσία, απαγορεύουν τον Τσαϊκόφσκι , τους Ρώσους καλλιτέχνες, τον ρώσικο αθλητισμό σειρά έχει τώρα και η ρώσικη σαλάτα.

Μακαρθισμός και ρατσισμός εναντίον των Ρώσων η νέα εποχή που ανατέλλει.

Πάμε να δούμε τώρα την σύμμαχο των δυτικών χωρών, την χώρα της ελευθερίας και δημοκρατίας την Ουκρανία.

Οι δικαιολογίες που ακούγονται όσο αφορά τον νεοναζισμό στην Ουκρανία από το εγχώριο δημοσιογραφικό κατεστημένο είναι του επιπέδου και εδώ στην ελλάδα και σε άλλες χώρες υπάρχουν νεοναζιστές.

Δεν νομίζουμε όμως ότι υπάρχει χώρα στον κόσμο πού μπαίνουν νεοναζί σε συνδικαλιστικό κτήριο βιάζουν, δολοφονούν 48 άτομα, βάζουν φωτιά στο κτήριο και φυσικά μένουν ατιμώρητοι.

Παρελάσεις στους δρόμους με τους αγκυλωτούς σταυρούς, παραστρατιωτικές νεοναζιστικές οργανώσεις που ανήκουν στο επίσημο κράτος κλπ.

Έχουμε το πρώτο νεοναζιστικό κράτος στον κόσμο το οποίο κρύβεται κάτω από τις σκέπες ενός κωμικού ηθοποιού ως προέδρου πού είναι εβραίος λές και κάποιοι εβραίοι δεν συμμετείχαν στο ολοκαύτωμα επί των ναζί ή δεν θα μπορούσε ένας σημερινός εβραίος να είναι νέο-ναζί ή να τους καλύπτει.

Πολλά ερωτήματα προκαλεί η απόφαση των ΗΠΑ και της Ουκρανία να καταψηφίσουν το ψήφισμα που ενέκρινε προσφάτως η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και με το οποίο καταδίκαζε τον ναζισμό και τον νεοναζισμό.

Όπως και το 2014, έτσι και τον Δεκέμβριο του 2021, οι ΗΠΑ και η Ουκρανία ήταν οι μόνες δύο χώρες που το καταψήφισαν και πάλι, ενώ 49 χώρες, κυρίως σύμμαχοι των ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, απείχαν από την ψηφοφορία.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι το αμερικανικό Κογκρέσο αναγνωρίζει το τάγμα Αζόφ σαν νεοναζιστικό το οποίο ανήκει στο Ουκρανικό κράτος και το υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ ξελασπώνει στον ΟΗΕ την νεοναζιστική Ουκρανία.

Το αμερικανικό Κογκρέσο το 2018 απαγόρευσε ρητά να λαμβάνει όπλα, εκπαίδευση ή άλλη βοήθεια από τις ΗΠΑ το Τάγμα Αζόφ, χαρακτηρίζοντάς το νεοναζιστική οργάνωση μίσους.

Αυτή είναι η ελευθερία και η δημοκρατία στην πράξη πού λατρεύουν οι δυτικές χώρες ο νεοναζισμός, μη εξαιρετέου του πρωθυπουργού μας πού πρωτοστατεί στην υποστήριξη τους σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της χώρας μας.

Αντί να τηρήσει αυστηρή ουδετερότητα ακόμα και μέσα στο ΝΑΤΟ.

Φυσικά οι δημοσιογράφοι μας προσπαθούν να αντιστρέψουν την πραγματικότητα, Πρετεντέρης, αυτοί που υποστηρίζουν τον Πούτιν είναι οι χρυσαυγίτες ,τι και αν η χρυσή αυγή είχε στενές σχέσεις με τους ουκρανούς ναζί.

Ναζιστικό τάγμα με τα διακριτικά της Χρυσής Αυγής στην πόλη Λβιβ της Ουκρανίας κατά την περίοδο των πρώτων διαδηλώσεων εναντίον του Γιανουκόβιτς.

https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/3080_hrysaygitika-tagmata-efodoy-sto-pleyro-oykranon-nazi

Τελειώνοντας αυτό το άρθρο θα ξανά τονίσουμε το λάθος τραγικών διαστάσεων του προοδευτικού χώρου να στρέφονται εναντίον της Ρωσίας, γιατί αν πέσει η Ρωσία και κατόπιν η Κίνα (όσο και να μην μας αρέσει η εσωτερική της κατάσταση) κατόπιν θα έχουμε την Pax Romana δηλαδή την ειρήνη του νεκροταφείου, όποια χώρα θα τολμάει να αψηφήσει τα δυτικά συμφέροντα θα βομβαρδίζεται και θάχουμε ανοιχτή επέμβαση για να την επαναφέρουν στον δρόμο της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Δόγμα Monroe: Το σημείο καμπής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής

By Στέφανος Κωστούρος

25 Απριλίου, 2020

Του Στέφανου Κωστούρου,

James Monroe

Εάν θέλαμε να περιγράψουμε την πορεία της εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής διαχρονικά, θα αρκούμασταν στην αναφορά των δύο βασικών δογμάτων που υιοθετήθηκαν ή και υιοθετούνται κατά περίσταση έως σήμερα. Το πρώτο είναι το περίφημο Δόγμα Truman (1947), με το οποίο οι ΗΠΑ πορεύτηκαν στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου στοχεύοντας στην αποτροπή κομμουνιστικής κυριαρχίας σε χώρες της Ευρώπης (βλέπε Ελλάδα). Από την άλλη, θα αναφέρουμε το Δόγμα Monroe (1823), μία θεμελιώδους σημασίας θέση για τον 19ο και 20ο αιώνα.

Αν υπάρχει κάτι κοινό με μια πρώτη ανάγνωση μεταξύ τους, είναι αυτό της ονομασίας τους. Και στις δύο περιπτώσεις τα ονόματα δόθηκαν προς τιμήν του προέδρου της περιόδου που εισήχθησαν, στον Harry Truman, 33ο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (1945-1953) και στον James Monroe, 5ο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών (1817-1825). Και τα δύο, ωστόσο, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και στην εδραίωσή της ως παγκόσμια ηγέτιδα δύναμη.

Στις αρχές του 19ου αιώνα η Λατινική Αμερική συγκλονίζεται από τις επαναστάσεις των κρατών της. Οι άλλοτε ευρωπαϊκές αποικίες των Ισπανών και των Πορτογάλων επιδιώκουν την άνοδο αυτοχθόνων κυβερνήσεων και τη διάρρηξη των παραδοσιακών δεσμών με τις απολυταρχικές μητροπόλεις της Ευρώπης. Οι ΗΠΑ τηρούν ουδέτερη στάση, καθώς επιζητούσαν την αγορά της Florida από την Ισπανία. Τα βασίλεια της Ευρώπης θεωρούν ότι στα πλαίσια της Ιεράς Συμμαχίας πρέπει να επέμβουν δραστικά και στην αμερικανική ήπειρο. Η Αγγλία, ωστόσο, διαφωνεί. Ο Υπ. Εξωτερικών Canning θεωρούσε πως η ενίσχυση των επαναστατημένων λαών των αποικιών θα ευνοούσε την Αγγλία μέσω του εμπορίου και της βιομηχανίας της, καθώς θα αποκτούσαν έναν νέο «πελάτη». Μάλιστα, ζητήθηκε η έκδοση κοινής ανακοίνωσης ΗΠΑ-Αγγλίας για την αποτροπή της παρέμβασης της Ιεράς Συμμαχίας.

Παρ' όλα αυτά, οι Αμερικανοί αρνήθηκαν την κοινή ανακοίνωση. Το αντι-βρετανικό αίσθημα που επικρατούσε στη χώρα, ως αποτέλεσμα του πρόσφατου Αγγλο-Αμερικανικού Πολέμου (1812-1814), καθιστούσε αδύνατη μια τέτοια απαράδεκτη κίνηση. Έτσι, αποφασίστηκε η μονομερής διακοίνωση από πλευράς Αμερικανών και στις 2 Δεκεμβρίου 1823 ο πρόεδρος James Monroe προχώρησε σε διάγγελμα προς το Κογκρέσο στο οποίο καθόρισε τις δύο βασικές αρχές του: πρώτη ήταν η αρχή του μη περαιτέρω αποικισμού. Οι ΗΠΑ θεωρούσαν μη ανεκτό τον οποιονδήποτε επιπλέον αποικισμό στην αμερικανική ήπειρο, αναγνωρίζοντας ωστόσο τις ήδη υπάρχουσες αποικίες. Κάθε προσπάθεια επέκτασης της επιρροής της Ευρώπης θα θεωρείτο πράξη εχθρική. Στη συνέχεια, ακολουθούσε η αρχή της μη επεμβάσεως, σύμφωνα με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες από εδώ και στο εξής δε θα επενέβαιναν σε πολέμους μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών. Παρ' όλα αυτά, εάν θίγονταν αμερικανικά συμφέροντα, επιφυλάσσονταν να ενεργήσουν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον τους.

Η πορεία των χρόνων έδειξε πως οι ΗΠΑ εφάρμοζαν με εξαιρετική ευελιξία και κατά περίσταση τον λεγόμενο απομονωτισμό. Αποδείχθηκε δε, ότι το Δόγμα Monroe λειτούργησε ως εφαλτήριο στην ανέλιξη και την κυριαρχία της Αμερικής ως παγκόσμιας δύναμης. Ήδη από τις αρχές του 1900, ο τότε πρόεδρος Th. Roosevelt παρουσίαζε τις ΗΠΑ ως μία «διεθνή δύναμη αστυνόμευσης» για όλη την αμερικανική ήπειρο. Το 1912 η αμερικανική Γερουσία ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο επεξέτεινε το Δόγμα Monroe προς την Ασία, διαφωνώντας έτσι με μία πιθανή εξωτερική επέμβαση στην Ιαπωνία. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι την επίσημη είσοδό τους το 1917, οι ΗΠΑ υπό τον Woodrow Wilson, εξήγγειλαν την τήρηση ουδετερότητας «στο πνεύμα και στην πράξη». Στην πραγματικότητα, όμως, η ουδετερότητα ήταν λόγια του αέρα. Οι εμπορικές και οικονομικές συναλλαγές μεταξύ ΗΠΑ και εμπολέμων όχι μόνο δε σταμάτησαν, αλλά σημείωσαν εντυπωσιακή αύξηση. Αρκεί να σημειωθεί πως οι εξαγωγές πολεμικού υλικού από τις ΗΠΑ αυξήθηκαν από 40 εκατομμύρια δολάρια το 1914, σε 330 το 1915 και σε 1 δισεκατομμύριο 290 εκατομμύρια το 1916! Παρόμοια εικόνα παρατηρείται και στις πιστώσεις, όπου το 1917 οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν δανείσει 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια στις χώρες της Αντάντ, έναντι μόλις 27 εκατομμυρίων στις Κεντρικές Δυνάμεις.

Έως και το πρόσφατο παρελθόν οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρά την αλλαγή συσχετισμών και ισορροπίας δυνάμεων ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του επακόλουθου Ψυχρού Πολέμου, επικαλούνταν και πάλι το Δόγμα Monroe. Ακόμα και το 1982 με την κρίση των νήσων Falkland και τη σύγκρουση Βρετανίας-Αργεντινής, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ R. Reagan αντιτάχθηκε στις αξιώσεις των ισχυουσών θέσεων του δόγματος και θέλησε να στηρίξει την τότε πρωθυπουργό της Βρετανίας M. Thatcher. Είναι πρόδηλο, επομένως, το συμπέρασμα πως το Δόγμα Monroe αποτέλεσε ένα σημαντικό κεφάλαιο στη διαμόρφωση εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου και την ενδυνάμωση της χώρας, το δόγμα «προσαρμόστηκε» στα δεδομένα και στα εκάστοτε συμφέροντα της εποχής συμβάλλοντας στην περαιτέρω κυριαρχία των ΗΠΑ.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

Stapley Ron. - Rayner Ed., Ανατρέποντας την Ιστορία, σελ. 147-149, Εκδόσεις Ενάλιος, Αθήνα 2002
Εμμανουήλ Ρούκουνας, Εξωτερική Πολιτική 1914-1923, σελ. 143-146, Εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 1978
Εμμανουήλ Ρούκουνας, Διπλωματική Ιστορία 19ος Αιώνας, σελ. 49-54, Αθήνα 1975

https://www.offlinepost.gr/2020/04/25/%CE%B4%CF%8C%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CF%81%CF%8C%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AE%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%81/

Μισός αιώνας αμερικανικών επεμβάσεων σε όλο τον κόσμο

Μπετινάκης Κώστας 29 Σεπτεμβρίου 2001

Ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας, που κήρυξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι καθαρά εσωτερική τους υπόθεση. Η εμπλοκή και των άλλων κρατών στο όνομα
μιας «ιερής συμμαχίας», είναι αποτέλεσμα της άσκησης των «κυριαρχικών
δικαιωμάτων» των ΗΠΑ επί της Ατλαντικής Συμμαχίας καθώς και του εκβιαστικού
διλήμματος «όσοι δεν είναι μαζί μας είναι με τους αντιπάλους μας».

Έτσι ετοιμάζονται κάποιες νέες αμερικανικές επεμβάσεις, με συγκαλυμμένη και
μη μορφή, εναντίον κυρίαρχων χωρών, με την πρόφαση ότι «υποθάλπουν την
τρομοκρατία». Είναι όμως πλέον γνωστό ότι ο μηχανισμός της αμερικανικής
εξωτερικής πολιτικής λαδώνεται όχι από την αφοσίωση σε κάποιου είδους ηθική
αλλά από την αναγκαιότητα να εξυπηρετήσει κάποιους άλλους σκοπούς που
περιληπτικά είναι:

α. Να γίνει ο κόσμος ασφαλέστερος για τις αμερικανικές επιχειρήσεις.

β. Να τηρηθούν οι οικονομικές υποχρεώσεις με τη μορφή αμυντικών συμβολαίων
των πολεμικών βιομηχανιών, οι οποίες χρηματοδοτούν πλουσιοπάροχα την
προεκλογική εκστρατεία μελών του Κογκρέσου.

γ. Να εμποδιστεί η ανάπτυξη κάποιας κοινωνίας που μπορεί να αποτελέσει
εναλλακτικό παράδειγμα στο καπιταλιστικό μοντέλο της παγκοσμιοποίησης.

δ. Να εξαπλωθεί η πολιτική και οικονομική ηγεμονία των ΗΠΑ σε όσο ευρύτερη
περιοχή είναι δυνατόν ώστε να παραμείνουν η «μεγάλη δύναμη».

Η πολιτική αυτή των ΗΠΑ εφαρμόζεται αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με
κύριο επιχείρημα να καταπολεμηθεί η «διαβολική διεθνής κομμουνιστική
συνωμοσία». Για να τηρήσουν τους λόγους αυτούς αλλά πάντοτε με κάποια άλλη
πρόφαση, οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν επεμβάσεις σε περισσότερα από 70 κράτη στην
περίοδο μισού αιώνα.

1. Κίνα, 1945-49: Οι ΗΠΑ επεμβαίνουν στον εμφύλιο πόλεμο
υποστηρίζοντας τον Τσανγκ Κάι-σεκ εναντίον των κομμουνιστών του Μάο. Ο Τσανγκ
Κάι-σεκ τελικά υποχρεώνεται να καταφύγει στην Ταϊβάν το 1949. Στο πλευρό του
οι ΗΠΑ επιστρατεύουν Ιάπωνες στρατιώτες που πρόσφατα είχαν ηττηθεί στον
πόλεμο.

2. Ιταλία, 1947-48: Χρησιμοποιώντας κάθε μέσον παρεμβαίνουν στις
εκλογές προκειμένου να εμποδίσουν το Κομμουνιστικό Κόμμα να ανέβει στην
εξουσία νόμιμα. Στα επόμενα χρόνια, η αμερικανική παρέμβαση γίνεται με τη
χορήγηση εκατομμυρίων δολαρίων στα υπόλοιπα μικρά κόμματα αποτρέποντας τον
σχηματισμό κυβέρνησης με τους κομμουνιστές, που όλη τη μεταπολεμική περίοδο
παρέμεναν το μεγαλύτερο, με σχετική όμως πλειοψηφία, κόμμα.

3. Ελλάδα, 1947-49: Οι ΗΠΑ διαδέχονται τους Βρετανούς
στηρίζοντας τον αγώνα εναντίον των κομμουνιστών, που είχαν σχηματίσει τις
αντιστασιακές ομάδες που είχαν πολεμήσει τους ναζί. Η Ακροδεξιά εγκαθιδρύει
αυταρχικό καθεστώς με διώξεις εναντίον των αριστερών.

4. Φιλιππίνες, 1945-53: Αμερικανοί στρατιώτες πολεμούν εναντίον
των αριστερών δυνάμεων (Χουκς), πριν ακόμα τερματιστούν οι μάχες ανάμεσα στους
Χουκς και τους Ιάπωνες εισβολείς. Με το τέλος του πολέμου συνεχίζονται οι
μάχες εναντίον των Χουκς, για να εγκαθιδρυθεί η δικτατορία του Φερντινάντ
Μάρκος.

5. Νότια Κορέα, 1945-53: Μετά το τέλος του πολέμου, οι ΗΠΑ
καταπιέζουν τις προοδευτικές δυνάμεις στηρίζοντας τους συντηρητικούς που είχαν
συνεργαστεί με τους Ιάπωνες κατακτητές. Στον πόλεμο εναντίον της Βόρειας
Κορέας συμμετείχαν «εθελοντικές δυνάμεις» από τις περισσότερες συμμαχικές στις
ΗΠΑ χώρες.

6. Αλβανία, 1949-53: Αμερικανικές και βρετανικές μυστικές
υπηρεσίες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ανατρέψουν το κομμουνιστικό καθεστώς και
να εγκαταστήσουν φιλοδυτική κυβέρνηση που θα αποτελούσαν φιλομοναρχικοί και
συνεργάτες των Ιταλών φασιστών και των ναζί κατακτητών.

7. Γερμανία, δεκαετία 1950: Η CIA ενορχηστρώνει μακράς διάρκειας
προπαγανδιστική εκστρατεία, αλλά και σαμποτάζ και ψυχολογικό πόλεμο με στόχο
την Ανατολική Γερμανία, που υποχρεώνεται να ανεγείρει το Τείχος του Βερολίνου
το 1961.

8. Ιράν, 1953: Ανατρέπεται ο εκλεγμένος με μεγάλη
κοινοβουλευτική πλειοψηφία πρωθυπουργός Μοσαντέκ έπειτα από κοινή
αμερικανο-βρετανική επιχείρηση. Είχε κάνει το λάθος να εθνικοποιήσει μια
μεγάλη βρετανικών συμφερόντων πετρελαϊκή επιχείρηση στο Ιράν. Το πραξικόπημα
αποκατέστησε την απόλυτη εξουσία του σάχη, με καταπιεστικό καθεστώς, ενώ επί
25 χρόνια η πετρελαϊκή βιομηχανία μοιραζόταν ανάμεσα στις αμερικανικές και
βρετανικές επιχειρήσεις που κατείχαν από 40%.

Θύματα μαζικής εκτέλεσης στη Γουατεμάλα

9. Γουατεμάλα, 1953-1990: Η CIA οργάνωσε το πραξικόπημα που
ανέτρεψε την δημοκρατικά εκλεγμένη προοδευτική κυβέρνηση του Γιάκομπο Αρμπένς,
δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο καθεστώς τρομοκρατίας με σαραντάχρονη ιστορία
γεμάτη βασανιστήρια, εξαφανίσεις, μαζικές εκτελέσεις και θύματα πλέον των
100.000 ανθρώπων. Αιτία; Η εθνικοποίηση από τον Αρμπένς της αμερικανικής
εταιρείας United Fruit.

Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ

10. Μέση Ανατολή, 1956-58: Το δόγμα Αϊζενχάουερ έλεγε «οι ΗΠΑ
είναι έτοιμες να συμπαρασταθούν με τις ένοπλες δυνάμεις τους με οποιαδήποτε
χώρα της Μέσης Ανατολής το ζητήσει, επειδή κινδυνεύει από τον διεθνή
κομμουνισμό». Σε εφαρμογή του δόγματος, οι ΗΠΑ δύο φορές αποπειράθηκαν να
ανατρέψουν τη συριακή κυβέρνηση, στήριξαν απόλυτα την ιορδανική μοναρχία,
αποβίβασαν 14.000 στρατιώτες στον Λίβανο και συνωμότησαν να ανατρέψουν ή να
δολοφονήσουν το Νάσερ στην Αίγυπτο, ανεπιτυχώς όμως.

11. Ινδονησία, 1957-58: Ο Σουκάρνο όπως ο Νάσερ, ήταν ο τύπος
του τριτοκοσμικού ηγέτη που δεν άντεχαν οι ΗΠΑ. Πίστευε στην ουδετερότητα, και
συνδιαλεγόταν, ταξιδεύοντας τόσο στη Μόσχα όσο και το Πεκίνο, αλλά και την
Ουάσιγκτον. Εθνικοποίησε όμως αρκετές ολλανδικών συμφερόντων επιχειρήσεις
της πρώην αποικιακής δύναμης. Αρνιόταν όμως να θέσει εκτός νόμου το
Κομμουνιστικό Κόμμα. Η CIA ανέλαβε δράση και έτσι βρέθηκε ο πραξικοπηματίας
στρατηγός Σουχάρτο (1965).

12. Βρετανική Γουιάνα /Γουιάνα, 1953-64: Επί 11 χρόνια δύο από
τις παλιότερες δημοκρατίες της Γης, οι ΗΠΑ και η Βρετανία, έκαναν τα αδύνατα
δυνατά ώστε να εμποδίσουν τον δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη Τσέντι Τζαγκάν να
αναλάβει την εξουσία. Είχε εκλεγεί τρεις φορές και ήθελε ανεξαρτησία και
ουδετερότητα. Με διαδηλώσεις, παραπληροφόρηση και τρομοκρατία, έπειτα από
προσωπική εντολή του προέδρου Κέννεντυ «Να τελειώνουμε μ' αυτόν» το
κατάφεραν. Από τις αξιοπρεπέστερες χώρες στην περιοχή, στη δεκαετία του '80, η
Γουιάνα έγινε η φτωχότερη.

13. Βιετνάμ, 1950-73: Ο Χο Τσι Μινχ είχε γράψει επιστολές στον
πρόεδρο Τρούμαν, ζητώντας του να βοηθήσουν οι ΗΠΑ ώστε να απαλλαγεί το Βιετνάμ
από τους αποικιοκράτες Γάλλους. Αγνοήθηκε όμως επειδή ήταν κομμουνιστής.
Είικοσι τρία χρόνια αργότερα και με ένα εκατομμύρια νεκρούς, οι ΗΠΑ απέσυραν
τις στρατιωτικές δυνάμεις τους από το Βιετνάμ. Πολλοί την χαρακτήρισαν
στρατιωτική ήττα. Καταστρέφοντας όμως το Βιετνάμ έως τη ρίζα και
δηλητηριάζοντας τη γη του, οι ΗΠΑ πέτυχαν ένα σημαντικό στόχο: απέτρεψαν το
ενδεχόμενο να αναπτυχθεί ως οικονομική δύναμη στην περιοχή.

14. Καμπότζη, 1955-73: Ο πρίγκιπας Σιχανούκ δεν ήθελε τις
πελατειακές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Ύστερα από χρόνων εχθρικής συμπεριφοράς,
συμπεριλαμβανόμενης της περίφημης μυστικής εντολής Νίξον - Κίσιγκερ για
βομβαρδισμό-χαλί ('69-'70), χωρίς να έχει κηρυχθεί πόλεμος, η Ουάσιγκτον
ανατρέπει τον Σιχανούκ. Ανοίγει ο δρόμος για τους αντάρτες Χμερ (που
χρηματοδοτούσε και η CIA) να καταλάβουν την εξουσία. Ειρωνεία; Οι ΗΠΑ στήριξαν
και διπλωματικά το αιμοβόρο καθεστώς Πολ Ποτ.

Φιντέλ Κάστρο

15. Κούβα, 1959 - σήμερα: Ο Φιντέλ Κάστρο καταλαμβάνει την
εξουσία την Πρωτοχρονιά του 1959. Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, στη
συνεδρίαση της 10ης Μαρτίου, εξετάζει το ενδεχόμενο να αναλάβει άλλη κυβέρνηση
την εξουσία στην Αβάνα. Τα 40 χρόνια που ακολούθησαν, η Ουάσιγκτον προσπάθησε
με κάθε μέσο τρομοκρατικές επιθέσεις, βομβαρδισμούς, στρατιωτική εισβολή,
οικονομικά αντίποινα, απομόνωση, δολοφονίες να πετύχει τον στόχο της. Το πιο
λυπηρό είναι ότι ο κόσμος ποτέ δεν θα μάθει τι είδους κοινωνία θα κατόρθωνε να
διαμορφωθεί στην Κούβα, αν οι ΗΠΑ είχαν αφήσει τον Κάστρο ανενόχλητο.

16. Κονγκό/Ζαΐρ, 1960-65: Τον Ιούνιο του 1960 ο Πατρίς Λουμούμπα
έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός, μετά την ανεξαρτησία από το Βέλγιο. Η
αποικιοκρατική δύναμη όμως κατακράτησε τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της επαρχίας
Κατάγκα. (Οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή είχαν και μέλη της κυβέρνησης
Αϊζενχάουερ). Στον λόγο της ανεξαρτησίας όμως ο Λουμούμπα υποσχέθηκε να
μοιράσει στον λαό τον πλούτο του Κονγκό. Ο κακομοίρης απήγγειλε μόνος την
καταδίκη του. Ένδεκα μέρες αργότερα, η Κατάγκα αποσχίσθηκε. Τον Ιανουάριο του
1961 ο Λουμούμπα δολοφονήθηκε σύμφωνα με την επιθυμία του Αϊζενχάουερ.
Ακολούθησαν χρόνια χάους, αναρχίας ώσπου η CIA να προωθήσει στην εξουσία τον
Μομπούτου Σέσε Σεκό που έμελλε να κυβερνήσει τη χώρα επί 30 χρόνια. Ο πλούτος
δεν πέρασε ποτέ στον λαό, αλλά στα θησαυροφυλάκια του Μομπούτου.

17. Βραζιλία, 1961-64: Ο πρόεδρος Ζοάο Γκούλαρτ υπέπεσε στο
συνηθισμένο θανάσιμο λάθος. Διακήρυξε ανεξαρτησία στην εξωτερική πολιτική,
αντιτάχθηκε στις οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Κούβας και θέλησε να έχει
διπλωματικές σχέσεις με σοσιαλιστικές χώρες. Πέρασε νόμο που περιόριζε τα
οικονομικά οφέλη στις πολυεθνικές και εθνικοποίησε την ΙΤΤ. Ο άνθρωπος δεν
ήταν αριστερός, αλλά πιστός καθολικός. Ήταν γαιοκτήμονας, χωρίς να
ενδιαφέρεται να αυξήσει την περιουσία του. Το πραξικόπημα που τον ανέτρεψε
έγινε υπό την καθοδήγηση του Αμερικανού υπουργού Δικαιοσύνης Ρόμπερτ Κέννεντυ.
Η υποκριτική ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ: «Λυπούμαστε για την ανατροπή
της Δημοκρατίας στη Βραζιλία, αλλά η χώρα σώθηκε από τον κομμουνισμό...».

18. Δομινικανή Δημοκρατία, 1963-66: Τον Φεβρουάριο του 1963 ο
Χουάν Μπος αναλαμβάνει ως ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος από το
1924. Κάνει όμως τα γνωστά λάθη: Αναδασμό της γης, ανεξάρτητη εξωτερική
πολιτική, επιτρέπει τη λειτουργία στο Κ.Κ. Τον Σεπτέμβριο επεμβαίνει ο
στρατός. Δεκαεννιά μήνες αργότερα ξεσπά εξέγερση με κύριο αίτημα την
αποκατάσταση της Δημοκρατίας και την επιστροφή του εξόριστου Μπος. Οι ΗΠΑ
στέλνουν 23.000 στρατιώτες για την καταστολή της.

Σαλβατόρ Αλιέντε

19. Χιλή, 1964-73: Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε ήταν το χειρότερο σενάριο
για τους ιμπεριαλιστές της Ουάσιγκτον. Ένας μαρξιστής στην εξουσία, και
μάλιστα εκλεγμένος. Ο αντικομμουνιστικός πύργος που επί τόσα χρόνια
οικοδομούσαν έτριξε συνθέμελα. Ό,τι δεν κατόρθωσε να πετύχει το 1964 λόγω των
αφόρητων παρεμβάσεων, ο Αλιέντε το πέτυχε το 1970 παρά την απέλπιδα προσπάθεια
των ανθρώπων της CIA. Ο συνασπισμός όμως με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έφερε την
ανατροπή με τη συνεργασία του περιβόητου στρατηγού Πινοτσέτ, τον Σεπτέμβριο
του 1973.

20. Ελλάδα, 1965-74: Το πραξικόπημα έγινε τον Απρίλιο του 1967,
δύο μέρες πριν από την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας που θα κατέληγε με
την επιστροφή στην εξουσία του παλαίμαχου φιλελεύθερου Γεωργίου Παπανδρέου που
είχε ανατραπεί από το ανακτορικό πραξικόπημα του Ιουλίου 1965.

21. Ανατολικό Τιμόρ, 1975 - σήμερα. Το 1975 τα στρατεύματα του
Σουχάρτο εισβάλλουν στο Ανατολικό Τιμόρ, την επομένη της αποχώρησης από την
Ινδονησία του προέδρου Φορντ με τον υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσιγκερ. Είχαν
επιτρέψει στον Σουχάρτο να χρησιμοποιήσει κατά την εισβολή τα όπλα της
αμερικανικής βοήθειας, και ήταν από τους πολυτιμότερους συμμάχους των ΗΠΑ στη
Νοτιοανατολική Ασία. Η Διεθνής Αμνηστία υπολογίζει ότι έως το 1989 τα
ινδονησιακά στρατεύματα είχαν εξολοθρεύσει 200.000 ανθρώπους από τον πληθυσμό
των 600.000 του νησιού.

22. Νικαράγουα, 1978-89: Όταν οι αντάρτες Σαντινίστας ανέτρεψαν
το δικτατορικό καθεστώς του Σομόζα το 1978, ήταν φανερό πως η Ουάσιγκτον θα
αντιμετώπιζε προβλήματα τύπου Κούβας. Επί προεδρίας Κάρτερ τα μέτρα εναντίον
του επαναστατικού καθεστώτος ήταν διπλωματικά και οικονομικά. Επί Ρήγκαν όμως
επιλέχτηκε η βία και επί οκτώ χρόνια ο λαός της Νικαράγουας υπέστη τα δεινά
από τους Κόντρας, τον στρατό που δημιούργησε η CIA από τα υπολείμματα της
εθνοφρουράς του Σομόζα.

23. Λιβύη, 1981-89: Ο Λίβυος ηγέτης Μοαμάρ Καντάφι ήταν το
μεγάλο αγκάθι που υποκινούσε την αντίσταση στις πελατειακές σχέσεις των
αραβικών κρατών με τις ΗΠΑ. Επρεπε να τιμωρηθεί. Αμερικανικά μαχητικά
κατέρριψαν δύο λιβυκά που τα είχαν ανασχέσει επειδή παραβίασαν τον λιβυκό
εναέριο χώρο. Ακολούθησε αεροπορικός βομβαρδισμός, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν
40 Λίβυοι πολίτες και η κόρη του Καντάφι. Έγιναν προσπάθειες να δολοφονήσουν
τον Λίβυο ηγέτη, απόπειρες ανατροπής του και τέλος μια ενορχηστρωμένη
δυσφημιστική εκστρατεία που ήθελε τις λιβυκές μυστικές υπηρεσίες πίσω από την
ανατίναξη του τζάμπο της Παναμέρικαν πάνω από το Λόκερμπι.

24. Γρενάντα, 1989: Αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις
αποβιβάζονται επειδή στο νησί Κουβανοί τεχνικοί επέβλεπαν την κατασκευή
αεροδρομίου.

25. Παναμάς, 1989: Ο Μανουέλ Νοριέγκα ήταν πληροφοριοδότης και
σύμμαχος των ΗΠΑ. Τελευταία όμως γινόταν απείθαρχος. Ο πρόεδρος Μπους (πατήρ)
ήθελε να δώσει ένα καθαρό μήνυμα στη γειτονική Νικαράγουα, ότι στις εκλογές
που έρχονται δεν είναι σωστό να επαναφέρουν τους Σαντινίστας στην εξουσία. Και
να πείσει το Κογκρέσο πως ο στρατός πρέπει να είναι ετοιμοπόλεμος για μικρής
κλίμακας επιχειρήσεις. Έστειλε λοιπόν τον αμερικανικό στρατό να συλλάβει τον
Νοριέγκα, με την κατηγορία της λαθρεμπορίας ναρκωτικών. Είκοσι τρεις
Αμερικανοί στρατιώτες νεκροί, 324 τραυματίες. Δημοσιογράφος: «Άξιζε τον κόπο
να σκοτωθούν τόσοι άνθρωποι για να συλληφθεί ο Νοριέγκα;». Πρόεδρος Μπους: «Η
κάθε ανθρώπινη ζωή είναι πολύτιμη, αλλά άξιζε τον κόπο».

26. Αϊτή, 1987-94: Οι ΗΠΑ στήριξαν τη δικτατορία της οικογένειας
Ντιβαλιέ επί 30 χρόνια. Η κυβέρνηση Κλίντον, όμως, έπρεπε να στηρίξει τη
ρητορική της υπεράσπισης των δημοκρατικών ιδεωδών. Έτσι σχεδιάστηκε η
επιχείρηση για την επιστροφή του φιλελεύθερου κληρικού Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ,
ο οποίος είχε ανατραπεί με πραξικόπημα το 1991. Ο αμερικανικός στρατός
αποβιβάστηκε σε μια καλά κινηματογραφημένη επιχείρηση από όλα τα μεγάλα
τηλεοπτικά δίκτυα. Η επιστροφή του Αριστίντ βέβαια «προκειμένου να διαπιστωθεί
πόσο ασφαλές είναι αυτό», καθυστέρησε δύο χρόνια.

27. Ιράκ, 1990-σήμερα: Επί 40 μερόνυχτα βομβαρδίστηκε με 177.000
τόνους βομβών η πλέον αναπτυγμένη χώρα της Μέσης Ανατολής. Αλλά και το πιο
ισχυρό στρατιωτικά αραβικό κράτος. Οι βόμβες έπεφταν αδιάκριτα στις
πετρελαιοπηγές, τα χημικά εργοστάσια, την υποδομή, τους ανθρώπους, τους
στρατιωτικούς στόχους, προκαλώντας μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην
σύγχρονη ιστορία. Για πρώτη φορά χρησιμοποιούνται πυρομαχικά απεμπλουτισμένου
ουρανίου. Ισχύει αυστηρό οικονομικό εμπάργκο ενώ τα αμερικανικά και βρετανικά
μαχητικά βομβαρδίζουν έως σήμερα, περιοδικά, κατά το δοκούν «στρατιωτικούς
στόχους». Ο Σαντάμ Χουσεΐν, τον οποίο χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ για να πλήξουν το
Ιράν, εξακολουθεί να είναι ηγέτης παρά τους αφορισμούς της Ουάσιγκτον.

28. Αφγανιστάν, 1979-92: Όλοι γνωρίζουμε για την απίστευτη
καταπίεση των γυναικών που υφίστανται από τους φονταμενταλιστές ισλαμιστές.
Καταπίεση που ξεκίνησε πολύ πριν οι Ταλιμπάν καταλάβουν την εξουσία. Πόσοι
όμως γνωρίζουν ότι στα τέλη της δεκαετίας του '70 και ένα μεγάλο μέρος της
δεκαετίας του '80 στο Αφγανιστάν είχε αναλάβει μια κυβέρνηση που είχε βάλει
στόχο να φέρει την ξεχασμένη αυτή χώρα στον εικοστό αιώνα, δίνοντας ίσα
δικαιώματα στις γυναίκες; Τότε όμως οι ΗΠΑ άρχισαν να διοχετεύουν
δισεκατομμύρια δολάρια για να ανατραπεί η κυβέρνηση εκείνη, που ήταν υπό την
προστασία της Σοβιετικής Ένωσης. Λίγο πριν η CIA είχε δημιουργήσει τις
συνθήκες εκείνες που προκάλεσαν την επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης. Στο τέλος,
όπως πάντα, οι ΗΠΑ νίκησαν. Τα σοβιετικά στρατεύματα αποσύρθηκαν αλλά οι
γυναίκες, όπως και το υπόλοιπο Αφγανιστάν, έχασαν. Ξεπερνούν το ένα
εκατομμύριο οι νεκροί από τον πόλεμο δίχως τέλος. Τρία εκατομμύρια οι
ανάπηροι. Πέντε εκατομμύρια οι πρόσφυγες. Ο μισός πληθυσμός δηλαδή.

29. Γιουγκοσλαβία 1993-2001: Αρχικά η αμερικανική θέση ήταν να μην υπάρξει
επίσημη αναγνώριση κράτους της Βοσνίας αν δεν οριστικοποιηθούν τα εσωτερικά
σύνορα των τριών εθνοτήτων (Σάιρους Βανς - Σαράγεβο 1992). Όταν όμως η
Γερμανία αναγνώρισε τη Βοσνία, τότε οι ΗΠΑ τάχθηκαν με το μέρος της «αδύναμης»
μουσουλμανικής πλειοψηφίας. Έτσι για πρώτη φορά αμερικανικά μαχητικά μετά τον
Β' Παγκόσμιο Πόλεμο βομβαρδίζουν ευρωπαϊκό έδαφος: θέσεις των Σέρβων της
Βοσνίας, ώστε να πεισθεί η σερβοβοσνιακή ηγεσία να αποδεχθεί την κατάπαυση του
πυρός. Το 1999 τα αμερικανικά βομβαρδιστικά επικεφαλής της ΝΑΤΟϊκής αεροπορίας
βομβαρδίζουν τη Γιουγκοσλαβία, για να την μεταφέρουν στην προβιομηχανική
εποχή. «Ανθρωπιστικοί βομβαρδισμοί» είχαν χαρακτηριστεί, με τεράστιες
«παρ άπλευρες απώλειες».

https://www.tanea.gr/2001/09/29/world/misos-aiwnas-amerikanikwn-epembasewn-se-olo-ton-kosmo/

«Τάγμα Αζόφ»: Του Αδόλφου τα παιδιά

βγήκαν παγανιά

Οχτώ χρόνια μετά την ίδρυσή της κι ενώ πλέον έχει και πολλά «παρακλάδια», η

πάνοπλη ομάδα νεοναζιστών με το βαρύτατο μητρώο -επιθέσεις σε αντιφασίστες,

Ρομά, υπερμάχους των δικαιωμάτων, φεμινιστριών, ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων- αποτελεί

πλέον επίσημο μέλος της ουκρανικής Εθνοφρουράς και αναπτύσσει την

τρομοκρατική δράση της.

Στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, όλο και συχνότερα αναφέρεται το όνομα

του ουκρανικού Τάγματος Αζόφ. Σε αυτό, μάλιστα, αποδίδει η Μόσχα μερικά από τα

πλήγματα σε κατοικημένες περιοχές της Ουκρανίας, όπως αυτά στον Σαρτανά, που

στοίχισαν τη ζωή σε Ελληνες ομογενείς. Ενώ για τη Δύση και την ελληνική κυβέρνηση

πρόκειται για ρωσικές αεροπορικές επιδρομές και η επίκληση του Τάγματος Αζόφ

συνιστά ένα ακόμη προπαγανδιστικό ψέμα για να συγκαλύψει η Μόσχα τα εγκλήματα

που συνοδεύουν την στρατιωτική της εισβολή.

Στον πόλεμο της προπαγάνδας η αλήθεια είναι το μεγάλο και δυσεύρετο ζητούμενο.

Αλλά αυτό που είναι αλήθεια είναι πως το ουκρανικό νεοναζιστικό Τάγμα Αζόφ είναι

μια πραγματική μηχανή πολέμου ενός αμαλγάματος νεαρών εθνικιστών, νοσταλγών

της χιτλερικής Γερμανίας, ακροδεξιών ομάδων κρούσεων, βίαιων οπαδών

ποδοσφαιρικών ομάδων και διεθνών τυχοδιωκτών, που τους ένωσε η «μάχη για το

πραγματικό έθνος».

Από Χριστίνα Πάντζου - 05/03/2022

«Τάγμα Αζόφ»: Του Αδόλφου τα παιδιά βγήκαν παγανιά https://iskra.gr/tagma-azof-tou-adolfou-ta-paidia-vgikan-pagania/

14/3/2022,

Δημιουργήθηκε ως πολιτοφυλακή εθελοντών το 2014 στον απόηχο της βίαιης

προσάρτησης της Κριμαίας από τον Πούτιν, με την έγκριση του υπουργείου

Εσωτερικών της Ουκρανίας, που ζητούσε εθελοντές για τη μάχη κατά των Ρώσων.

Και σε αυτό συναντήθηκαν μέλη άλλων ακροδεξιών και νεοναζιστικών οργανώσεων

[από τον Πατριώτη της Ουκρανίας και την Εθνικο-κοινωνική Συνέλευση ώς τον

παραστρατιωτικό Pravy Sector (Δεξιός Τομέας) και το κόμμα Svoboda (Ελευθερία)] που

πρωταγωνίστησαν στις διαδηλώσεις της πλατείας Μαϊντάν στο Κίεβο, παίζοντας

καταλυτικό ρόλο στην ανατροπή της κυβέρνησης του φιλορώσου προέδρου Βίκτορ

Γιανουκόβιτς το 2014, όπως αναλύει ο Καναδός δημοσιογράφος Μάικλ Κόλμπορν,

συγγραφέας του βιβλίου «Από τις φλόγες στον πόλεμο: το κίνημα Αζόφ της Ουκρανίας

και η διεθνής Ακροδεξιά».

Από τα νύχια των ναζιστών, δυστυχώς, δεν γλιτώνουν ούτε τα παιδιά

Με έμβλημά του το Wolfsangel, το ρουνικό σύμβολο που χρησιμοποιήθηκε από

διάφορες μονάδες των SS και έχει απαγορευτεί στη Γερμανία ως ναζιστικό σύμβολο,

το Τάγμα Αζόφ έγινε διάσημο στο πεδίο των μαχών ενάντια στους φιλορώσους

αυτονομιστές της ανατολικής Ουκρανίας και, παρά τις ωμότητές του, εντάχθηκε ως

επίσημη μονάδα της ουκρανικής Εθνοφρουράς.

Οι ηγέτες του χαίρουν ατιμωρησίας, όπως γράφει ο Κόλμπορν, χάρη στον πρώην

υπουργό Εσωτερικών Αρσέν Αβάκοφ, που θεωρείται «πάτρονας» του Τάγματος Αζόφ.

Ο Αβάκοφ έχει στενότατες σχέσεις με τον πρώην βουλευτή Αντρέι Μπιλέτσκι, από

τους πρώτους διοικητές του τάγματος και πρώτος επικεφαλής της πολιτικής

πτέρυγας του Εθνικού Σώματος, που ήδη από το 2010 δήλωνε πως εθνικός στόχος της

Ουκρανίας είναι «να οδηγήσει τις λευκές φυλές του κόσμου σε μια τελική

σταυροφορία κατά των Untermenschen («υπανθρώπων», κατά τη χιτλερική ορολογία),

με πρώτους τους Σημίτες.

Ομάδες κρούσης και αγαθοεργίες

Το Τάγμα Αζόφ έχει επεκτείνει την επιρροή του ως ευρύτερο ομώνυμο κοινωνικό

κίνημα. Το 2016 ίδρυσε το κόμμα Εθνικό Σώμα, που στις βουλευτικές εκλογές του

2019 πήρε μετά βίας ένα 2%. Δημιούργησε πολλές παραφυάδες: από την Centuria,

ομάδα κρούσης μαυροφορεμένων κουκουλοφόρων, ώς την Druzhina, την Εθνική

Πολιτοφυλακή, μια παραστρατιωτική δομή που περιπολεί στους δρόμους.

14/3/2022,

Σύστησε ένα ακόμη «πολιτικό σώμα» για να συντρέχει τους φτωχούς και τους

βετεράνους, καλύπτοντας τα κενά της κρατικής απουσίας, οργανώνει πολιτιστικές και

αθλητικές εκδηλώσεις και συναυλίες νεοναζί συγκροτημάτων από όλη την Ευρώπη,

λειτουργεί κατασκηνώσεις και επιδίδεται σε «αγαθοεργίες». «Είναι ένας τρόπος να

ξεπεραστεί η ψυχολογική αντίσταση στον εθνικισμό, στις ακροδεξιές ιδέες», έλεγε η

γραμματέας διεθνών σχέσεων του κινήματος Αζόφ, Ολένα Σεμένγιακα, στην ισραηλινή

εφημερίδα «Haaretz», εξηγώντας πως στόχος είναι «Να χτίσουμε ένα κράτος εν

κράτει».

Μια τρομοκρατική οργάνωση;

Εχει βαρύ ιστορικό επιθέσεων μίσους και βίας κατά αντιφασιστών, ακτιβιστών για τα

ανθρώπινα δικαιώματα, φεμινιστριών, της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Μέλη της Druzhina

θεωρούνται υπεύθυνα για τις θανατηφόρες επιθέσεις εναντίον καταυλισμών Ρομά

(«γύφτοι αποβράσματα» τους αποκαλούν) την άνοιξη του 2018. Πολλαπλά είναι και τα

εγκλήματά τους εναντίον των αυτονομιστών της ανατολικής Ουκρανίας, ή «υπόπτων»

ως συμπαθούντων των τελευταίων, όπως καταγράφει και έκθεση του ύπατου αρμοστή

του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το 2016, αναφέροντας ανάμεσα στα άλλα

συλλήψεις στη Μαριούπολη και τις γύρω περιοχές με βασανιστήρια,

περιλαμβανομένων ηλεκτροσόκ και βιασμού.

Το αμερικανικό Κογκρέσο το 2018 απαγόρευσε ρητά να λαμβάνει όπλα, εκπαίδευση ή

άλλη βοήθεια από τις ΗΠΑ το Τάγμα Αζόφ, χαρακτηρίζοντάς το νεοναζιστική

οργάνωση μίσους. Το 2019, 40 βουλευτές, με πρωτοβουλία του Δημοκρατικού Μαξ

Ρόουζ, σε επιστολή τους προς τον Αμερικανό τότε ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο, ζήτησαν να

ενταχθεί το Τάγμα Αζόφ στη λίστα των ξένων τρομοκρατικών οργανώσεων,

περιγράφοντάς το ως ένα «διεθνές τρομοκρατικό δίκτυο ανάλογο της Αλ Κάιντα, που

επιτίθεται κατά μουσουλμάνων, Εβραίων ή εγχρώμων». Σε αυτό επισημαινόταν πως ο

δράστης των επιθέσεων σε τζαμιά στο Κράιστσερτς της Νέας Ζηλανδίας το 2019, που

στοίχισαν τη ζωή σε τουλάχιστον 50 άτομα, έφερε το σύμβολο του Τάγματος Αζόφ και

στο μανιφέστο του έλεγε πως εκπαιδεύτηκε στην Ουκρανία.

Διεθνής ταξιαρχία ακροδεξιών

Το κίνημα Αζόφ εδραίωσε ένα διεθνές πολιτικό και στρατιωτικό δίκτυο με

νεοναζιστικές ομάδες της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Συμμετείχε στη «Σιδηρά Πορεία»

(Iron March), ένα ψηφιακό φόρουμ νεοναζί, όπου μετείχε και η Χρυσή Αυγή. Το φόρουμ

λειτούργησε από το 2011 ώς το 2017 και, σύμφωνα με την αμερικανική οργάνωση

Νομικό Κέντρο Νότιας Φτώχειας, τα μέλη του ενέχονταν σε κάπου 100 δολοφονίες

μίσους.

Πρόσφατο άρθρο του «Newsweek» σχολίαζε πως «ένα χρόνο μετά την 6η Ιανουαρίου

(και την επίθεση στο Καπιτόλιο), ο πόλεμος της Ουκρανίας προσελκύσει την

αμερικανική Ακροδεξιά για να πολεμήσει κατά της Ρωσίας και να εκπαιδευτεί στη

χρήση βίας στην πατρίδα μας». Η δημοσιογράφος Μαριάνα φον Σέλερ, που ερεύνησε

αυτές τις σχέσεις, έλεγε στο περιοδικό ότι η ομάδα των υπέρμαχων της

ανωτερότητας της λευκής φυλής Μεραρχία Atomwaffen (γνωστή σήμερα ως

Εθνικοσοσιαλιστικό Τάγμα), έχει στείλει μέλη της να εκπαιδευτούν στην Ουκρανία,

«όπου νεοναζιστικές πολιτοφυλακές έχουν στρατολογήσει οπαδούς της

ανωτερότητας της λευκής φυλής από όλο τον κόσμο για να μετάσχουν στη μάχη τους

κατά της Ρωσίας και να προωθήσουν τη ρατσιστική τους ιδεολογία».

Οπως αποκάλυπταν οι «New York Times» στις 25 Φεβρουαρίου, μέλη του Αζόφ και των

παραφυάδων του έχουν αναρτήσει στο Telegram εκκλήσεις για μια διεθνή

«γενικευμένη κινητοποίηση», προσφέροντας πληροφορίες για πώς μπορούν να

στρατολογηθούν οι εθελοντές αλλά και πληροφορίες για χρηματοδότηση. Εκκλήσεις

που έχουν ήδη αναπαραχθεί από ανάλογες οργανώσεις της Γαλλίας και της Φινλανδίας.

«Η αστάθεια στην Ουκρανία προσφέρει στους εξτρεμιστές της ανωτερότητας της

λευκής φυλής τις ίδιες ευκαιρίες στρατιωτικής εκπαίδευσης που πρόσφερε το

Αφγανιστάν ή η Συρία για τους τζιχαντιστές επί χρόνια», λέει στους «New York Times»

ο Λιβανεζο-Αμερικανός πρώην πράκτορας του FBI, και συγγραφέας πολλών βιβλίων

για την τρομοκρατία, Αλί Σουφάν, επικεφαλής του Κέντρου Σουφάν (που ερευνά

θέματα διεθνούς ασφάλειας).

Αλλαγή σκηνικού

Τώρα, με τη διοχέτευση οπλισμού αδιάκριτα και την άφιξη ξένων πολεμιστών για την

προάσπιση της Ουκρανίας, όλα αλλάζουν και αυτά τα όπλα θα μπορούσαν να

καταλήξουν σε μια διεθνή της ένοπλης Ακροδεξιάς. Πόσο μάλλον μετά το διάταγμα

που υπέγραψε τη Δευτέρα ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, αίροντας την

απαίτηση για βίζα σε όσους εθελοντές θέλουν να εισέλθουν στη χώρα για να

πολεμήσουν ενάντια στις ρωσικές δυνάμεις. Κι όπως γράφει η «Washington Post»

κυβερνήσεις, η μία μετά την άλλη ανταποκρίνονται: από τη Λετονία και τη Δανία ώς τη

Βρετανία και τον Καναδά, είτε ανακοινώνουν πως επιτρέπουν είτε ενθαρρύνουν

πολίτες τους να πάνε να πολεμήσουν στην Ουκρανία.

Από Ανώνυμος - 14/03/2022

Η αποκατάσταση του φασισμού στην

Ουκρανία-Η ηρωοποίηση του Στέπαν

Μπαντέρα

https://iskra.gr/i-apokatastasi-tou-fasismou-stin-oukrania-i-iroopoiisi-tou-...

Οι εγκληματικές δραστηριότητες του Στέπαν Μπαντέρα και των

υποστηρικτών του ξεκίνησαν στην Πολωνία. Ο Μπαντέρα επεδίωξε την «ανεξαρτησία»

χρησιμοποιώντας βία και γενοκτονία. Οι πιο διάσημες περιπτώσεις τρομοκρατικων

χτυπημάτων από τον Μπαντέρα ήταν οι δολοφονίες πολιτικών:

• Το 1933 δολοφονήθηκε ο σοβιετικός πρόξενος Andre Mailov.

• Το 1934, ο Stepan Bandera συμμετείχε στην οργάνωση των δολοφονιών του

Υπουργού Εσωτερικών της Πολωνίας, Bronislav Peratsky, και του διευθυντή του

ουκρανικού ακαδημαϊκού γυμνασίου, Ivan Babiy, οργάνωσε επίσης την ανατίναξη του

γραφείου σύνταξης της εφημερίδας Pratsya.

Το καλοκαίρι του 1934, ο Μπαντέρα συνελήφθη από τις πολωνικές αρχές και

καταδικάστηκε σε θάνατο από δικαστήριο, η οποία αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια

κάθειρξη. Το 1936-1939 εξέτισε την ποινή του στις πολωνικές φυλακές.

Απελευθερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1939 λόγω της γερμανικής επίθεσης στην

Πολωνία.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής κατοχής της

Πολωνίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, ο Μπαντέρα και οι υποστηρικτές του

άρχισαν να συνεργάζονται με τη ναζιστική Γερμανία και τρομοκρατούσαν τον πληθυσμό

στα κατεχόμενα. Πολωνοί και Εβραίοι εξοντώθηκαν πρώτα.

Στην αρχή της κατοχής του εδάφους της Δυτικής Ουκρανίας από τους Ναζί, οι

Μπαντεριστές, μαζί με τα ναζιστικά στρατεύματα, άρχισαν να οργανώνουν μαζικά

πογκρόμ σε πόλεις, ιδίως στο Lvov. Εβραίοι και Πολωνοί, που ήταν οι κύριοι εχθροί

των εθνικιστών, υπέφεραν ιδιαίτερα σε αυτά τα πογκρόμ.

Ο Μπεντέρα ήταν ο ιδεολογικός εμπνευστής των εκστρατειών εξόντωσης Εβραίων,

Πολωνών (σε εθνική βάση) χωρίς καμία κατηγορία ή άλλο κίνητρο. Σε όλη τη διάρκεια

του πολέμου έλαβαν χώρα αντίποινα εναντίον χιλιάδων ανθρώπων.

Από αυτή την άποψη, οι δολοφονίες στο Μέγαρο των Συνδικάτων από το «Δεξιό

Τομέα», θύμισαν τη «Σφαγή του Βολίν». Οι άνθρωποι που βρίσκονταν στο Μέγαρο των

συνδικαλιστικών οργανώσεων και εκλιπαρούσαν για βοήθεια, πρώτα κλειδώθηκαν

μέσα και μετά βομβαρδίστηκαν. Όσοι προσπάθησαν να διαφύγουν από το παράθυρο,

τους πυροβολούσαν με πυροβόλα όπλα.

Στη σύγχρονη Ουκρανία, μια από τις επίσημες ημερομηνίες ήταν η 30η Ιουνίου 1941,

όταν οι Μπαντερίστες κήρυξαν την αποκατάσταση του ουκρανικού κράτους στο Λβιβ .

Αυτή η ημερομηνία, σύμφωνα με τον Μπαντέρα, ήταν ένα από τα στάδια του

«απελευθερωτικού κινήματος για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας».

Στις 31 Ιουλίου 1941, το OUN και ο Bandera υιοθέτησαν την «Πράξη της Ουκρανικής

Διακήρυξης του Κράτους», σύμφωνα με την οποία το «Ουκρανικό Κράτος», εκτός από

την κήρυξη της ανεξαρτησίας, επρόκειτο επίσημα να συνεργαστεί στενά με τη

ναζιστική Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ.

Ο νόμος αυτός περιείχε την ακόλουθη παράγραφο:

• • «Το νεοσύστατο ουκρανικό κράτος θα συνεργαστεί στενά με την

εθνικοσοσιαλιστική Μεγάλη Γερμανία υπό την ηγεσία του ηγέτη της Αδόλφου

Χίτλερ, ο οποίος δημιουργεί μια νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη και τον κόσμο

και βοηθά τον ουκρανικό λαό να απελευθερωθεί από την κατοχή της Μόσχας».

Στην έκθεση της «Εθνοσυνέλευσης των Ουκρανών στη Δυτική Ουκρανία», που

πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουνίου 1941 στο Lvov, μπορεί κανείς να δει ότι μερικά από

τα συνθήματα των Ουκρανών εθνικιστών ήταν:

• «Δόξα στον δημιουργό και ηγέτη της μεγάλης Γερμανίας - τον Αδόλφο Χίτλερ!»;

• «Δόξα στον ένδοξο και ανίκητο γερμανικό στρατό».

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Στέπαν Μπαντέρα έζησε στη Γερμανία και

συνεργάστηκε με ξένες υπηρεσίες πληροφοριών.

Στη Σοβιετική Ένωση, ο Στέπαν Μπαντέρα καταδικάστηκε σε θάνατο (το 1949, το

Ανώτατο Δικαστήριο της ΕΣΣΔ καταδίκασε τον Μπαντερούκ ερήμην σε θανατική

ποινή). Στις 15 Οκτωβρίου 1959, ο Stepan Bandera εκτελέστηκε από τον σοβιετικό

πράκτορα της KGB Bogdan Stashinsky, ο οποίος, αφού παρακολουθούσε τον Bandera

από τον Ιανουάριο του 1959, τον εξόντωσε με μια θανατηφόρα δόση κυανιούχου

καλίου.

Οι εκπρόσωποι της Πολωνίας δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι ο Μπαντέρα ήταν

τρομοκράτης και εγκληματίας.

Η Γερουσία της Πολωνίας υιοθέτησε τον Φεβρουάριο του 2018 τον νόμο «Για την

Εθνική Μνήμη της Πολωνίας». Αυτός ο νόμος προβλέπει την εισαγωγή ποινικής

ευθύνης για όσους αρνούνται, υποστηρίζουν ή προωθούν τις εγκληματικές ενέργειες

των Ουκρανών εθνικιστών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (https://ria.ru

/20180202/1513840439.html).

Το 2021, μετά από μια πορεία αφιερωμένη στα γενέθλια του Μπαντέρα από Ουκρανούς

εθνικιστές, Ουκρανοί εθνικιστές προπηλάκισαν τον Πολωνό Πρέσβη Bartosz Cichocki

και τον κάλεσαν να εγκαταλείψει τη χώρα αφού αποκάλεσε τον εθνικιστή ηγέτη

Stepan Bandera ιδεολόγο του μίσους και του εγκλήματος (https://ria.ru /20210109

/bandera-1592404920.html).

3 από 5 14/3/2022, 1:34 μ.μ.

Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky τον Απρίλιο του 2019 αποκάλεσε τον

Stepan Bandera έναν αναμφισβήτητο ήρωα για ένα ορισμένο ποσοστό Ουκρανών και

σημείωσε ότι αυτό είναι «φυσιολογικό και ωραίο» (https://www.bbc.com/ukrainian

/features-russian -47974206).

Στις 21 Φεβρουαρίου 2022 καταστράφηκε στο Κίεβο ένα μνημείο για όσους πέθαναν

στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (https://matveychev-oleg.livejournal.com

/12771011.html)

Στις 01/01/2022, γενέθλια του Μπαντέρα στο Κίεβο, πραγματοποιήθηκε

λαμπαδηδρομία (https://matveychev-oleg.livejournal.com/12771011.html).

Την 1η Ιανουαρίου 2022, στο Χάρκοβο, Ουκρανοί εθνικιστές δημοσίευσαν ένα πανό για

την επέτειο γέννησης (https://matveychev-oleg.livejournal.com/12771011.html).

Στις 28 Δεκεμβρίου 2021, ένα γιγάντιο πανό με τον Μπαντέρα αναρτήθηκε στο

διοικητικό κτίριο στην Τερνοπίλ (https://matveychev-oleg.livejournal.com

/12771011.html)

Στις 28 Απριλίου 2021, προς τιμήν της ημέρας δημιουργίας της μεραρχίας SS

«Γαλικία», Ουκρανοί νεοναζί παρέλασαν μέσω του Κιέβου (https://www.gazeta.ru

/politics/2021/04/28_a_13576064.shtml )

Στις 2 Ιανουαρίου 2021, κατά τη διάρκεια της Bandera March-2021, Ουκρανοί

εθνικιστές απαίτησαν να απαγορευθεί η ρωσική γλώσσα (https://politobzor.net/227179-

ukrainskie-nacionalisty-prizvali-ubivat-za-russkiy-yazyk-i -kulturu.html)

01/01/2020 στην Οδησσό γιόρτασαν τα γενέθλια του Stepan Bandera διοργανώνοντας

συλλαλητήριο (https://www.048.ua/news/2620817/odessity-otmetili-den-rozdeniastepana-

bandery-meetingom-foto)

Μνημεία στον Στέπαν Μπαντέρα ανεγέρθηκαν στην Ουκρανία

Στις 14 Οκτωβρίου 2017, οι Μπαντερίστες πραγματοποίησαν λαμπαδηδρομία προς

τιμήν της 75ης επετείου των συνεργατών της UP (https://news-kiev.ru-an.info

/news/kiev-torch-procession-banderonazis-photo report /)

Στη σύγχρονη Ουκρανία, υπάρχει μια νεοφασιστική οργάνωση "Trident.Stepana Bandera"

Η ημερομηνία ίδρυσης του οργανισμού είναι η 14η Οκτωβρίου 1993. Δημιουργός και

Η αποκατάσταση του φασισμού στην Ουκρανία-Η ηρωοποίηση του Στέ... https://iskra.gr/i-apokatastasi-tou-fasismou-stin-oukrania-i-iroopoiisi-tou-...

4 από 5 14/3/2022, 1:34 μ.μ.

ηγέτης του για πολλά χρόνια ήταν ο γλωσσολόγος και συγγραφέας, αναπληρωτής

καθηγητής του Παιδαγωγικού Πανεπιστημίου Drogobych Vasily Ivanishin.

Τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 2013, η «Trident» λειτούργησε ως η ραχοκοκαλιά των

δεξιών ριζοσπαστικών οργανώσεων «Δεξιός Τομέας» που σχηματίστηκαν κατά τη

διάρκεια του Euromaidan. Υπάρχουν επίσης άλλες εθνικιστικές ακροδεξιές

οργανώσεις στην επικράτεια της Ουκρανίας, όπως η Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών,

ο Ουκρανικός Αντάρτικος Στρατός, η UNA-UNSO, η Αδελφότητα του Korchinsky και η

Misanthropic Division, των οποίων τα κύρια χαρακτηριστικά είναι η σβάστικα, η στολή

των SS και της Βέρμαχτ .

Έπεσαν οι μάσκες: ΗΠΑ-Ουκρανία στήριξαν τους Ναζί στον ΟΗΕ-Ντροπιαστική αποχή Κ.Μητσοτάκη

Από

iskra -

12/03/2022

Έπεσαν οι μάσκες: ΗΠΑ-Ουκρανία

Γιατί απείχε η κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη;

Φαίνεται πως η κυβέρνηση Μπάιντεν που στηρίζει την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και έχει κάνει μια «τρελή ανωμαλάρα» υπεύθυνο διαχείρισης πυρηνικών αποβλήτων δεν έχει πρόβλημα με τον ναζισμό -άλλωστε στηρίζει εδώ και χρόνια στην Ουκρανία τις σχετικές παραστρατιωτικές οργανώσεις.

Το ψήφισμα για την «Καταπολέμηση της εξύμνησης του ναζισμού, του νεοναζισμού και άλλων πρακτικών» που συμβάλλουν στον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία εγκρίθηκε με 130 ψήφους υπέρ!

Το ψήφισμα του ΟΗΕ εξέφραζε την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε μορφή εξύμνησης του ναζισμού, συμπεριλαμβανομένης της τοποθέτησης μνημείων και της διεξαγωγής δημοσίων παρελάσεων προς τιμήν των Waffen SS ή, επιπλέον, την ιστορικά αναθεωρητική κήρυξη των τελευταίων ως «εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων».

Η Μόσχα έχει εδώ και καιρό εκφράσει την ισχυρή διαφωνία και την αντίθεσή της απέναντι στην Ουκρανία και τα τρία κράτη της Βαλτικής -Εσθονία, Λιθουανία και Λετονία- που τιμούν κάθε χρόνο άτομα και οργανώσεις που συνδέθηκαν με την ναζιστική Γερμανία κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Πέρυσι, ο απεσταλμένος της Ουάσιγκτον στα Ηνωμένα Έθνη υποστήριξε ότι η απαγόρευση της εξύμνησης του ναζισμού θα έρχονταν σε σύγκρουση με την προστασία της ελευθερίας του λόγου στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, με την λεγόμενη «Πρώτη Τροποποίηση».

Το συγκεκριμένο ψήφισμα προτρέπει επίσης τα κράτη μέλη να «εξαλείψουν όλες τις μορφές φυλετικών διακρίσεων με όλα τα κατάλληλα μέσα και κυρίως διαμέσου νομολογιών», αναφέροντας ότι οι διακρίσεις λόγω φυλής, εθνικότητας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, έτσι όπως αυτές εκφράζονται στο «νεοναζισμό, την ισλαμοφοβία, τη χριστιανοφοβία και τον αντισημιτισμό» βλάπτουν όχι μόνο τις ομάδες-στόχους αλλά και την κοινωνία γενικότερα.

Πως έγινε η Ουκρανία ο ορκισμένος εχθρός της Ρωσίας

Μπαλτζώης Ιωάννης

30/11/2021

Δεν λέει να κοπάσει η ένταση μεταξύ Ουκρανίας-ΗΠΑ που είχε προσωρινά εκτονωθεί έπειτα από την πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία του Αμερικανού προέδρου με τον Ρώσο ομόλογο του, στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου. Το Κίεβο επαναλαμβάνει τις κατηγορίες ότι η Μόσχα συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό στρατευμάτων στα ρωσοοκρανικά σύνορα, μιλώντας για επικείμενη «ρωσική εισβολή». Από την πλευρά τους, οι Ρώσοι διαψεύδουν τους Ουκρανούς, όπως διέψευσαν και τους ισχυρισμούς του προέδρου της χώρας Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι σχεδιάζουν «πραξικόπημα» εναντίον του.

Ο Ζελένσκι, γνωστός κωμικός ηθοποιός, ήταν ο μεγάλος νικητής στις προεδρικές εκλογές της 21ης Απριλίου του 2019, που είχαν στείλει ένα ηχηρό μήνυμα, σε όλες τις συστημικές δυτικές δυνάμεις (ΗΠΑ και ΕΕ). Ήταν αυτές οι δυνάμεις που είχαν μεθοδεύσει τις δραματικές εξελίξεις του 2014, που πλήγωσαν και μείωσαν την ουκρανική εθνική κυριαρχία. Αν και ο Ζελένσκι (έπειτα από ορισμένα ανοίγματα του προς την Μόσχα στην αρχή της θητείας του) γρήγορα ακολούθησε την αντιρωσική πολιτική των προκατόχων του, η νίκη του θα λέγαμε ότι είχε εκληφθεί σαν η πιο βαριά ήττα των δυνάμεων αυτών, που αποφασίζουν, αδιαφορώντας για την βούληση του κυρίαρχου λαού, τις πολιτικές εξελίξεις σε μια άλλη χώρα.

Και όμως ο περήφανος oυκρανικός λαός είχε βρει το ψυχικό σθένος να στείλει στο καλάθι των άχρηστων της ιστορίας, πολιτικά ανδρείκελα και υποταγμένους Κουίσλιγκ, όπως ο πρώην πρόεδρος Ποροσένκο και μάλιστα με το συντριπτικό ποσοστό 73,22%, που είχε λάβει ο Ζελένσκι. Ο Ποροσένκο, ήταν ο πρόεδρος που είχε οριστεί από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, και αντικατέστησε (πραξικοπηματικά) τον εκλεγμένο το 2010, πρόεδρο Γιανουκόβιτς (Victor Yanukovych), με τα γεγονότα που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Η σημερινή κατάσταση στην Ουκρανία είναι θλιβερή: Παραμένει εθνικά ακρωτηριασμένη, αφού χάθηκε ολόκληρη η περιοχή της Κριμαίας, που προσάρτησε με αιφνιδιαστικό και πρωτότυπο τρόπο (τα "πράσινα ανθρωπάκια") η Ρωσία, που χαρακτηρίστηκε ως "κραυγαλέα αρπαγή γης". Ωστόσο, πολλοί θεωρούν ότι η χερσόνησος ανήκει στην Ρωσία, αφού παραχωρήθηκε διοικητικά το 1954 στην Ουκρανία, η δε περιοχή της ανατολικής Ουκρανίας (Ντομπάς), μετά από έναν αιματηρό πόλεμο παραμένει διαχωρισμένη από την υπόλοιπη χώρα. Έτσι ας δούμε και ας αποκαλύψουμε τι συνέβη στην χώρα αυτή, που μέχρι το 2014, όλα φαινόταν να είναι ήρεμα.

Τον Νοέμβριο του 2017, το ιταλικό τηλεοπτικό δίκτυο Canale 5, το δημοφιλέστερο τηλεοπτικό κανάλι στην χώρα, είχε παρουσιάσει ένα εξαιρετικό και συνάμα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τα δραματικά γεγονότα στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου, τον Φεβρουάριο του 2014. Το ρεπορτάζ με τις προσωπικές μαρτυρίες ανθρώπων που συμμετείχαν στα γεγονότα και οι αναφορές σε ονόματα αξιωματούχων της Γεωργίας, αλλά και άλλων χωρών, είχε δημιουργήσει μεγάλη αίσθηση για τις αποκαλύψεις του.

Παρόλα αυτά, μετά την προβολή του, ουδείς σε ολόκληρη την Ευρώπη ασχολήθηκε με τις αποκαλύψεις. Σαν κάποιος με μια αόρατη μπαγκέτα να είχε κάνει την ευρωπαϊκή δημοσιογραφική και πολιτική ορχήστρα να σωπάσει, ώστε κανείς να μην ασχοληθεί! Ούτε καν μια διάψευση δεν είχαμε τότε, έστω και από τους άμεσα εμπλεκόμενους πολιτικούς και λοιπούς αξιωματούχους. Φαίνεται όμως λογικό αυτό;

Για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, ας τα πάρουμε από την αρχή. Τον Νοέμβριο του 2014 χιλιάδες Ουκρανοί φιλοευρωπαϊστές ξεκίνησαν να διαδηλώνουν βίαια στο Κίεβο, μετά την άρνηση του Ουκρανού προέδρου Γιανουκόβιτς, να υπογράψει συμφωνία ένταξης της χώρας στην ΕΕ. Η απόφαση είχε ληφθεί λόγω των βαρύτατων «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» που απαιτούνταν από την ΕΕ, ενώ η χώρα ήταν ήδη οικονομικά εξασθενημένη.

Ένας άλλος λόγος για την άρνηση του προέδρου Γιανουκόβιτς, ήταν πως επεδίωκε να δοθεί προτεραιότητα στις σχέσεις με την Ρωσία, αφού με αυτή την πολιτική εξελέγη. Οι διαδηλώσεις συνεχιζόταν επί τρίμηνο και με πολλά θύματα. Η 20η Φεβρουαρίου 2014, είναι μία μέρα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ οι Ουκρανοί. Τότε έγινε το μεγάλο μακελειό.

Τα γεγονότα του 2014

Λίγο μετά τις 9 το πρωί, οι αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες είχαν περικυκλώσει τους διαδηλωτές στη πλατεία Μεϊντάν στην καρδιά του Κιέβου, ξαφνικά άρχισαν να οπισθοχωρούν. Έκπληκτοι οι διαδηλωτές κινήθηκαν προς τα εμπρός. Κι αμέσως ήρθαν τα πυρά των ελεύθερων σκοπευτών. Οι σφαίρες διαπέρασαν τις αυτοσχέδιες ασπίδες των διαδηλωτών, που ήταν κατασκευασμένες από ξύλο ή μέταλλο. Σε λιγότερο από δύο ώρες, 46 άνθρωποι κείτονταν νεκροί στο έδαφος, ανάμεσά τους διαδηλωτές, αλλά και αστυνομικοί, οι οποίοι (και εδώ είναι το παράδοξο) είχαν δεχτεί και αυτοί τα φονικά πυρά.

Αυτό που είχε αρχίσει στην Ουκρανία ως ειρηνικές διαδηλώσεις ενάντια στην απόφαση του πρώην Ουκρανού προέδρου Γιανουκόβιτς να βγάλει την Ουκρανία από το φιλοευρωπαϊκό μονοπάτι, πήρε σταδιακά τη μορφή μάχης ενάντια σε μια διεφθαρμένη κυβέρνηση. Τελικώς, κατέληξε σε μία βίαιη και φονική αντιπαράθεση ανάμεσα στις αστυνομικές δυνάμεις και τους διαδηλωτές.

Η εξουσία του Γιανουκόβιτς έλαβε τέλος. Εντός 48 ωρών, ο πρόεδρος είχε διαφύγει στην Ανατολική Ουκρανία και από εκεί στη Ρωσία. Το τίμημα ωστόσο ήταν ακριβό: περισσότεροι από 100 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους στις αιματηρές συμπλοκές, πολλοί από αυτούς στις 20 Φεβρουαρίου, την τελευταία και πιο δραματική ημέρα των διαδηλώσεων. Ποιοι ήταν αυτοί οι ελεύθεροι σκοπευτές, σε ποια πλευρά ανήκαν και σε τι αποσκοπούσαν; Στο τελευταίο, εκτιμώ ότι η απάντηση είναι εύκολη και αποσκοπούσαν στην πτώση του Ουκρανού προέδρου, κάτι που έγινε μέσα σε ένα 48ωρο. Για τα υπόλοιπα μας είχε διαφωτίσει το ιταλικό ντοκιμαντέρ του Canale 5.

Τα δύο πρώτα αποσπάσματα του ντοκιμαντέρ που παρουσιάζουμε αφορούσαν τις συνεντεύξεις τριών Γεωργιανών πρώην στρατιωτικών. Οι συγκεκριμένοι είχαν αποκαλύψει λοιπόν, στον Ιταλό δημοσιογράφο Τζιαν Μικαλεσίν (Gian Micalessin) ότι, κατά την μοιραία ημέρα της 20ης Φεβρουαρίου 2014, ήταν πληρωμένοι ελεύθεροι σκοπευτές που έδρασαν στην πλατεία Μεϊντάν.

Οι αποκαλύψεις των Γεωργιανών

Οι πρώην στρατιωτικοί που μίλησαν στις κάμερες ήταν ο Αλεξάντερ Ρεβασισβίλι, ο Κόμπα Νεγκραζε και ο Ζαλόγκι Κβαρατσκέλια, οι οποίοι είχαν προσληφθεί ως μισθοφόροι, για την πραγματοποίηση μιας "ειδικής αποστολής" στο Κίεβο. Η πρόσληψη έγινε από την Μαμούκα Μαμουλασβίλι, η οποία ήταν μια πρώην στενή συνεργάτιδα του τότε υπουργού Άμυνας της Γεωργίας Μπάκο Ακχαλάϊα, της κυβέρνησης του Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο οποίος πλέον είναι φυλακισμένος στην Γεωργία.

Οι μισθοφόροι είχαν ισχυριστεί ότι στις 15 Ιανουαρίου 2014 είχαν φτάσει αεροπορικώς στο Κίεβο, εφοδιασμένοι με πλαστά έγγραφα και από εκεί μεταφέρθηκαν στην περιοχής της πλατείας Μεϊντάν. Είχαν λάβει ως προκαταβολή το ποσό των 1.000 δολαρίων έκαστος και την υπόσχεση να λάβουν το υπόλοιπο ποσό των 5.000 δολαρίων, μετά το πέρας της "δουλειάς". Ο σκοπός της άφιξής των ήταν να προετοιμάσουν ασφαλείς θέσεις ελεύθερου σκοπευτή μέσα στα κτίρια των ξενοδοχείων "Ukraine" και "Conservatory", τα οποία ευρίσκονται και κυριαρχούν επί της πλατείας.

Χάρτης της ημέρας των αιματηρών γεγονότων στην πλατεία Μεϊντάν στο Κίεβο και στα γύρω κτίρια.

Τα γεγονότα που είχαν αποκαλύψει στη συνέχεια ήταν συγκλονιστικά. Μαζί με άλλους ελεύθερους σκοπευτές, εκ των οποίων μερικοί από αυτούς, όπως ανέφεραν ήταν Λιθουανοί και Μολδαβοί, είχαν τεθεί υπό τη διοίκηση ενός Αμερικανού (προφανώς στρατιωτικού, όπως ανέφεραν) του Brian Christopher Boyenger. Το πρόσωπο όντως είναι πραγματικό και μέχρι πριν κάποια χρόνια η σελίδα του στο Facebook ήταν ενεργή.

Η συντονιστική ομάδα περιελάβανε ακόμη την Μαμούκα Μαμουλασβίλι και τον περίφημο Σεργκέι Πασίνσκι, ο οποίος είχε συλληφθεί από διαδηλωτές στις 18 Φεβρουαρίου 2014 με ένα τυφέκιο ελεύθερου σκοπευτή στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του. Αργότερα αυτός είχε αναλάβει σημαντική κυβερνητική θέση στην πρώτη κυβέρνηση της Ουκρανίας, μετά την πτώση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς. Τα όπλα όταν μέσα σε τσάντες, στις 18 Φεβρουαρίου και διανεμηθεί στις διάφορες ομάδες της Γεωργίας και της Λιθουανίας.

Υπήρχαν τρία ή τέσσερα όπλα σε κάθε τσάντα. Υπήρχαν όπλα Makarov, όπλα AKM, τουφέκια και πολλά φυσίγγια. Την επόμενη μέρα, οι Mamulashvili και Pashinsky εξήγησαν στους ελεύθερους σκοπευτές ότι πρέπει να πυροβολήσουν στην πλατεία Μεϊντάν και να σπείρουν το χάος. «Και όταν ρώτησα ποιον να πυροβολήσουμε, μου απάντησε ότι που και ποιον δεν είχε σημασία, πρέπει να πυροβολήσεις κάπου έτσι ώστε να δημιουργηθεί χάος. Δεν είχε σημασία αν πυροβολήσουμε σε ένα δέντρο, στο οδόστρωμα, ή σε εκείνους που θα πετάξουν μολότοφ, αυτό που μετράει είναι να δημιουργηθεί πανικός» είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ο Νεργκάζε.

Με εντολή Γεωργιανού προέδρου

Οι τρεις Γεωργιανοί είχαν ισχυριστεί κατηγορηματικά, ότι η επιχείρηση είχε ξεκινήσει από τον πρώην πρόεδρο της Γεωργίας Σαακασβίλι Για την "δράση" του αυτή ο Σαακασβίλι είχε ανταμειφθεί από τον νέο πρόεδρο της Ουκρανίας και παλιό του φίλο Ποροσένκο με τον οποίο σπούδασαν μαζί στο πανεπιστήμιο του Κιέβου, ως κυβερνήτης Οδησσού.

Σε ότι αφορά δε τις μαρτυρίες των τριών Γεωργιανών σκοπευτών υπήρξαν πολλές ερμηνείες για την στάση τους. Είχαν παρουσιαστεί ως μετανοημένοι στρατιωτικοί, αναφέροντας ότι «υπάκουσαν σε εντολές» και πως δεν ήξεραν ότι «έπρεπε να σκοτώσουν ανθρώπους». Φυσικά αυτό αποτέλεσε μια αφελή και γελοία δικαιολογία, με σκοπό να ωραιοποιήσουν τραγικά γεγονότα και από την άλλη έλλειψη(;) συνείδησης των εγκληματικών τους ενεργειών, αν είναι ειλικρινείς.

Θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι με αρκετά συνετό τρόπο, είχαν ονομάσει μια σειρά από προσωπικότητες του τότε πολιτικού καθεστώτος του Κιέβου, όπως τον Αντρέι Παρυμπίη, τον πρώην πρόεδρο του ουκρανικού κοινοβουλίου, τον Σεργκέι Πασίνσκι, τότε μέλος του κοινοβουλίου και του κυβερνητικού κόμματος "Λαϊκό Μέτωπο", καθώς και τον πρώην βουλευτή Βλαντιμίρ Πάρασιουκ , ως διοργανωτές και συντονιστές της σφαγής στην πλατεία Μειντάν, της 20ης Φεβρουαρίου 2014.

Οι ισχυρισμοί τους φαίνεται να επιβεβαιώνονται και από άλλα αποδεικτικά στοιχεία. Η πιο ολοκληρωμένη συλλογή τέτοιων γεγονότων μέχρι στιγμής είχε πραγματοποιηθεί από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οτάβα Ιβάν Καστάνοβσκι, ο οποίος προέβη σε σχολιασμούς επίσης στο ιταλικό ντοκιμαντέρ.

Έγκλημα χωρίς τιμωρία

Φυσικά σε ότι αφορά τους "μετανοημένους σκοπευτές", οι δημόσιες ομολογίες τους δεν τους απαλλάσσουν από την κατηγορία της σκόπιμης δολοφονίας αθώων ανθρώπων. Είχαν προσληφθεί για χρήματα, για να κάνουν μια βρώμικη δουλειά και από την αρχή γνώριζαν ότι αυτό που θα έκαναν ήταν μια εγκληματική ενέργεια. Οι ισχυρισμοί τους περί του αντιθέτου, ήταν απλά γελοίοι.

Οι τρεις Γεωργιανοί, καθώς και εκείνοι που τους προσέλαβαν και τους διέταξαν και άλλοι ελεύθεροι σκοπευτές από τη Γεωργία, τη Λιθουανία, την Μολδαβία και την Ουκρανία πρέπει να δικαστούν στην Ουκρανία ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα των οποίων οι πολίτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της γεγονότων στην πλατεία Μεϊντάν. Στη συνέχεια θα πρέπει να έρθει η σειρά των Ουκρανών πολιτικών οι οποίοι κατονομάζονται, καθώς και άλλων που θα ευρεθούν μετά από μια αντικειμενική δικαστική έρευνα.

Ας αφήσουν, λοιπόν, οι Ουκρανοί πολιτικοί τα κροκοδείλια δάκρυα πάνω στους τάφους των θυμάτων της "Επανάστασης της Αξιοπρέπειας", όπως ονομάστηκε αρχικά ο ξεσηκωμός ενός υπερήφανου λαού, που τελικώς κατέληξε σε μία αιματηρή σύγκρουση ανάμεσα στους φιλορώσους αυτονομιστές και τον ουκρανικό στρατό. Μία σύγκρουση που προκάλεσε τον θάνατο 10.000 ανθρώπων από την έναρξή της το 2014 και μένει ακόμα ανοιχτή.

Μία σύγκρουση που έφερε την διαίρεση της Ουκρανίας, με την περιοχή του Ντονμπάς να αποτελεί ξεχωριστή και αυτόνομη περιοχή, ελεγχόμενη μέχρι και σήμερα από τους φιλορώσους αυτονομιστές. Αν δεν διαλευκανθούν πλήρως τα γεγονότα της 20ης Φεβρουαρίου του 2014, ο ξεσηκωμός των Ουκρανών δεν θα είναι "ξεσηκωμός αξιοπρέπειας", αλλά θα καταντήσει τελικά να γίνει "η φθηνή αξιοπρέπεια της Ουκρανίας" και θα είναι κρίμα για τον ουκρανικό λαό.

7/5/2019

Συγκάλυψη της μαζικής δολοφονίας στην Οδησσό από φασίστες καταγγέλλει ο ΟΗΕ!

Σκληρή κριτική από τον ΟΗΕ για την 5χρονη σιωπή της δολοφονίας 48 ανθρώπων από τους φασίστες στην Ουκρανία

Η έκθεση του ΟΗΕ που δόθηκε στην δημοσιότητα στις 2 Μαΐου, 5 χρόνια ακριβώς μετά το φρικτό έγκλημα των Ουκρανών φασιστών στην Οδησσό εξαπολύει σκληρή κριτική στην Ουκρανία.

Την κατηγορεί γιατί δεν έχει γίνει τίποτα για την υπόθεση. Καμία σοβαρή έρευνα, καμία ανάκριση, καμία απόδοση ευθυνών, καμία απαγγελία κατηγοριών.

Προηγήθηκε έκθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αποδίδει ευθύνες και στην Αστυνομία της Ουκρανίας:

«Σαν συνυπεύθυνη στα τραγικά γεγονότα».

Τι συνέβη στις 2 Μαΐου 2014;

Μια ειρηνική διαδήλωση για μεγαλύτερη αυτονομία στην Οδησσό και ενάντια στο φασιστικό πραξικόπημα στις 22 Φεβρουαρίου που καθαίρεσε και εκδίωξε τον νόμιμο πρόεδρο Γιανουκόβιτς, δέχθηκε ένοπλη επίθεση από την φασιστική οργάνωση «Δεξιός Τομέας» ή «Μαϊντάν» με την συμμετοχή και της Αστυνομίας.

Οι φασίστες κατέστρεψαν και έβαλαν φωτιά στις σκηνές που είχαν στήσει οι συγκεντρωμένοι σε πλατεία της Οδησσού.

Αρκετοί από τους διαδηλωτές μπήκαν στο κτίριο των Συνδικάτων στην Οδησσό για να γλυτώσουν.

Οι φασίστες τους καταδίωξαν, πυροβολούσαν, σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους, ακόμη και παιδιά, βίαζαν και δολοφονούσαν, ξεκοίλιασαν έγκυο γυναίκα και όταν δεν μπορούσαν να φτάσουν σε όλους, έβαλαν φωτιά στο κτίριο και έκαψαν ζωντανούς τους υπόλοιπους.

Συγκάλυψη της μαζικής δολοφονίας στην Οδησσό από φασίστες καταγγέλει ο ΟΗΕ!

Μία άλλη εκδοχή λέει ότι η φωτιά μπήκε για να σβήσει τα ίχνη αφού όλοι ήδη είχαν δολοφονηθεί. Τουλάχιστον 48 άνθρωποι σκοτώθηκαν ενώ ακόμη αναζητούνται αγνοούμενοι.

Ήταν ένα οργανωμένο έγκλημα της κυβέρνησης της Ουκρανίας, των μυστικών και φανερών υπηρεσιών και των εκτελεστών φασιστών.

Στόχος η τρομοκράτηση των αυτονομιστικών κινημάτων και του λαού που αντιτίθεται στο φασιστικό πραξικόπημα.

Το μακελειό στην Οδησσό ήταν προάγγελμα για την στρατιωτική επίθεση στο Ντονμπάς. Οι πόλεις βομβαρδίστηκαν, τα έργα υποδομής καταστράφηκαν. Το ηλεκτρικό και το νερό κόπηκαν. Μπλοκαρίστηκαν οι προμήθειες τροφίμων.

Μαζική πείνα, πάγωμα λογαριασμών, στάση πληρωμών συντάξεων και μισθών, χρησιμοποιήθηκαν σαν όπλα στα χέρια των κυβερνητικών δυνάμεων και υπηρεσιών.

Οι ιδιωτικοί στρατοί των φασιστών εξοπλίστηκαν με ακόμη πιο βαριά όπλα. Ένα εκατομμύριο Ουκρανοί κατέφυγαν στην Ρωσία για να σωθούν.

Το έγκλημα έχει αποσιωπηθεί από τα λαλίστατα -κατά τα άλλα- ΜΜΕ της ΕΕ για την Ουκρανία.

Οι ευθύνες των φασιστών και της Ουκρανικής κυβέρνησης-χούντας δεν έχουν αποδοθεί ούτε ερευνηθεί σε βάθος από την «ανεξάρτητη» δημοσιογραφία των μεγάλων ΜΜΕ.

Αντίθετα οι άνθρωποι που δολοφονήθηκαν και κάηκαν από τους φασίστες παρουσιάστηκαν ως «Ρώσοι εισβολείς» και καταληψίες κι ας αποδείχτηκε πως η εθνικότητά τους ήταν Ουκρανική.

Κι ας ήταν ανάμεσά τους γνωστοί της αντιπολίτευσης της «χούντας» του Κιέβου και αριστεροί πολιτικοί.

Συγκάλυψη της μαζικής δολοφονίας στην Οδησσό από φασίστες καταγγέλει ο ΟΗΕ!

Το φρικτό έγκλημα παρουσιάστηκε σαν αποτέλεσμα σύγκρουσης «αυτονομιστών» και «εθνικιστών».

Ακόμη πως την φωτιά την έβαλαν άνθρωποι της αντιπολίτευσης και ας υπάρχουν δεκάδες βίντεο που δείχνουν τους υπαίτιους φασίστες.

Ο ηγέτης του «Μαϊντάν» Yarosh δήλωνε για το μακελειό της Οδησσού:

«Μια ακόμη μεγάλη μέρα στην εθνική μας Ιστορία».

Ο τότε πρόεδρος Ομπάμα συνεχάρη την «κυβέρνηση» του Κιέβου για την αυτοσυγκράτηση(!) που έδειξε!

Αυτά του είχε μάλλον διαμηνύσει ο τότε εκεί πρέσβης που δεν είναι άλλος από τον δραστήριο και αεικίνητο πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ.

Δύο ταινίες έχουν γυριστεί για το απίστευτο αυτό μακελειό: Η μία από τον Όλιβερ Στόουν με τίτλο «Η Ουκρανία στη Φωτιά» και η άλλη από μια ανεξάρτητη παραγωγή με τίτλο «Η μαύρη πλευρά της επανάστασης».

Την τελευταία δεν την δείχνουν όλα τα κρατικά κανάλια με τελευταίο παράδειγμα το Σουηδικό.

Κάθε τέτοια μέρα συγκεντρώνονται στην Οδησσό συγγενείς των θυμάτων και αφήνουν λουλούδια στον τόπο του μαρτυρίου.

Και σήμερα τους ακολουθούν, τους βρίζουν και ασχημονούν εις βάρος τους οι ένοπλοι φασίστες.

Όλα αυτά δεν εμποδίζουν τους ηγέτες των κυβερνήσεων της ΕΕ και της Ελλάδας να έχουν τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με την Ουκρανία, ούτε την κυβέρνηση των ΗΠΑ που μονομερώς αποφάσισε να σπάσει το εμπάργκο που επέβαλε η συμφωνία του Μινσκ για την πώληση όπλων στην Ουκρανία.

Ακόμη και ο συνήθως ανυπόληπτος ΟΗΕ, η οργάνωση Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει το μακελειό και ζητάει ευθύνες.

Την απάντηση όμως θα την δώσουν οι λαοί.

Να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από τον φασισμό και το σύστημα που τον γεννάει.

Πάνος Αλεπλιώτης

Πηγή: Ατέχνως