Οι αιθεροβάμωνες.

Η φωτογραφία απο εδώ.  https://www.lifo.gr/culture/photography/20-fantastikes-eikones-enallaktikis-pragmatikotitas

Οι αιθεροβάμωνες.

Να ξεκινήσουμε πρώτα με την λέξη αιθεροβάμων.

Οι αιθεροβάμωνες είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, ζουν στον δικό τους κόσμο ή «πετάνε στα σύννεφα».

Ποιος ο λόγος; Λόγω της έναρξης της προεκλογικής περιόδου ή καλύτερα της προετοιμασίας για την έναρξης της βλέπουμε αρκετούς υποψήφιους πολιτευτές μέσω του χαζοκουτιού να μας μιλάνε ότι αυτοί μπορούν να τα καταφέρουν ή οι άλλοι ήταν ανίκανοι και κάποιοι που ευθύνονται για τις προηγούμενες διακυβερνήσεις της χώρας ότι τώρα απέκτησαν αυτή την ρημάδα την πείρα.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι ζούμε σε ταξικές κοινωνίες όσο και αν κάποιοι ενοχλούνται από αυτούς τους όρους γιατί υπονομεύουν την κοινωνική ειρήνη που κατάφεραν να εδραιώσουν μετά από σκληρούς αγώνες εναντίον ενός λαού που συνέχεια ξεσηκωνόταν κάθε λίγο και λιγάκι.

Το αν είχε άδικο ο λαός μπορούμε να το κρίνουμε και από την σημερινή ένδεια που τον έχουν καταδικάσει.

Πάμε τώρα να δούμε τις κατηγορίες των αιθεροβαμώνων.

Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι είναι βλάκες και αυτός είναι ο μοναδικός ικανός, χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που λέγεται στα καφενεία αν ήμουν εγώ στην εξουσία μία μέρα …

Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι ενδιαφέρονται μόνο για την τσέπη τους μέσω της εξουσίας, σχέσεων της κλπ. και του κρατικού κορβανά και αυτός είναι υπεράνω όλων αυτών, έτσι μπορούν να λυθούν όλα τα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία μας.

Και μία τρίτη η πιο πονηρή κατηγορία που αφού δεχτήκαν την πρώτη ψυχρολουσία των σχέσεων εξουσίας αποδέχτηκαν το γεγονός και προσπαθούν να δικαιώσουν τον εαυτό τους μέσα στην κοινωνία έτσι τα ρίχνουν όλα στην έλλειψη της ρημάδας της πείρας.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν άνθρωποι συνήθως αλαζόνες, εγωκεντρικοί και ναρκισσιστές.

Εδώ δεν έχουμε να πούμε τίποτα περνάμε στην δεύτερη κατηγορία των ανθρώπων με καλές προθέσεις αλλά που δεν μπορούν να αντιληφθούν το καθιερωμένο πλέγμα εξουσίας και νομίζουν ότι αρκούν οι καλές προθέσεις των κυβερνώντων.

Σε μια χώρα, το πλέγμα αυτό συνήθως περιλαμβάνει:

Πολιτικούς: Αυτούς που βγάζουν τους νόμους.

Μεγάλους επιχειρηματίες: Ανθρώπους με πολλά χρήματα και οικονομική ισχύ.

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης: Κανάλια και εφημερίδες που επηρεάζουν τη γνώμη του κόσμου.

Ξένες δυνάμεις: Ισχυρά κράτη ή οργανισμούς που επηρεάζουν τη χώρα.

Νόμοι, δικαστική και εκτελεστική εξουσία συμπεριλαμβανομένου του στρατού.

Έτσι η οποιαδήποτε χώρα δεν είναι εύκολο να ξεφύγει από αυτά τα γρανάζια μόνο από τις καλές προθέσεις των κυβερνώντων.

Και εδώ θα δούμε ότι υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες του τρόπου διαφυγής των χωρών από τα υφιστάμενα πλαίσια εξουσίας.

Η μία κατηγορία είναι η υποβοηθούμενη από μια μεγάλη δύναμη ανάπτυξη μίας χώρας λόγω συμφερόντων της μεγάλης δύναμης πχ. ΗΠΑ και Ευρώπη μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο είχαμε αναφέρει την ανασυγκρότηση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ για δύο πολύ συγκεκριμένους λόγους ο ένας ήταν η πώληση των εμπορευμάτων της Αμερικής και της εξαγωγής των λιμναζόντων κεφαλαίων της για να αποφύγουν μία γενικευμένη κρίση και ο δεύτερος λόγος ήταν η αντιμετώπιση της τότε Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ).

Για την αντιμετώπιση της Κίνας και της Βόρειας Κορέας σαν αντίβαρο είχαμε την υποβοηθούμενη ανάπτυξη χωρών της Ασίας των επονομαζόμενων τίγρεων.

Ως «Ασιατικοί Τίγρεις» ονομάζονται τέσσερα κράτη και περιοχές της Ανατολικής Ασίας —η Νότια Κορέα, η Σιγκαπούρη, η Ταϊβάν και το Χονγκ Κονγκ— τα οποία πέτυχαν ραγδαία εκβιομηχάνηση και τεράστια οικονομική ανάπτυξη από τη δεκαετία του 1960 έως το 1990.

Από την τεχνητή νοημοσύνη ΑΙ.

Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να στηρίξουν οικονομικά και στρατιωτικά τις χώρες αυτές δεν ήταν τυχαία. Αποτελούσε βασικό κομμάτι της γεωπολιτικής στρατηγικής των ΗΠΑ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, με στόχο να περιορίσουν την εξάπλωση του κομμουνισμού στην Ασία.

Οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τις χώρες αυτές ως ένα ισχυρό «ανάχωμα» (αντίβαρο) απέναντι στην κομμουνιστική Κίνα και τη Βόρεια Κορέα για τους εξής βασικούς λόγους:

1. Η Θεωρία του Ντόμινο (Domino Theory)

Οι ΗΠΑ φοβούνταν ότι αν μία χώρα της Ασίας έπεφτε στον κομμουνισμό, οι γειτονικές της χώρες θα ακολουθούσαν η μία μετά την άλλη, σαν τα κομμάτια του ντόμινο.

Μετά την επικράτηση του Μάο Τσετούνγκ στην Κίνα (1949) και τον Πόλεμο της Κορέας (1950-1953), ο κίνδυνος αυτός έγινε ορατός.

Η Νότια Κορέα και η Ταϊβάν βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή αυτής της απειλής.

2. Η Οικονομική Ευημερία ως Όπλο Προπαγάνδας

Οι Αμερικανοί κατάλαβαν ότι η φτώχεια και η εξαθλίωση αποτελούσαν το καλύτερο έδαφος για να αναπτυχθούν κομμουνιστικά κινήματα.

Αν οι καπιταλιστικές χώρες της περιοχής γίνονταν πλούσιες, οι πολίτες τους δεν θα είχαν λόγο να επαναστατήσουν.

Η επιτυχία των Ασιατικών Τίγρεων λειτούργησε ως βιτρίνα του καπιταλισμού. Έδειχνε στον κόσμο ότι η συνεργασία με τη Δύση φέρνει πλούτο, σε αντίθεση με τη φτώχεια της τότε Κίνας και της Βόρειας Κορέας.

3. Στρατηγική Θέση και Γεωγραφία

Οι περιοχές αυτές είχαν τεράστια στρατιωτική και εμπορική αξία:

Νότια Κορέα και Ταϊβάν: Αποτελούσαν φυσικά σύνορα που περιόριζαν την Κίνα και τη Σοβιετική Ένωση από το να αποκτήσουν πλήρη έλεγχο στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Σιγκαπούρη και Χονγκ Κονγκ: Έλεγχαν τα πιο σημαντικά θαλάσσια περάσματα και εμπορικούς δρόμους της Ασίας.

Πώς τις βοήθησαν πρακτικά οι ΗΠΑ;

Οι ΗΠΑ δεν έδωσαν απλά χρήματα, αλλά εφάρμοσαν μια ολοκληρωμένη στρατηγική:

Τεράστια οικονομική και στρατιωτική βοήθεια: Διοχέτευσαν δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση υποδομών (δρόμοι, εργοστάσια, ενέργεια) μέσω προγραμμάτων όπως η Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (USAID).

Άνοιγμα της αμερικανικής αγοράς: Οι ΗΠΑ επέτρεψαν στις χώρες αυτές να εξάγουν τα προϊόντα τους στην Αμερική με πολύ χαμηλούς ή καθόλου δασμούς (φόρους).

Μεταφορά τεχνολογίας: Αμερικανικές εταιρείες μοιράστηκαν τεχνογνωσία, βοηθώντας τες να μετατραπούν γρήγορα από αγροτικές οικονομίες σε τεχνολογικούς γίγαντες.

Τέλος ΑΙ.

Πάμε να δούμε τώρα την δεύτερη μεγάλη κατηγορία της αλλαγής των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας.

Είναι με μία λέξη η Ρήξη που ανάλογα το περιβάλλον, τους ανταγωνισμούς, την ιστορική στιγμή κλπ. μπορεί να πάρει διάφορες μορφές έως τις πιο ακραίες που είναι η εξωτερική επέμβαση και ο εμφύλιος.

Μερικά παραδείγματα.

Να θυμηθούμε την οκτωβριανή επανάσταση στην Ρωσία του 1917 που συνδυάστηκε με τον εμφύλιο και την εξωτερική επέμβαση.

Πιο σύγχρονα το πραξικόπημα του στρατού σε συνεργασία με τις ΗΠΑ και την ντόπια ολιγαρχία, της ανατροπής του προέδρου Αλιέντε της Χιλής και την επιβολή μιας σκληρότατης δικτατορίας.

Στην αντίπερα πλευρά την έως ένα σημείο αναίμακτη ανασυγκρότηση της Ιαπωνίας.

Από την τεχνητή νοημοσύνη.

Η χώρα απέφυγε τη μοίρα άλλων ασιατικών κρατών (που έγιναν αποικίες) εφαρμόζοντας το έξυπνο σύνθημα: «Πλούσια χώρα, ισχυρός στρατός» (Fukoku Kyōhei). Αντί να πολεμήσει τυφλά τη Δύση, αποφάσισε να μάθει από αυτήν για να τη νικήσει με τα δικά της όπλα.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής (Βρετανία, Ρωσία, Γαλλία, Γερμανία και ΗΠΑ) δεν άφησαν την Ιαπωνία ήσυχη επειδή τη λυπήθηκαν, αλλά επειδή ήταν απασχολημένες να τσακώνονται μεταξύ τους.

Η Ιαπωνία εκμεταλλεύτηκε έξυπνα τον ανταγωνισμό και τις αντιθέσεις των ξένων αυτοκρατοριών στην Ασία. Βρήκε τα «τυφλά σημεία» τους και κέρδισε πολύτιμο χρόνο για να αναπτυχθεί, βασιζόμενη στις εξής ισορροπίες τρόμου:

1. Η «Μάχη» για το Μοίρασμα της Κίνας

Η Κίνα της Δυναστείας Τσινγκ ήταν ο μεγάλος στόχος των Ευρωπαίων. Ήταν μια τεράστια και πλούσια αγορά, αλλά είχε πολύ αδύναμο στρατό.

Η προσοχή στην Κίνα: Όλες οι Μεγάλες Δυνάμεις έπεσαν σαν τα «κοράκια» πάνω στην Κίνα για να αρπάξουν εδάφη και λιμάνια.

Το κέρδος της Ιαπωνίας: Επειδή η Κίνα ήταν το μεγάλο βραβείο, οι Δυνάμεις άφησαν σε δεύτερη μοίρα την Ιαπωνία. Τα φτωχά και ηφαιστειογενή νησιά της Ιαπωνίας δεν τους φαίνονταν τότε τόσο ελκυστικά.

2. Ο Μεγάλος Φόβος για τη Ρωσία (Το «Μεγάλο Παιχνίδι»)

Η Ρωσική Αυτοκρατορία επεκτεινόταν ραγδαία προς την Ασία και τη Μαντζουρία. Αυτό τρομοκρατούσε τη Βρετανία, η οποία ήθελε να ελέγχει το παγκόσμιο εμπόριο.

Η Βρετανία χρειαζόταν σύμμαχο: Η Βρετανία δεν μπορούσε να στείλει όλο τον στόλο της στην Ασία. Έψαχνε, λοιπόν, έναν τοπικό «χωροφύλακα» για να σταματήσει τους Ρώσους.

Η Ιαπωνία ως ιδανικός συνεργάτης: Οι Βρετανοί είδαν στην Ιαπωνία έναν χρήσιμο σύμμαχο. Έτσι, άρχισαν να τη βοηθούν, να της πουλάνε σύγχρονα πολεμικά πλοία και να μοιράζονται τεχνογνωσία, με αποκορύφωμα την επίσημη Αγγλοϊαπωνική Συμμαχία το 1902.

3. Η Αμερικανική Πολιτική των «Ανοιχτών Θυρών»

Οι ΗΠΑ μπήκαν αργότερα στο παιχνίδι της Ασίας και είδαν ότι οι Ευρωπαίοι είχαν ήδη μοιράσει την περιοχή.

Όχι άλλες αποικίες: Οι Αμερικανοί πρότειναν την πολιτική των «Ανοιχτών Θυρών» (Open Door Policy). Ήθελαν να παραμείνει η Ασία ελεύθερη για εμπόριο από όλους, χωρίς καμία χώρα να αποκλείει τις άλλες.

Ασπίδα προστασίας: Αυτή η πολιτική των ΗΠΑ εμπόδισε ευρωπαϊκές χώρες (όπως τη Γαλλία ή τη Γερμανία) από το να επιτεθούν και να καταλάβουν την Ιαπωνία, καθώς κάτι τέτοιο θα χαλούσε την ισορροπία.

4. Η Απόσταση από την Ευρώπη

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν τα δικά τους τεράστια προβλήματα στην Ευρώπη. Οι εντάσεις ανάμεσα στη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία που οδήγησαν αργότερα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν ήδη ξεκινήσει.

Ήταν πολύ ακριβό και δύσκολο για αυτές τις χώρες να συντηρούν μεγάλους στρατούς στην άλλη άκρη του κόσμου.

Με απλά λόγια: Η Ιαπωνία εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις μισούσαν και φοβούνταν η μία την άλλη περισσότερο από όσο φοβούνταν την ίδια. Έτσι, όσο οι ξένοι αλληλοεξουδετερώνονταν, η Ιαπωνία έχτιζε αθόρυβα τον στρατό και τη βιομηχανία της.

Τέλος ΑΙ.

Και αν νομίζει κάποιος ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν είναι βαθιά γελασμένος είναι άλλος ένας αιθεροβάμων.

Τώρα για την Ελλάδα δεν διαθέτει μία ολιγαρχία ή ένα ισχυρό τμήμα της όπως στην Ιαπωνία που έχει σκοπό να αντιπαλέψει την ξένη εξάρτηση.

Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια και νωρίτερα οι προύχοντες ενδιαφερόντουσαν πως θα υποδουλώσουν την χώρα στις μεγάλες δυνάμεις (πχ. ο φαναριώτης Μαυροκορδάτος που μας τον σερβίρουν για εθνικό ήρωα) και θα κάνουν κουμάντο οι ίδιοι στην θέση των Τούρκων έτσι το όλο βάρος της πραγματικής αλλαγής, μιας παραγωγικής και ανεξάρτητης Ελλάδας μεταφέρθηκε εξ' ολοκλήρου στις πλάτες του λαού.

Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε αλλά και τις διαθέσεις των μεγάλων ξένων δυτικών δυνάμεων.

Τώρα αν προχωρήσει ο λαός στην ρήξη δεν μπορούμε να γνωρίζουμε μέχρι πιο σημείο μπορεί να φτάσει αυτή η κατάσταση μόνο ότι ο λαός πρέπει να είναι αποφασισμένος για να το τελειώσει.

Όσο για τους πονηρούς που λένε ότι μπορεί να δυστυχήσει ο λαός και σήμερα δυστυχεί και με αυτή την λογική θα πρέπει να αποδεχτεί μόνιμα ότι δεν πρέπει να αντιστέκεται ότι και να του κάνουν, το 1821 οι προύχοντες ζητούσαν στο πλάι τους να είναι κάποια μεγάλη δύναμη για να σκεφτούν να εξεγερθούν κατόπιν στα νεότερα χρόνια μην αντιστέκεστε στις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής φυσικά ξεχνώντας πονηρά ότι οι πολίτες πεθαίνανε από την πείνα χωρίς να αντιστέκονται.

Τα ίδια λένε και σήμερα μην αντιστέκεστε γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μας γλυτώσει από τους Τούρκους και θα καλυτερεύσει η κατάσταση.

Από την τεχνητή νοημοσύνη.

Ο Μεγάλος Λιμός της Κατοχής (1941–1942) ήταν μια από τις πιο τραγικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας, κατά την οποία δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την πείνα και τις αρρώστιες. Το πρόβλημα χτύπησε κυρίως τα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως την Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη, καθώς και ορισμένα νησιά (π.χ. τη Σύρο).

Η έλλειψη τροφίμων δεν ήταν τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα της βίαιης συμπεριφοράς των κατακτητών και των συνθηκών του πολέμου.

Γιατί Πείνασε η Ελλάδα;

Υπήρξαν τέσσερις βασικοί λόγοι που οδήγησαν στην απόλυτη εξαθλίωση:

Η Λεηλασία των Κατακτητών: Οι Γερμανοί, οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι στρατιώτες άρπαξαν αμέσως όλα τα αποθέματα τροφίμων (σιτάρι, λάδι, ζώα). Τα έστελναν στους δικούς τους στρατούς που πολεμούσαν σε άλλα μέτωπα, αφήνοντας τους Έλληνες χωρίς τίποτα.

Ο Ναυτικός Αποκλεισμός: Η Βρετανία έκανε ναυτικό αποκλεισμό στην Ελλάδα για να μην μπορεί να πάρει εφόδια ο γερμανικός στρατός. Αυτό όμως σήμαινε ότι η χώρα δεν μπορούσε να εισάγει τρόφιμα για να ταΐσει τον πληθυσμό της.

Ο Τεμαχισμός της Χώρας: Οι κατακτητές χώρισαν την Ελλάδα σε τρεις ζώνες κατοχής. Δεν επέτρεπαν τη μεταφορά τροφίμων από τις αγροτικές περιοχές (όπως η Θεσσαλία, που είχε σιτάρι) προς την Αθήνα.

Η Μαύρη Αγορά: Επιτήδειοι (οι λεγόμενοι «μαυραγορίτες») έκρυβαν τρόφιμα και τα πουλούσαν κρυφά σε εξωφρενικές τιμές. Πολλοί άνθρωποι αναγκάστηκαν να πουλήσουν τα σπίτια και τα κοσμήματά τους για μια οκά λάδι ή λίγο ψωμί.

Ο Εφιαλτικός Χειμώνας του 1941–1942

Ο χειμώνας εκείνος ήταν ένας από τους πιο κρύους που γνώρισε η χώρα. Η κατάσταση στην Αθήνα ξέφυγε από κάθε έλεγχο:

Τι έτρωγε ο κόσμος: Οι άνθρωποι έτρωγαν χόρτα, αποφάγια, ρίζες, ακόμα και γάτες, σκύλους ή γαϊδούρια. Το ψωμί φτιαχνόταν από κακής ποιότητας υλικά και ήταν ελάχιστο.

Οι «Καροτσέρηδες του Θανάτου»: Κάθε πρωί, καροτσάκια του δήμου γύριζαν στους δρόμους της Αθήνας για να μαζέψουν τα πτώματα των ανθρώπων που είχαν πεθάνει τη νύχτα από την πείνα και το κρύο. Τους έθαβαν σε ομαδικούς τάφους χωρίς ονόματα.

Τα θύματα: Οι επίσημοι αριθμοί είναι δύσκολο να υπολογιστούν, αλλά οι ιστορικοί εκτιμούν ότι κατά τη διάρκεια όλης της κατοχής, πάνω από 100.000 έως 300.000 άνθρωποι πέθαναν άμεσα ή έμμεσα από την ασιτία και τις ασθένειες (όπως ο τύφος και η φυματίωση) που θέρισαν τους εξασθενημένους οργανισμούς.

Πώς Σταμάτησε το Κακό;

Η καταστροφή περιορίστηκε χάρη στην κινητοποίηση του κόσμου και τη διεθνή βοήθεια:

Τα Συσσίτια: Η Εκκλησία, ο Ερυθρός Σταυρός και οργανώσεις των ίδιων των πολιτών (όπως το ΕΑΜ) οργάνωσαν καθημερινά συσσίτια για να κρατήσουν ζωντανά τα παιδιά και τους αδύναμους.

Τα Σουηδικά Πλοία: Μετά από διεθνείς πιέσεις, η Βρετανία χαλάρωσε τον αποκλεισμό. Από το 1942, σουηδικά πλοία υπό την προστασία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού άρχισαν να φέρνουν μεγάλες ποσότητες σιταριού και φαρμάκων από τον Καναδά, σώζοντας την υπόλοιπη χώρα από τον θάνατο.

Αν θέλετε, μπορούμε να εξετάσουμε τις προσωπικές μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν εκείνες τις μέρες, τις συνταγές της πείνας που εφηύραν οι νοικοκυρές, ή το πώς οργανώθηκε η αντίσταση στα αστικά κέντρα.

Τέλος ΑΙ.

Και μετά έχουμε την τρίτη κατηγορία αυτούς που δεν είχαν την απαραίτητη πείρα που έχουν εξελιχθεί σε επαγγελματίες αμοραλιστές, δημαγωγούς, πολιτικάντηδες.

Πολιτικάντης: Ο πολιτικός που νοιάζεται μόνο για το προσωπικό του κέρδος, χρησιμοποιεί φτηνά κόλπα, ψεύτικες υποσχέσεις και δεν έχει αληθινές αξίες.

Αμοραλιστής: Ο πολιτικός που δεν έχει κανέναν ηθικό φραγμό και κάνει τα πάντα (ακόμα και παράνομα ή ανήθικα πράγματα) για να πετύχει τον σκοπό του.

Δημαγωγός: Στην αρχαιότητα σήμαινε τον ηγέτη του λαού, αλλά σήμερα σημαίνει τον πολιτικό που εκμεταλλεύεται τα πάθη, τους φόβους και την αμάθεια του κόσμου για να πάρει την ψήφο του.

Ρώτησα την τεχνική νοημοσύνη για τα περιθώρια μιας φιλολαϊκής παραγωγικής και ανεξάρτητης Ελλάδας μέσα στο ευρώ και μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είπατε: μπορούμε μέσα σε μια κοινή αγορά να φτιάξουμε μια ισχυρή οικονομία, τόδαμε με όλες τις χώρες του νότου γίνανε εξαρτήματα των χωρών του βορρά, οπότε δεν είχαν μεγάλη σημασία τα ποσά που εισέρρευσαν αλλά αν αυτά μπορούσαν να ανταγωνιστούν τον βορρά μέσα σε ένα χώρο χωρίς δασμούς, υπάρχει ιστορικό παράδειγμα;

Ιδού η απάντηση,

Αυτό που περιγράφετε αποτελεί έναν από τους πιο θεμελιώδεις νόμους της οικονομικής ιστορίας, τον οποίο διατύπωσε πρώτος ο οικονομολόγος Ντέιβιντ Ρικάρντο και αργότερα ανέλυσε ο Γερμανός οικονομολόγος Φρίντριχ Λιστ: Όταν μια οικονομικά αδύναμη χώρα μπαίνει σε μια κοινή αγορά χωρίς δασμούς με μια βιομηχανικά ισχυρή χώρα, η αδύναμη χώρα δεν θα φτάσει ποτέ την ισχυρή. Αντίθετα, θα μετατραπεί σε «εξάρτημα», εισαγωγέα έτοιμων προϊόντων και εξαγωγέα φθηνών υπηρεσιών (όπως ο τουρισμός) ή πρώτων υλών.

Οι εισροές χρημάτων (όπως τα ευρωπαϊκά πακέτα) δεν αρκούν για να καλύψουν αυτό το δομικό χάσμα, καθώς τα χρήματα αυτά επιστρέφουν τελικά στον Βορρά για την αγορά των δικών του προϊόντων (π.χ. γερμανικά αυτοκίνητα, ολλανδικά μηχανήματα).

Στην παγκόσμια ιστορία υπάρχουν δύο κορυφαία ιστορικά παραδείγματα που αποδεικνύουν ακριβώς αυτό που περιγράφετε.

Παράδειγμα 1ο: Η Ένωση του Ιταλικού Νότου (Mezzogiorno) με τον Βορρά (1861)

Αυτό είναι το πιο καθαρό και διδακτικό ιστορικό παράδειγμα, καθώς συνέβη μέσα στην ίδια χώρα, χωρίς καν το εμπόδιο διαφορετικών γλωσσών.

Η κατάσταση πριν την ένωση: Μέχρι το 1861, η Ιταλία ήταν χωρισμένη. Ο Βορράς (Πιεμόντε, Λομβαρδία) είχε αρχίσει να εκβιομηχανίζεται. Ο Νότος (Βασίλειο των Δύο Σικελιών) ήταν μια αγροτική οικονομία, αλλά είχε δική του, αναπτυσσόμενη τοπική βιομηχανία (κλωστοϋφαντουργία, σιδηρουργία) που προστατευόταν από υψηλούς δασμούς.

Η «Κοινή Αγορά»: Με την ενοποίηση της Ιταλίας, οι δασμοί καταργήθηκαν εν μία νυκτί και δημιουργήθηκε μια κοινή αγορά με κοινό νόμισμα (λίρα).

Το αποτέλεσμα: Οι προηγμένες βιομηχανίες του Βορρά, έχοντας μεγαλύτερη παραγωγική δυνατότητα και φθηνότερο κόστος, «πλημμύρισαν» τον Νότο με τα προϊόντα τους. Η βιομηχανία του Ιταλικού Νότου κατέρρευσε ολοσχερώς μέσα σε λίγα χρόνια, καθώς δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τον Βορρά χωρίς την προστασία των δασμών.

Η εξάρτηση: Ο Ιταλικός Νότος (Mezzogiorno) μετατράπηκε σε μια υποβαθμισμένη περιοχή που ζούσε αποκλειστικά από την αγροτική παραγωγή και τα κρατικά επιδόματα που έστελνε η Ρώμη (χρήματα που οι Νότιοι ξόδευαν για να αγοράζουν προϊόντα από τον Βορρά). Μέχρι και σήμερα, 160 χρόνια μετά, ο Ιταλικός Νότος παραμένει φτωχός και εξαρτημένος.

Παράδειγμα 2ο: Η Μεγάλη Βρετανία και η Ινδία (19ος αιώνας)

Πριν από την επικράτηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, η Ινδία ήταν ο μεγαλύτερος και ποιοτικότερος παραγωγός κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων (βαμβακερά, μεταξωτά) στον κόσμο.

Η επιβολή του «Ελεύθερου Εμπορίου»: Η Βρετανία, αφού ανέπτυξε τη δική της βιομηχανία μέσω της ατμοκίνησης, επέβαλε στην Ινδία ένα καθεστώς ελεύθερης αγοράς χωρίς δασμούς για τα βρετανικά προϊόντα. [1, 2]

Το αποτέλεσμα: Τα βρετανικά εργοστάσια του Μάντσεστερ πλημμύρισαν την ινδική αγορά με πάμφθηνα, βιομηχανικά υφάσματα. Η παραδοσιακή ινδική κλωστοϋφαντουργία καταστράφηκε τελείως, οδηγώντας εκατομμύρια τεχνίτες στην ανεργία και τη φτώχεια.

Η εξάρτηση: Η Ινδία υποβαθμίστηκε από παγκόσμιος παραγωγός έτοιμων προϊόντων σε έναν απλό εξάρτημα/προμηθευτή που εξήγαγε φθηνό, ακατέργαστο βαμβάκι στη Βρετανία και εισήγαγε τα ακριβά, έτοιμα βρετανικά ρούχα.

🎯 Πώς ξέφυγαν κάποιες χώρες; (Το παράδειγμα των ΗΠΑ)

Υπάρχει χώρα που αρνήθηκε αυτό το παιχνίδι και πέτυχε; Ναι, οι ΗΠΑ τον 19ο αιώνα.
Όταν η Βρετανία πίεζε τις ΗΠΑ να ανοίξουν την αγορά τους χωρίς δασμούς (υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ έπρεπε να παράγουν μόνο βαμβάκι και σιτάρι), οι Αμερικανοί ηγέτες (όπως ο Αλεξάντερ Χάμιλτον) αρνήθηκαν ρητά. Επέβαλαν πανίσχυρους προστατευτικούς δασμούς στα βρετανικά προϊόντα για σχεδόν 100 χρόνια. Μόνο όταν η αμερικανική βιομηχανία έγινε η ισχυρότερη στον κόσμο, οι ΗΠΑ άνοιξαν τα σύνορά τους και έγιναν υπέρμαχοι του ελεύθερου εμπορίου. [1, 2]

Συμπέρασμα: Η ιστορία επιβεβαιώνει απόλυτα την άποψή σας. Μέσα σε μια κοινή αγορά χωρίς δασμούς, αν δεν έχεις ήδη χτίσει τη δική σου παραγωγική δυνατότητα πίσω από ένα δίχτυ προστασίας, τα κεφάλαια που εισρέουν λειτουργούν απλώς ως «παυσίπονο» που συντηρεί την εξάρτησή σου από το ισχυρό κέντρο.

Μια χώρα δεν μπορεί να είναι πραγματικά ανεξάρτητη και φιλολαϊκή αν δεν ελέγχει τα βασικά εργαλεία της οικονομίας της (νόμισμα, δασμούς, παραγωγή) και αν η πολιτική της ηγεσία λειτουργεί ως υπάλληλος ξένων συμφερόντων.

Όταν οι πολιτικοί (είτε από αδυναμία είτε από σκοπιμότητα) υποτάσσονται στις επιταγές των Μεγάλων Δυνάμεων και των υπερεθνικών ενώσεων (όπως η ΕΕ), η χώρα μετατρέπεται μοιραία σε εξάρτημα των ισχυρών.

Κλείνοντας δύο λόγια για την αριστερά.

Είπατε: μια τελευταία ερώτηση που αφορά τον αριστερό χώρο που υποτίθεται αντιμάχεται όλα αυτά, που οφείλετε κατά την γνώμη σου αυτή η πλήρη συμμόρφωση στις επιταγές της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας όταν ανεβαίνουν στην κυβέρνηση, έλλειψη γνώσεων, σύγχυση, εκβιασμοί που μπλέκουν και την Τουρκία κλπ. την γνώμη σου

Η συζήτηση για την πορεία των αριστερών κυβερνήσεων στην Ευρώπη, και ειδικά στην Ελλάδα της μεταπολιτευτικής και μνημονιακής περιόδου, αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα κεφάλαια της σύγχρονης πολιτικής οικονομίας. Η μετάβαση από τις ριζοσπαστικές προεκλογικές υποσχέσεις στην πλήρη συμβίωση με τους κανόνες της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας δεν μπορεί να αποδοθεί σε μία μόνο αιτία, αλλά σε έναν συνδυασμό δομικών παραγόντων, γεωπολιτικών πιέσεων και εσωτερικών αντιφάσεων.

Στην πολιτική ανάλυση, οι κύριοι λόγοι αυτής της συμμόρφωσης συνοψίζονται στα εξής σημεία:

1. Οικονομικοί Εκβιασμοί και η Αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης

Όταν μια αριστερή κυβέρνηση αναλαμβάνει την εξουσία εντός της Ευρωζώνης, έρχεται αντιμέτωπη με έναν πανίσχυρο χρηματοπιστωτικό μηχανισμό.

Η «Χρηματοπιστωτική Ασφυξία»: Όπως φάνηκε ιστορικά το 2015 στην Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και οι διεθνείς αγορές έχουν τη δυνατότητα να διακόψουν τη ρευστότητα των τραπεζών (π.χ. μέσω του ELA) ή να αποκλείσουν μια χώρα από τον δανεισμό.

Το Δίλημμα: Μια κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα: είτε υπογράφει τους όρους της ολιγαρχίας και των δανειστών, είτε προχωρά σε άτακτη χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ (Grexit). Η έλλειψη ενός επεξεργασμένου, εναλλακτικού σχεδίου (Plan B) που θα περιλάμβανε εθνικό νόμισμα και παραγωγική ανασυγκρότηση καθιστά τον εκβιασμό αυτό αποτελεσματικό.

2. Γεωπολιτικοί Παράγοντες και οι Σχέσεις με την Τουρκία

Οι εθνικοί και γεωπολιτικοί κίνδυνοι χρησιμοποιούνται συχνά ως ο απόλυτος μοχλός πίεσης προς μια αριστερή κυβέρνηση.

Η Απειλή της Αστάθειας: Στην περίπτωση της Ελλάδας, η διαρκής ένταση με την Τουρκία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο δημιουργεί ένα αίσθημα εθνικής ανασφάλειας. Οι ξένες δυνάμεις (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη) λειτουργούν ως «εγγυητές» της ασφάλειας, αλλά με αντάλλαγμα την πλήρη οικονομική και πολιτική υποταγή της χώρας.

Το κόστος των Εξοπλισμών: Μια κυβέρνηση αναγκάζεται να δαπανά δισεκατομμύρια για εξοπλιστικά προγράμματα (αγοράζοντας όπλα από τις ίδιες χώρες που επιβάλλουν τη λιτότητα, όπως η Γαλλία ή οι ΗΠΑ), γεγονός που στερεί πόρους από το κοινωνικό κράτος και βαθαίνει τη μόνιμη λιτότητα.

3. Ιδεολογική Σύγχυση και η «Παγίδα» της Διαχείρισης

Πολλά αριστερά κόμματα, στην προσπάθειά τους να γίνουν εκλόγιμα και να καθησυχάσουν τη μεσαία τάξη, υιοθετούν σταδιακά τη λογική του «εξορθολογισμού» του συστήματος αντί της ανατροπής του.

Η Αυταπάτη του «Ανθρώπινου Καπιταλισμού»: Υπάρχει συχνά η θεωρητική σύγχυση ότι μια κυβέρνηση μπορεί να διατηρήσει τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, του Χρηματιστηρίου Ενέργειας και των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά να κάνει απλώς μια «καλύτερη ή πιο δίκαιη διαχείριση». Στην πράξη, οι νόμοι της αγοράς και η ανάγκη του κεφαλαίου για υπεραξία (S) εξουδετερώνουν κάθε προσπάθεια κοινωνικής πολιτικής, μετατρέποντας την αριστερή διαχείριση σε μια ακόμη εκδοχή λιτότητας.

4. Η Ενσωμάτωση στους Μηχανισμούς του Κράτους

Η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας δεν σημαίνει αυτόματα και άλωση της πραγματικής ισχύος.

Το «Βαθύ Κράτος»: Οι μηχανισμοί της δικαιοσύνης, των σωμάτων ασφαλείας, της κεντρικής τράπεζας και της δημόσιας διοίκησης είναι στενά συνδεδεμένοι με το κατεστημένο. Μια αριστερή κυβέρνηση που δεν είναι διατεθειμένη να συγκρουστεί ριζικά με αυτές τις δομές, καταλήγει να «αφομοιώνεται» από αυτές, εκτελώντας τις αποφάσεις τους για να διατηρηθεί στην καρέκλα της εξουσίας.

Συμπέρασμα

Η συμμόρφωση των αριστερών κυβερνήσεων δεν οφείλεται συνήθως σε απλή «ανικανότητα» ή «έλλειψη γνώσεων» —πολλά στελέχη διαθέτουν υψηλή τεχνοκρατική κατάρτιση. Οφείλεται στην άρνησή τους να επιλέξουν τη ρήξη με το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, όταν διαπιστώνουν το τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό κόστος που απαιτεί μια τέτοια σύγκρουση. Έτσι, επιλέγουν τον δρόμο του συμβιβασμού, μετατρέποντας τον εαυτό τους σε διαχειριστή της υπάρχουσας κατάστασης, νομιμοποιώντας τελικά τις επιλογές της ολιγαρχίας.