Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΑΣ

Σε παλαιότερο άρθρο είχαμε πεί πως αντιλαμβάνονται οι παρατάξεις τον πατριωτισμό.

Ας δούμε ένα παράδειγμα από τον χώρο της Δεξιάς Τους ανεξάρτητους έλληνες με αρχηγό τους τον Καμμένο.

Πατριώτης ,δεξιός , εθνικιστής κλπ.

Ανεξαρτησία, αυτοτέλεια είναι λέξεις κούφιες χωρίς νόημα για τον Καμμένο.

Ποιες λέξεις δίνουν νόημα και περηφάνια για τον Καμμένο ;

Καλύτερα να τις ακούσουμε από τον ίδιο.

Τμήματα από συνέντευξη που παραχώρησε στον Ant1.

Ο Πρωθυπουργός μία συνεργασία τεσσάρων ετών φέρεται να τη λήγει με ένα τρόπο που δεν ήταν αυτός που θα περίμενα εγώ. Σε αυτή τη συνεργασία πετύχαμε ότι βγάλαμε τη χώρα από τα μνημόνια και φέραμε την εθνική συμφιλίωση στην πατρίδα μας, τη συμφιλίωση της αριστεράς με τη δεξιά. Όπου όμως με τη Συμφωνία των Πρεσπών αυτή η εθνική συμφιλίωση όχι απλώς καταργήθηκε, αλλά γυρίσαμε στην εποχή του εμφυλίου πολέμου»...

«Αυτά τα τέσσερα χρόνια, αυτό που πετύχαμε με τη συνεργασία, είναι ότι γύρισα τη χώρα στην Αμερική, τελείωσε η εξάρτηση με την Ευρώπη. Ό,τι και να κάνουν, τη Σία Αναγνωστοπούλου να βάλει υπουργό Άμυνας και τον Φίλη αναπληρωτή, τους έχω δέσει με τέτοια συμφωνία με τις ΗΠΑ που δεν μπορούν να κουνηθούν. Η χώρα σώθηκε.

Οι Αμερικάνοι οι οποίοι πίεσαν για τη Συμφωνία, είναι αυτοί οι οποίοι εκπροσωπούνται από το παλιό σύστημα της κ. Κλίντον, της παγκοσμιοποίησης, του ιδρύματος Σόρος, αυτοί οι οποίοι έλεγχαν σίγουρα την κ. Μπακογιάννη. Κοτζιάς και Μπακογιάννη είναι κώλος και βρακί, είναι μαζί στα ίδια συμφέροντα. Το θέμα είναι κατά πόσο η κυβέρνηση έχει καταλάβει το ρόλο του κ. Κοτζιά».

https://www.thepressproject.gr/article/138151/Uperifanos-o-Kammenos-pou-edese-tin-Ellada-stis-IPA-video

Τι βλέπουμε εδώ.

Ο Καμμένος θεωρεί ότι Αριστερά πρώην και νυν σημαίνει Τσίπρας και Σύριζα ,δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα αυτών.

Έτσι δεν μπορεί να τεθεί θέμα ανεξαρτησίας από τις μεγάλες δυνάμεις αφού και η αριστερά συμφωνεί ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από την ΕΟΚ και την Αμερική, μετά το χάος. Έτσι γύρισαν τη χώρα στην Αμερική, τελείωσε η εξάρτηση με την Ευρώπη.

Δεν βγήκαμε όμως από τις δανειακές συμβάσεις ούτε από το Ευρώ και την ΕΟΚ, τώρα πως φαντάζεται αυτός ο γίγας της πολιτικής ότι τελείωσε η εξάρτηση από την Ευρώπη θα ήταν ενδιαφέρον να το μάθουμε και εμείς.

Αφού ο Τσίπρας έγινε σύμμαχος των αμερικάνων κατ' απαίτηση του Καμμένου, ο Καμμένος τους έβαλε στον σωστό δρόμο έτσι δημιουργήθηκε η εθνική συμφιλίωση μεταξύ δεξιάς - αριστεράς.

Τι μας λέει; αν θέλετε συμφιλίωση δεξιάς- αριστεράς θα πρέπει να αποδεχθείτε σαν επικυρίαρχους τους αμερικάνους .

Εύγε, μεγάλε δημοκράτη και πατριώτη.

Πού βρίσκεται το πρόβλημα; στην κακιά πλευρά της αμερικής, Κλίντον -παγκοσμιοποίηση.

Ακόμα και στην συμφωνία των Πρεσπών, οι Αμερικάνοι οι οποίοι πίεσαν για τη Συμφωνία, είναι αυτοί οι οποίοι εκπροσωπούνται από το παλιό σύστημα της κ. Κλίντον, της παγκοσμιοποίησης κατά τα λεγόμενα του Καμμένου.

Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά και ας δούμε πρώτα πως έχει η κατάσταση στην Αμερική.

Η εκλογή του Τράμπ στην προεδρία των ΗΠΑ σηματοδοτεί την προσπάθεια τμήματος της ολιγαρχίας να μην καταρρεύσει τελείως το κράτος τους και συμπαρασύρει και τους ίδιους στην καταστροφή.

Τεράστια ελλείμματα, χρέος και μία οικονομία καταναλωτική και μερικώς αποβιομηχανοποιημένη με τον κίνδυνο να μείνει πίσω στον στρατιωτικό τομέα.

Μετά την ήττα των ΗΠΑ και των συμμάχων της στην Συρία ακολουθεί και η αναδίπλωσή της, άλλη εναλλακτική δεν υπάρχει εκτός αν προκαλέσει τον 3ο παγκόσμιο πόλεμο.

Έτσι έχουμε μία συνεχή μάχη ταυτόχρονα με συνεχείς συμβιβασμούς μεταξύ τμημάτων της ολιγαρχίας των ΗΠΑ για το τι πρέπει να κάνουνε ,ποια πορεία να τραβήξουνε για να μην χάσουνε την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο σύστημα.

Θα αναρωτηθεί κανένας υπάρχουν πιο δημοκράτες από την μία πλευρά της ολιγαρχίας και λιγότερο από την άλλη πλευρά και αν υπάρχουν πως αυτό αντανακλάται στις άλλες χώρες;

Δυστυχώς αλλά στις αυτοκρατορίες όποια πλευρά της ολιγαρχίας της να κυβερνάει μικρή σημασία έχει για τις υπόλοιπες χώρες.

Η δομή της αυτοκρατορίας ,του ιμπεριαλισμού είναι η στυγνή εκμετάλλευση των υπόλοιπων χωρών.

Και επειδή ο Καμμένος μας έδεσε στο άρμα της αμερικής έχουμε διπλή ισχυρή εξάρτηση από την ΕΟΚ και από την αμερική.

Μας λέει όπως διαβάσαμε παραπάνω.

Ό,τι και να κάνουν, τη Σία Αναγνωστοπούλου να βάλει υπουργό Άμυνας και τον Φίλη αναπληρωτή, τους έχω δέσει με τέτοια συμφωνία με τις ΗΠΑ που δεν μπορούν να κουνηθούν. Η χώρα σώθηκε.

Τη Σία Αναγνωστοπούλου αυτή πού μας λέει ότι η συμφωνία των Πρεσπών είναι αντιιμπεριαλιστική ,είναι πολύ σοβαρή αυτή η απειλή για τους Αμερικανούς.

Αλλά για να σοβαρευτούμε με ποιο δικαίωμα ο Καμμένος δένει και πως την έδεσε την χώρα με τέτοια συμφωνία με τις ΗΠΑ που δεν μπορούμε να κουνηθούμε. Έσωσε την χώρα.

Με πoιό δικαίωμα «έσωσε» στο διηνεκές την χώρα;

Και με τι τρόπο; όλα αυτά είναι ύψιστα θέματα δημοκρατίας .

Μόνο γραικύλοι της συμφοράς πράττουν όλα αυτά και για να μην προκαλέσουν την οργή της κοινωνίας προσπαθούν να τα αποσιωπούν.

Οι κυβερνώντες μη βρίσκοντας σοβαρή αντίσταση από την κοινωνία έχουν αποθρασυνθεί.

Εδώ σημαντική συνεισφορά έχουν οι γραικύλοι της τηλεόρασης.

Και αυτά με τα οποία θα έπρεπε να ντρέπονται είναι υπερήφανοι.

Έτσι εννοούν τον εθνικισμό ο Καμμένος και οι υπόλοιποι εθνικιστές.

Έτσι βλέπουν και το πρόβλημα των Σκοπίων από την μία, την κακή πλευρά της αμερικής πού ηττήθηκε στις αμερικάνικες εκλογές, πού πιέζει για την λύση του Σκοπιανού και πέτυχε μία πρόσκαιρη νίκη.

Μην ξεχνάμε ότι ο Καμμένος κάνει νταραβέρια με την «καλή» πλευρά της ολιγαρχίας των ΗΠΑ και πρόσδεσε την χώρα μας στο άρμα της.

Και όχι μόνο, γιατί την πρόσδεσε στο άρμα της αμερικής πού σημαίνει ότι σε μία παλινόρθωση της κακιάς πλευράς των ΗΠΑ, πάλι η Αμερική θα διευθύνει την χώρα μας , τι θα βρούν τότε να μας πούν οι φανατικοί εθνικιστές μας , η λογική οδηγεί από την μία ακροβασία τους στην άλλη.

Μπράβο Πατριώτες .

Τι μας θέλουν οι αμερικάνοι;

Ορίστε τι ομολογούν οι ίδιοι αν και δεν χρειάζεται καν να μας τα ομολογήσουν.

Από το επίσημο κείμενο με τίτλο «Ολοκληρωμένη Έκθεση (Integrated Country Strategy) του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών για την Ελλάδα.

Για την «Ελλάδα (που) είναι ένας αφοσιωμένος εταίρος στην προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων εντός και εκτός Ελλάδας...».

• Για τη μετατροπή ολόκληρης της χώρας (λιμάνια, drones, ελικόπτερα) σε ΝΑΤΟϊκή βάση, δεδομένου ότι «η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει την εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας και το υπουργείο Άμυνας πρόσφερε πρόσθετες εγκαταστάσεις εκτός του Κόλπου της Σούδας...».
• Για την υπαγόρευση από την αμερικανική πρεσβεία στην Ελλάδα «να υποστηρίξει και να αναλάβει ηγετικό ρόλο στην ενσωμάτωση των χωρών των δυτικών Βαλκανίων στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ», ώστε να περιορίσει την «κακοήθη επιρροή της Ρωσίας και την οικονομική εισβολή της Κίνας».
• Για την αποστολή της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα να «προτρέψει την Ελλάδα να εφαρμόσει τη συμφωνία για το θέμα της ονοματοδοσίας της Μακεδονίας».
• «Να διαμορφωθεί μια νέα γενιά ηγετών φίλα προσκείμενη στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις αξίες που οι τελευταίες πρεσβεύουν»...

Με λίγα λόγια μας θέλουν σαν προωθημένο στρατιωτικό φυλάκιο των ΗΠΑ για τα συμφέροντα τους και για να περιορίσουν την «κακοήθη επιρροή της Ρωσίας και την οικονομική εισβολή της Κίνας».

Εμείς τι δουλειά έχουμε σε αυτά τα ψυχροπολεμικά παιχνίδια της αμερικής;

Πειθήνιους συμμάχους να πολεμάνε για τα συμφέροντα τους θέλουν οι αμερικάνοι και το λένε.

Το πόσο μας σέβονται φαίνεται και από το παρακάτω.

Για την αποστολή της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα να «προτρέψει την Ελλάδα να εφαρμόσει τη συμφωνία για το θέμα της ονοματοδοσίας της Μακεδονίας».

Είναι κατά Καμμένο η πολιτική Κλίντον-παγκοσμιοποίησης αλλά από το υπουργείο εξωτερικών του Τράμπ.

Μην ξεχνάμε την οικονομική βοήθεια της αμερικής μέσω του ΔΝΤ ,δηλαδή την διπλή οικονομική υποδούλωση της χώρας μας μέσω των μνημονίων.

Παρακάτω, γιατί όλος αυτός ο ντόρος και η βιασύνη να βρεθούν και να αξιοποιηθούν άμεσα όλες οι πετρελαιοπηγές και το φυσικό αέριο πού υπάρχει στην μεσόγειο;

Νοιαστήκανε για την ελλάδα όπως οι γραικύλοι δημοσιογράφοι, μας λένε ;

Όχι , αλλά γιατί είναι η πολιτική της αμερικής και της ΕΟΚ για απεξάρτηση από το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο της Ρωσίας.

Διαβάστε δύο άρθρα γιατί δεν πρέπει να αξιοποιηθούν όποια κοιτάσματα έχουμε σαν χώρα.

Αν και δεν συμφωνώ απόλυτα σε όλες τις σκέψεις τους ειδικά με το θέμα της ΕΟΚ πού πρώτο πρόταγμα κόμματος πού ενδιαφέρεται για την ανεξαρτησία της χώρας του πρέπει να είναι η άμεση αποχώρηση από την φωλιά των εχιδνών δηλαδή της ΕΟΚ.

Δυστυχώς αυτή είναι η νοοτροπία και η σκέψη των πολιτικών μας από την άκρα δεξιά μέχρι αριστερά αλλά και της οικονομικής ολιγαρχίας μας γιατί αυτά τα δύο πάνε μαζί, πολιτικοί και οικονομική ολιγαρχία πράγμα που αποσιωπούν οι γραικύλοι δημοσιογράφοι μας , πού μας οδήγησαν σε αυτό το κατηφορικό μονοπάτι πού δεν έχει τελειωμό.

Συνοψίζονται οι « αρετές » των πολιτικών μας στα εξής.

Εξαπάτηση , φιλοτομαρισμός , αυταρχισμός, δεν πιστεύουν στην δημοκρατία , απόλυτη υποταγή στις δυτικές δυνάμεις , ανήκομεν εις την δύσην, διαπλοκή με την ολιγαρχία του τόπου μας .

26.1.2019 / ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2057 στις 24-1-2019

«Πρώτη φορά αριστερά» και Αμερικανοί

Για το πώς διαρθρώνονται οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις με την «πρώτη φορά» αριστερή ελληνική κυβέρνηση μια πρώτη καθαρή εικόνα μας είχε δώσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός: Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ «είναι διαβολικά καλός» είχε δηλώσει το φθινόπωρο του 2017 δίπλα στον Ντόναλντ Τραμπ, μετά τη συνάντησή τους στον Λευκό Οίκο, ο Αλέξης Τσίπρας. Αξίζει, λοιπόν, τον κόπο να δούμε πώς οι «διαβολικά καλοί» Αμερικανοί αποτιμούν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τους «δεσμούς» συνεργασίας που έχουν αναπτύξει μαζί της.

Η αποτίμηση διατυπώνεται σε επίσημο κείμενο με τίτλο «Ολοκληρωμένη Έκθεση (Integrated Country Strategy) του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών για την Ελλάδα». Το κείμενο εγκρίθηκε τον Αύγουστο του 2018 και μαζί του ασχολήθηκαν με δημοσιεύματα ο «Ριζοσπάστης» και η ιστοσελίδα «Ημεροδρόμος», όπου μπορεί να διαβάσει κανείς μεταφρασμένη ολόκληρη την έκθεση.

Από εκεί σταχυολογούμε αποσπάσματα:

• Για την «ενθάρρυνση της ενεργού συμμετοχής της Ελλάδας στην ενίσχυση της περιφερειακής και παγκόσμιας ασφάλειας για την προστασία της αμερικανικής πατρίδας και των συμφερόντων της».
• Για την «Ελλάδα (που) είναι ένας αφοσιωμένος εταίρος στην προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων εντός και εκτός Ελλάδας...».
• Για τη μετατροπή ολόκληρης της χώρας (λιμάνια, drones, ελικόπτερα) σε ΝΑΤΟϊκή βάση, δεδομένου ότι «η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει την εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας και το υπουργείο Άμυνας πρόσφερε πρόσθετες εγκαταστάσεις εκτός του Κόλπου της Σούδας...».
• Για την πρόθεση της Ελλάδας «να γίνει περιφερειακό κέντρο για την επιχειρησιακή ικανότητα των ελικοπτέρων του ΝΑΤΟ».
• Για την υπαγόρευση από την αμερικανική πρεσβεία στην Ελλάδα «να υποστηρίξει και να αναλάβει ηγετικό ρόλο στην ενσωμάτωση των χωρών των δυτικών Βαλκανίων στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ», ώστε να περιορίσει την «κακοήθη επιρροή της Ρωσίας και την οικονομική εισβολή της Κίνας».
• Για την αποστολή της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα να «προτρέψει την Ελλάδα να εφαρμόσει τη συμφωνία για το θέμα της ονοματοδοσίας της Μακεδονίας».

Στους άμεσους στόχους που προωθεί η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα σε συνεργασία με την κυβέρνηση συμπεριλαμβάνονται προσπάθειες ώστε:

• «Τα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά προγράμματα της Αποστολής για την Ελλάδα (να) στοχεύουν στη νεολαία, τα κορίτσια και τη νέα γενιά ηγετών στο επιχειρείν και στην κοινωνία των πολιτών, αποσκοπώντας να προωθήσουν μια θετική άποψη για τους δεσμούς ΗΠΑ - Ελλάδος...».
• «Να διαμορφωθεί μια νέα γενιά ηγετών φίλα προσκείμενη στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις αξίες που οι τελευταίες πρεσβεύουν»...

Πώς θα επιτευχθούν αυτοί οι αμερικανικοί στόχοι; Η (αριστερή) κυβέρνηση να είναι καλά, κάποιες ΜΚΟ, κάποια ΜΜΕ και όλα γίνονται..

Άρθρο-παρέμβαση της WWF για τις εξορύξεις στο Ιόνιο

22 Νοεμβρίου 2018

Καθώς παλεύουμε να ξεπεράσουμε τα οικονομικά και κοινωνικά τραύματα της κρίσης, πολλοί πιστεύουν ότι οι εξορύξεις πετρελαίου συνιστούν τη μαγική λύση για το αναπτυξιακό πρόβλημα της χωράς μας. Για τους υποστηρικτές των εξορύξεων, οι πετρελαϊκές επενδύσεις θα αποφέρουν τεράστια έσοδα και θέσεις εργασίας εσωτερικά, αναβαθμίζοντας επίσης το διεθνές προφίλ της χωράς μας, με αποτέλεσμα η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων να αποτελεί «πατριωτικό μας καθήκον», όπως για παράδειγμα υποστήριξε πολύ πρόσφατα σε άρθρο του ο πρώην Υπουργός Γιάννης Μανιάτης.

Ισχύουν όμως πράγματι αυτές οι παραδοχές; Πώς οι εξορύξεις πετρελαίου και φυσικού αερίου συμβάλλουν στο «καλό» της πατρίδας μας;

Για να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση πρέπει καταρχάς να ορίσουμε τι σημαίνει «πατριωτικό» από οικονομικής σκοπιάς.

Πρώτον, σημαίνει ότι ως χώρα αναπτύσσουμε και επενδύουμε σε κλάδους, οι οποίοι αποδεδειγμένα δημιουργούν καθαρά έσοδα και νέες θέσεις εργασίας, μεγαλύτερης αξίας συγκριτικά με τα κόστη και τις ενδεχόμενες απώλειες (π.χ. θέσεων εργασίας) που προκύπτουν παράλληλα, λόγω άλλων παράπλευρων επιπτώσεων, κάτι που συστηματικά παραλείπουν να αναφέρουν οι υποστηρικτές των εξορύξεων.

Δεύτερον, σημαίνει ότι επενδύουμε σε κλάδους του «μέλλοντος», που επιτρέπουν στη χώρα μας να αποκτήσει πολύτιμη εξειδίκευση σε δραστηριότητες με προοπτικές, οι οποίες είναι ικανές να δημιουργήσουν μακροπρόθεσμα οφέλη και οι οποίες δεν θα καταλήξουν να γίνουν ξεπερασμένες και ασύμφορες μετά από λίγα χρόνια, λόγω των διεθνών οικονομικών εξελίξεων.

Το πρόβλημα με τις εξορύξεις υδρογονανθράκων είναι ότι δεν πληρούν καμία από τις παραπάνω προϋποθέσεις, για τρεις τουλάχιστον λόγους που εξηγούμε παρακάτω.

Το συστηματικό «φούσκωμα» των αναμενόμενων κερδών:

Κάποιοι θεωρούν αυθαίρετα ότι θα βγάλουμε 150 δις, ενώ άλλοι μιλούν για 1 τρις Ευρώ έσοδα. Επιπλέον, πρόσφατα άρθρα στον Τύπο υποστήριξαν πως το Κράτος θα λαμβάνει 200 εκατ. το χρόνο από το ομολογουμένως μικρό κοίτασμα του Δυτικού Πατραϊκού, χωρίς κανένας από τους παραπάνω - είτε είναι κρατικός φορέας, είτε ιδιώτης - να διευκρινίζει πώς προκύπτουν αυτοί οι αριθμοί.

Η πραγματικότητα είναι ότι οι υποστηρικτές των εξορύξεων βασίζονται σε σαθρές οικονομικές εκτιμήσεις, παραπλανώντας συστηματικά τους πολίτες της Ελλάδας για τα αναμενόμενα κέρδη.

Οι προσομοιώσεις που έχουμε δουλέψει τα τελευταία χρόνια στο WWF, βασιζόμενοι σε εκτιμήσεις μελλοντικών τιμών υδρογονανθράκων και κόστους εξόρυξης του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (ΙΕΑ), δείχνουν ότι το σύνολο των οικοπέδων για τα οποία υπάρχει έστω και μικρή βεβαιότητα ύπαρξης ανακτήσιμων κοιτασμάτων δεν θα αποδίδουν στο Κράτος πάνω από 100 με 150 εκατ. Ευρώ ετησίως, συνυπολογίζοντας τα μερίσματα και το φόρο εταιρικού εισοδήματος.

Για να είναι κατανοητή η τάξη μεγέθους, τα συνολικά φορολογικά έσοδα του Ελληνικού Δημοσίου είναι 40 με 45 δις Ευρώ το χρόνο, ενώ ο η φορολογική συνεισφορά του τουριστικού κλάδου είναι, σύμφωνα με τον ΣΕΤΕ, περίπου 7 δις Ευρώ τον χρόνο.

Είναι προφανές ότι τέτοια ποσά ούτε θα μας πλουτίσουν, ούτε θα μας αποδεσμεύσουν από το βραχνά του δημοσίου χρέους. Αντιθέτως, ρισκάρουμε ως χώρα πάρα πολλά, όπως τις ζωντανές θάλασσες μας, τη μοναδική ακτογραμμή μας και τον κερδοφόρο τουρισμό μας, για πάρα πολύ λίγα.

Η αγνοία για τα οικονομικά κόστη των εξορύξεων:

Πέραν της υπερεκτίμησης των εσόδων, οι υποστηρικτές των εξορύξεων και το ελληνικό Κράτος αγνοούν επίσης πλήρως το οικονομικός κόστος των εξορύξεων. Ξεχνώντας ότι σε μια χώρα που εξαρτάται κυρίως από τον τουρισμό, αλλά και από την αλιεία, τις υδατοκαλλιέργειες και τη μεταποίηση αλιευτικών προϊόντων, η εκτεταμένη ρύπανση που θα προκληθεί από τις εργασίες έρευνας και εξορύξεων ενδέχεται να αποβεί μοιραία, τόσο για τις τοπικές οικονομίες, όσο και για το εθνικό μας εισόδημα.

Πάρα τις διαβεβαιώσεις περί του αντίθετου, το ρίσκο πετρελαιοκηλίδων τόσο λόγω παραγωγής, όσο και λόγω της αύξησης των θαλάσσιων μεταφορών, είναι σημαντικό, όπως αναγνωρίζουν πλέον o OHE, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Αμερικανικό Κράτος.

Ποιο είναι, όμως, το οικονομικό κόστος των πετρελαιοκηλίδων; Ας στραφούμε σε 3 μόνο γνωστά παραδείγματα, μεταξύ των εκατοντάδων προηγουμένων περιστατικών:

Η πετρελαιοκηλίδα που προκάλεσε το ατύχημα του Erika το 1999, ρυπαίνοντας σχεδόν 400 χιλιόμετρα στη δυτική ακτογραμμή της Γαλλίας, μείωσε τις θερινές τουριστικές κρατήσεις στην περιοχή κατά 20%, με συνολικό κόστος και απώλεια εισοδήματος πάνω από 1 δις Ευρώ στις πληγείσες περιοχές.

Η πετρελαιοκηλίδα του Prestige το 2002, που ρύπανε 1.330 χιλιόμετρα ακτογραμμής της Βόρειας Ισπανίας, κόστισε στην ισπανική οικονομία σχεδόν 2,5 δις Ευρώ, συνυπολογίζοντας τα κόστη καθαρισμού και την απώλεια εισοδήματος του αλιευτικού και τουριστικού κλάδου. Οι τουριστικές κρατήσεις στη περιοχή μειωθήκαν κατά 13%.

Η πετρελαιοκηλίδα που δημιουργήθηκε από το ατύχημα στην εξέδρα πετρελαίου Deepwater Horizon το 2010 στον κόλπο του Μεξικού, δημιούργησε σωρευτικές ζημίες της τάξης των 65 δις δολαρίων (σε αναλογία το 31% της Ελληνικής οικονομίας), ενώ οι επιπτώσεις στον τουρισμό εκτιμήθηκαν σε 8 με 23 δις δολάρια.

Με βάση στοιχεία του ΣΕΤΕ, οι τουριστικές εισπράξεις της Δυτικής Ελλάδας, του Ιονίου και της Κρήτης αγγίξαν τα 5 δις Ευρώ το 2017, απασχολώντας σχεδόν 73.000 πολίτες. Οποιαδήποτε σοβαρή οικονομική εκτίμηση οφείλει να εξετάσει τι εισόδημα και πόσες χιλιάδες θέσεις εργασίας θα χάνονταν στο σενάριο αντίστοιχου ατυχήματος λόγω των εξορύξεων σε Ιόνιο και Κρήτη.

Ποιος ο λόγος να επενδύουμε σε κλάδους που σταδιακά εγκαταλείπονται παγκοσμίως;

Πρόσφατα, ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος Χανς Μπρούινιξ, αναφερόμενος στις εξορύξεις υδρογονανθράκων στη χώρα μας, δήλωσε ότι:«[...] η επένδυση σε υποδομές και εγκαταστάσεις που συνδέονται με την παραγωγή ορυκτών καυσίμων έχει πολύ υψηλό ρίσκο, καθώς έχουν περιορισμένο χρόνο ζωής, το πολύ 20-30 έτη», προσθέτοντας ότι «πολύ σύντομα οι υποδομές αυτές θα απαξιωθούν», προτρέποντας μας να μην διαθέσουμε «χρήμα, τεχνολογία, γνώση και τα μυαλά των νέων επιστημόνων» μας «σε ένα κλάδο που δεν έχει μακρόχρονη προοπτική», αλλά σε «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, για τις οποίες η Ελλάδα προσφέρεται τόσο».

Αυτές οι δηλώσεις δεν είναι τυχαίες. Τόσο στους ακαδημαϊκούς, όσο και στους επενδυτικούς κύκλους, έχει καταστεί πλέον σαφές ότι ο παγκόσμιος στόχος συγκράτησης της ανόδου της παγκόσμιας θερμοκρασίας κάτω από τον 1.5oC είναι πλήρως ασύμβατος με νέες εξορύξεις υδρογονανθράκων,.

Με απλά λόγια, λόγω των πολιτικών αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, οι νέες επενδύσεις στους υδρογονάνθρακες κινδυνεύουν να εγκαταλειφθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα, προτού αποδώσουν ενδεχόμενο όφελος, αφήνοντας επενδυτές και φορολογουμένους εκτεθειμένους σε ζημίες ύψους τρισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Οι επενδυτές ήδη χρησιμοποιούν τον όρο «αχρηστευμένα κεφάλαια» (stranded assets) για να περιγράψουν αυτή την πραγματικότητα.

Το ρίσκο για τη χώρα μας είναι σαφές, την ίδια στιγμή που τα οφέλη είναι πολύ λίγα και αβέβαια. Οι περιορισμένες θέσεις εργασίας που ενδέχεται να δημιουργηθούν, θα καταργηθούν σε λίγα μόλις χρόνια. Οι ζημίες των επενδύσεων υπολογίζεται πως θα βαρύνουν εν μέρει τις πλάτες των φορολογουμένων, ενώ την ίδια στιγμή, θα χάσουμε πολύτιμους πόρους και χρόνο, αντί να επικεντρωθούμε στην ανάπτυξη ενεργειακών τεχνολογιών του μέλλοντος, όπως είναι οι ΑΠΕ, οι τεχνολογίες αποθήκευσης ενέργειας και ενεργειακής αποδοτικότητας.

Συμπερασματικά, δεν υπάρχει τίποτα το «πατριωτικό» στο να τζογάρουμε το περιβάλλον, τις ακτές και τις θάλασσες μας, αυτά τα τόσο θεμελιώδη στοιχεία της ιστορικής και πολιτισμικής μας ταυτότητας. Δεν υπάρχει τίποτα το «πατριωτικό» στο να ρισκάρουμε δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας συμπολιτών μας σε Ιόνιο και Κρήτη για πενιχρά και αμφίβολα έσοδα. Και δεν υπάρχει τίποτα το «πατριωτικό» στην ανάπτυξη κλάδων του παρελθόντος που δεν μας βοηθούν να εκσυγχρονίσουμε την οικονομία μας, κοιτώντας προς το μέλλον.

Πηγή: https://oikologein.blogspot.com/2018/11/wwf.html

Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων στην Ελλάδα υπό καθεστώς Αποικίας Χρέους: Ανάπτυξη ή Λεηλασία; (και ορισμένες παρατηρήσεις για την ελληνική κρίση και το που βρισκόμαστε)

Του Δημήτρη Κωνσταντακοπουλου

Μια χώρα με τόσο σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα όπως η Ελλάδα, μοιάζει τελείως εύλογο να αποβλέψει στην ανεύρεση και εκμετάλλευση τυχόν κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, αερίου και πετρελαίου. Δυστυχώς όμως ότι λάμπει δεν είναι χρυσός και συχνά τα φαινόμενα απατούν. Η παγκόσμια πείρα διδάσκει ότι η ανεύρεση και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σπανίως έχει βοηθήσει τις χώρες και τους λαούς του. Μία έγινε Νορβηγία, είκοσι έγιναν Νιγηρίες, για να μην αναφερθούμε στους αδιάκοπους πολέμους, τις κατακτήσεις και τις καταστροφές που υπέστησαν οι Άραβες, εξαιτίας των πετρελαίων στο υπέδαφός τους.

Η εξόρυξη αερίου και πετρελαίου θέτει πολύ σημαντικά οικολογικά, οικονομικά, γεωπολιτικά προβλήματα. Πολύ περισσότερο για την Ελλάδα, χώρα που φέρει την κληρονομιά και τη βαριά ευθύνη διαφύλαξης του μοναδικού αισθητικού, ιστορικού, πολιτιστικού και βιοκλιματικού μνημείου της ανθρωπότητας, κοιτίδας ενός από τους σημαντικότερους πολιτισμούς του Γένους των Ανθρώπων, του Αιγαίου Πελάγους δηλαδή, όπως και των άλλων θαλασσών μας.

Αλλά επίσης μια χώρα που ζει σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό της και θα την έπληττε πάρα πολύ μια οικολογική καταστροφή, όπως αυτή π.χ. που συνέβη προ ετών στον Κόλπο του Μεξικού. Αντίστροφα, η Ελλάδα θα μπορούσε να πολλαπλασιάσει, αν αξιοποιούσε με τρόπο έξυπνο, συμβατό με την πολιτιστική της κληρονομιά και με βαθύ σεβασμό προς το περιβάλλον, με ένα άλλο είδος δηλαδή τουρισμού από αυτό που ανέπτυξε, τα έσοδα που σήμερα έχει.

Θα κάνουμε στο τέλος αυτού του κειμένου μια πολύ σύντομη αναφορά στα πολύ κρίσιμα αυτά ζητήματα, που όφειλαν, σε μια σοβαρή χώρα, να συζητηθούν και μελετηθούν σε βάθος πριν από οποιαδήποτε απόφαση. Και τα οποία ούτε έχουν μελετηθεί, ούτε έχουν συζητηθεί.

Ο κύριος όμως σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι αυτός. Ο κύριος σκοπός είναι να δούμε πως το ζήτημα της εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων συνδέεται με το ιδιόμορφο καθεστώς «αποικίας χρέους» στο οποίο παραμένει η Ελλάδα και αν τη βοηθάει να βγει ή τη χώνει ακόμα περισσότερο σε αυτό.

Θα επιχειρήσουμε να δείξουμε ότι η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες και υπό το καθεστώς των διεθνών νομικών δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα δεν είναι τίποτα άλλο από λεηλασία της. 'Όχι μόνο ο ελληνικός λαός δεν θα ωφεληθεί τίποτα από την εκμετάλλευση αυτή, αλλά και η χώρα θα απωλέσει ένα πιθανώς σημαντικό χαρτί για την σωτηρία της.

Υπάρχει και μία επιπλέον διάσταση στο ζήτημα αυτό η γεωπολιτική. Παραχωρώντας τα κοιτάσματά της σε μια εταιρεία όπως η Exxon - που δεν είναι άλλωστε μια απλή εταιρεία, αλλά ουσιαστικά ένας στρατηγικός παίκτης, μια μεγάλη δύναμη - η Ελλάδα όπως και με τις άλλες παραχωρήσεις που αφειδώς κάνει, όπως π.χ. την εγκατάσταση αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων σε όλη την επικράτεια, παραχωρεί όχι μόνο έναν ενδεχομένως σημαντικό οικονομικό πόρο, αλλά και ένα μεγάλο γεωπολιτικό χαρτί άνευ ουδενός ανταλλάγματος.

Η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων δεν συνιστά απλή εμπορική πράξη. Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι το 2004, ο ίδιος ο Πρόεδρος της Exxon τηλεφώνησε σε έναν από τους μεγαλύτερους εκδότες της Αθήνας, απειλώντας θεούς και δαίμονες αν δεν υπερψηφιζόταν το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο και ζητώντας του να κάνει τα πάντα για να ψηφίσουν οι Κύπριοι Ναι.

Κάθε οικονομικό ή γεωπολιτικό χαρτί που παραχωρείται, προς οποιονδήποτε παραχωρείται, άνευ ανταλλάγματος, χωρίς να εντάσσεται σε ένα σχέδιο αποκατάστασης της κυριαρχίας της χώρας και οικονομικής και κοινωνικής σωτηρίας, αφαιρείται ουσιαστικά από το δυνητικό οπλοστάσιο του ελληνικού λαού για να εξασφαλίσει το απειλούμενο μέλλον του.

Οι υδρογονάνθρακες στη στρατηγική της Αυτοκρατορίας

Ας μας επιτραπεί εδώ μια παρένθεση, προτού πάμε στο καθεαυτό θέμα μας που είναι η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων υπό καθεστώς αποικίας χρέους.

Θα επιχειρήσουμε στη συνέχεια του κειμένου, να δείξουμε ότι η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων υπό το παρόν καθεστώς, συνιστά πράξη λεηλασίας και «αφοπλισμού» της χώρας. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μας βέβαιο. Αυτό που δεν είναι, αντίθετα, βέβαιο, είναι πως εντάσσεται και πως θα ενταχθεί το θέμα αυτό στην όλη στρατηγική των μεγάλων αυτοκρατορικών κέντρων για την Ελλάδα. Εδώ μπορούμε να κάνουμε μόνο εικασίες, θεμελιωμένες στη λογική ανάλυση και σε πολύ σοβαρές ενδείξεις.

Η προσπάθεια απόσπασης των υδρογονανθράκων από την Ελλάδα είναι πιθανώς στη 'μυστική ατζέντα' των αρχιτεκτόνων του Μνημονίου της δήθεν «εξόδου από τα Μνημόνια». Διότι το «Μνημόνιο της Εξόδου» συνιστά κατ' ουσίαν μια αναβολή έως το 2021 της πιθανώς επερχόμενης δεύτερης χρεωκοπίας της Ελλάδας. Έως το 2021, έχουν φροντίσει να υπάρχει χρηματοδοτική κάλυψη της χώρας χωρίς έξοδο στις αγορές (εφόσον τουλάχιστον δεν συμβούν απρόβλεπτα σήμερα άλλα μεγάλα γεγονότα).

Τι θα γίνει όμως το 2021 αν αποδειχθεί, όπως είναι πολύ πιθανό, ότι δεν μπορεί η χώρα να χρηματοδοτηθεί από τις «αγορές». Τότε θα υπάρξει πιθανώς μια μεγάλη πίεση προς τη Γερμανία να αποδεχθεί επιτέλους μια αναδιάρθωση του ελληνικού χρέους, ή έστω να συγκατατεθεί σε μια πρόταση τύπου Μακρόν, ρήτρας ανάπτυξης.

Το Βερολίνο θέλει λοιπόν να ξέρει πριν από αυτή τη χρονική στιγμή τι υπάρχει στις ελληνικές θάλασσες και τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους, ώστε να αποφύγει είτε την αναδιάρθρωση είτε ένα νέο ελληνικό πρόγραμμα χρηματοδότησης.

Με αυτή την επιδίωξη συγκλίνει φυσικά και το συμφέρον της Exxon, να χρησιμοποιήσει την απροθυμία και αδυναμία των ελληνικών ελίτ να χαράξουν μια πορεία σωτηρίας της χώρας, για να πιέσουν για να βγάλουν τώρα ότι έχουμε κάτω από τις θάλασσές μας.

Πιθανώς αυτό είναι και ένα κίνητρο για την υποδαύλιση από τρίτους των ελληνοτουρκικών αντιπαραθέσεων. 'Ώστε, οδηγούμενοι σε μια κρίση με την Τουρκία, να αναγκαστούμε στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών που είναι απαραίτητη για την εκμετάλλευση στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο.

Ανάλογα βέβαια με την εξέλιξη της διεθνούς κατάστασης, με το αν θα υπάρχει ΕΕ και πως θα είναι οι σχέσεις με την Τουρκία, μπορεί, εν όψει του 2021, να ενεργοποιηθούν και άλλα, πιο ριζοσπαστικά σενάρια, όπως η έξοδος της Ελλάδας από την ΕΕ, όχι προς την κατεύθυνση ανάκτησης της ανεξαρτησίας, της λαϊκής, κρατικής και εθνικής κυριαρχίας, αλλά ενός διαρκώς εξαθλιούμενου προτεκτοράτου του άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, με συρρικνούμενο και ολοένα και περισσότερο εξασθενούντα ελληνικό πληθυσμό. 'Όπως όλη αυτή την περίοδο δεν μπορεί να αποκλεισθεί και η ακραία ασφαλώς, όχι ανύπαρκτη όμως πιθανότητα, ανάλογα και με τις διεθνείς εξελίξεις, ενός ελληνοτουρκικού πολέμου κατόπιν προβοκάτσιας τρίτων δυνάμεων με επιρροή στο εσωτερικό της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Μιλάμε φυσικά για πιθανούς σχεδιασμούς, είναι αδύνατο να γνωρίζουμε από τώρα τι θα γίνει, πόσο μάλλον σε ένα περιφερειακό και παγκόσμιο περιβάλλον πρωτοφανούς ρευστότητας, επικινδυνότητας και αστάθειας, όπου δεν μπορεί να γίνει ασφαλής πρόβλεψη ούτε καν για το αν και πόσο θα υπάρχει ακόμα η ΕΕ, ποιος θα είναι ο προσανατολισμός της Τουρκίας, αν θα γίνει νέος μεγάλος πόλεμος στη Μέση Ανατολή, ποιές μεγάλες διεθνείς οικολογικές και οικονομικές κρίσεις ενδέχεται και πότε να εκδηλωθούν.

Μια τέτοια διεθνής κατάσταση ακριβώς επιβάλλει κανονικά στην Ελλάδα κατ' ελάχιστον δύο πράγματα. Πρώτον να διατηρήσει σφιχτά στα χέρια της ότι χαρτιά εθνικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας της έχουν απομείνει. Δεύτερο, να κοιτάξει να αποφύγει επιπρόσθετες καταστροφές, σε αυτές που ήδη επέφερε ο οικονομικός πόλεμος που υπέστη επί μία δεκαετία σχεδόν από τη γερμανική και τις άλλες ευρωπαϊκές ελίτ, αλλά επίσης από τις Αυτοκρατορίες της Αμερικής και του Χρήματος.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε (όπως πολλοί και πολύ περίεργα κάνουν) ότι η επιβολή των Μνημονίων και Δανειακών στην Ελλάδα έγινε δυνατή χάρη στη συμμαχία της Γερμανίας με τις «αγορές», προετοιμάστηκε πολύ νωρίτερα με τα swaps Σημίτη-Goldman Sachs και οργανώθηκε από το ΔΝΤ, οργανισμό στον οποίο διαθέτουν καθοριστική επιρροή οι ΗΠΑ και οι μεγάλες παγκόσμιες τράπεζες.

Αυτά είναι υποθέσεις. Αυτό που είναι βεβαιότητα, όπως θα επιχειρήσουμε να δείξουμε είναι ότι υπό τις συνθήκες που βρίσκεται η χώρα δεν πρέπει να προχωρήσει σε εξορύξεις υδρογονανθράκων.

Το ελληνικό εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος

'Όπως σημειώνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και όλοι οι οικονομολόγοι που σέβονται τον εαυτό τους παγκοσμίως, πλην της ελληνικής και της γερμανικής κυβέρνησης, το ελληνικό δημόσιο εξωτερικό χρέος είναι εξαιρετικά μη βιώσιμο.

Το χρέος μπορεί να θεωρηθεί ως η πιο βασική ένδειξη οικονομικής αδυναμίας μιας χώρας.

Αλώστε μη βιώσιμο ήταν και το 2010 (110% του ΑΕΠ) γι' αυτό και μπήκαμε στα Μνημόνια. Προφανώς τώρα είναι ακόμα περισσότερο μη βιώσιμο, αφού φτάνει το 185%, σε μια χώρα που έχει χάσει στο μεταξύ το ένα τέταρτο της οικονομίας της, την ιδιοκτησία των τραπεζών και των κρατικών επιχειρήσεων της που θα μπορούσαν να επενδύσουν, πολλές από τις δυνατότητες άσκησης οικονομικής πολιτικής, ένα διαρκώς διευρυνόμενο τμήμα των νέων επιστημόνων της, απαραίτητων για την ανάπτυξη, που γνωρίζει πρωτοφανή δημογραφική συρρίκνωση και όπου έχει προστεθεί ένα ακόμα μεγαλύτερο ιδιωτικό χρέος. Επιπλέον, η θέση των πιστωτών της χώρας έχει δραματικά ισχυροποιηθεί. Το χρέος διέπεται από το αγγλικό αποικιακό δίκαιο ενώ πριν ρυθμιζόταν από το ελληνικό, αρμόδια για τις σχετικές διαφορές είναι ξένα δικαστήρια, ενώ πριν ήταν η ελληνική Βουλή και τα ελληνικά δικαστήρια.

Όλη η δημόσια περιουσία της χώρας έχει τεθεί υπό τον έλεγχο των πιστωτών για εκατό χρόνια (όταν δηλαδή είναι αμφίβολο αν και πόσοι Έλληνες θα υπάρχουν στη χώρα), σε μια πράξη που, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν έχει συμβεί ποτέ και πουθενά στον κόσμο.

Παίρνοντας υπόψιν του τους μισούς από τους παραπάνω παράγοντες, το ΔΝΤ ομιλεί για εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος.

ΟΙ γάιδαροι δεν πετάνε, το κρέας δεν είναι ψάρι

Βεβαίως η παρούσα, νεομνημονιακή κυβέρνηση αγωνίζεται σκληρά να μην λέγεται αυτό από τους διεθνείς οργανισμούς για προφανείς λόγους. Τα παλαιά μνημονιακά κόμματα σφυρίζουν αδιάφορα για το βασικό πρόβλημα της χώρας και ισχυρίζονται ότι θα κόψουν τους φόρους περιορίζοντας τις κρατικές δαπάνες, χωρίς να μας πουν τι θα γίνει, στην περίπτωση αυτή, με τις συντάξεις, με τα νοσοκομεία, με τα σχολεία κλπ.

Στη χώρα αντιπαρατίθενται δύο όλο και πιο μεγάλα Ψέματα.

Όμως ούτε οι γάιδαροι πετάνε, ούτε ο παραλογισμός έχει ποτέ σώσει κανέναν άνθρωπο ή έθνος. Φανταστείτε ένα φίλο σας που έρχεται με μια ακτινογραφία στο χέρι, μια ακτινογραφία που δεν αφήνει αμφιβολίες για τη βαρύτητα της διάγνωσης. Κι αντί να δει τι θα κάνει και πως θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα, την αρρώστια, σας ρωτάει γεμάτος αγωνία: "μήπως ξέρεις κανέναν ακτινολόγο να μου βγάλει καλύτερη ακτινογραφία;". E, αυτό ακριβώς κάνουν σήμερα όλες οι βασικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, αναφορικά με το όχι μοναδικό, αλλά ένα από τα κύρια προβλήματά της, το εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος, που δεν είναι άλλωστε παρά αντανάκλαση, αποτέλεσμα της όλης κατάστασής της.

Από το εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος στην εξαιρετικά μη βιώσιμη χώρα

Ας υποθέσουμε ότι έχετε εισόδημα 1500 ευρώ και την υποχρέωση να πληρώνετε κάθε μήνα 500 στην τράπεζα. Αυτό σας δυσκολεύει πολύ τη ζωή, αλλά δεν σας καταστρέφει. Αν σας πουν όμως να δίνετε τα 1000, τότε αρχίζετε να μην μπορείτε να διατραφείτε κανονικά, να πληρώσετε για την περίθαλψή σας κλπ. Αν σας πουν παραπάνω τότε αρχίζετε να μην μπορείτε να ζήσετε. Πουλάτε το σπίτι σας αν έχετε και τα θησαυρικά της γιαγιάς σας, σας βγάζουν από το σπίτι, τρώτε στα συσσίτια, στο τέλος καταλήγετε άστεγος στα παγκάκια.

Αυτό σημαίνει εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος. Σημαίνει μη βιώσιμο άνθρωπο, εφόσον επιμένει ή είναι αναγκασμένος να πληρώνει τον πιστωτή.

Σε κάποιο σημείο της διαδικασίας ένας Mr. Exxon έρχεται στον άνθρωπο και του λέει: Θυμάσαι που ο παππούς σου έχει κρύψει κάτι λίρες στην αυλή του στην Κατοχή. Έλα να σκάψουμε να τις βγάλουμε από κει πέρα, μπας και λαδώσεις λίγο το αντεράκι σου. Βγάζουνε τον θησαυρό, αν φυσικά υπάρχει, τον παίρνει βασικά ο Mr. Εxxon, δίνει και ένα φιλοδώρημα στο μπατιράκι. Καλοπερνάει αυτό για λίγο καιρό, αλλά φυσικά δεν μπορεί να επιδιορθωθεί η κατάστασή του. Αργά ή γρήγορα ξαναπέφτει στην ίδια κατάσταση, μόνο που τώρα δεν έχει πια τη ρεζέρβα του παππού.

Η διαδικασία αυτή δεν είναι και τόσο πρωτοφανής. Την εφαρμόζουν τα κοράκια που περιμένουν υπομονετικά στα πίσω δωμάτια των χαρτοπαικτικών λεσχών. Την εφήρμοσαν και οι τσιφλικάδες, για να αρπάξουν το βιος των ακτημόνων χωρικών και να τους κάνουν δούλους. Το καταπληκτικό βέβαια είναι άλλο. Είναι το πως όλες οι βασικές πολιτικές δυνάμεις, οι τραπεζίτες και η «ελίτ» μιας χώρας μέλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δέχτηκαν να συμπράξουν σε ένα τέτοιο έγκλημα κατά της πατρίδας τους.

Εδώ κάπου σταματάει η αναλογία μεταξύ του καταστρεφόμενου οφειλέτη και της καταστρεφόμενης χώρας μας. Ακόμη κι αν η Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει τώρα γιατί δεν υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που να θέτουν ως επιδίωξη την διακοπή πληρωμής του χρέους και την ανατροπή των νομικών δεσμεύσεων, περιλαμβανομένης και της υποθήκευσης όλης της δημόσιας περιουσίας, δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι δεν θα υπάρξει και στο μέλλον, γιατί αν το δεχθούμε συνομολογούμε την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού κράτους. Επομένως, αυτό που έχει νόημα για την Ελλάδα είναι να διατηρήσει τα όποια της κοιτάσματα έως ότου μπορέσει να τα αξιοποιήσει προς όφελός της.

Οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στη χώρα συνιστούν το ισοδύναμο κατοχής, διότι οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να ασκήσουν οικονομική πολιτική και διότι έχουν υποθηκεύσει ή μεταβιβάσει στο ΤΑΙΠΕΔ όλη τη δημόσια περιουσία. Η εξόρυξη ορυκτών υπό παρόμοιες συνθήκες δεν διαφέρει σε τίποτα από την εξόρυξη ορυκτών στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής. Μακάρι αυτό που γράφουμε να ήταν λεκτική υπερβολή, δυστυχώς είναι μια «μαθηματικά» ακριβής περιγραφή.

Αυτό που ουσιαστικά μας λένε οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της χώρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά το 2015, είναι ότι πρέπει να συμβιβαστούμε με αυτό το καθεστώς, γιατί δεν μπορούμε να το ανατρέψουμε. Αυτό όμως είναι ένα επιχείρημα που μπορεί να το υποστηρίζει κάποιος, μόνο αν ο ίδιος έχει να φάει και μόνο αν δεν τον καταστρέφουν. Είναι η τσέπη, όχι το μυαλό και η ψυχή που μιλάνε.

Όταν κουβεντιάζει κανείς ιδιωτικώς με εκπροσώπους αυτής της «ελίτ» ακούει επιχειρήματα του τύπου «τι να κάνουμε, θα θυσιαστούν δύο γενιές», ή «τι να κάνουμε, θα γίνουμε τα γκαρσόνια των Ευρωπαίων». Προσπαθούν να αντισταθμίσουν την έλλειψη επιχειρημάτων με τον κυνισμό τους, κάτι που κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2015.

Μόνο που ξεχνάνε κάτι. Δεν είναι μόνο δύο γενιές που θα χαθούν. Δεν είναι μόνο που θα γίνουμε γκαρσόνια των Ευρωπαίων. Το πρόγραμμα πηγαίνει στην πραγματικότητα σε κάτι πολύ βαθύτερο, σε μια «Ελλάδα χωρίς Έλληνες». Και είναι αυτό που κάνει το κόστος της όποιας ρήξης, της όποιας σύγκρουσης, μηδέν, μπροστά στο άπειρο της τελικής εθνικής καταστροφής του ελληνισμού. Χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει ότι πάς σε ρήξη και σύγκρουση χωρίς μυαλό, χωρίς ιδέες, χωρίς σχέδιο και χωρίς σοβαρότητα, τα ελλείμματα δηλαδή που συνέβαλαν στην χρεωκοπία του όλου «αντιμνημονιακού» κινήματος και όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ.

Εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος σημαίνει εξαιρετικά μη βιώσιμη χώρα. Το πρόγραμμα βέβαια, στην περίπτωση της Ελλάδας, έχει οργανωθεί έτσι που να μη φτάνουν όλοι και ταυτόχρονα στην κατάληξη, ώστε να μη γίνει επανάσταση. Υπάρχουν τώρα τρεις τάξεις στη χώρα. Αυτοί που ωφελούνται από την κρίση ή πάντως δεν βλάπτονται, αυτοί που επλήγησαν χωρίς να καταστραφούν κι αυτοί που κατεστράφησαν ή καταστρέφονται ή φεύγουν. Η ΝΔ στηρίζεται βασικά στους πρώτους και θέλει να τραβήξει τους δεύτερους, ο ΣΥΡΙΖΑ βασικά στους δεύτερους και θέλει να τραβήξει τους τρίτους, έστω κι αν αυτή η κατάταξη είναι πολύ σχηματική.

Δώσαμε το παραπάνω παράδειγμα για να εξηγήσουμε γιατί ένα εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος, ένας τεχνικός όρος, που μοιάζει να ανήκει στη σφαίρα της οικονομίας, δυστυχώς αναφέρεται στην ύπαρξή μας.

Σημαίνει ότι η χώρα που το έχει δεν μπορεί να συνεχίσει να το εξυπηρετεί. Αν συνεχίσει να το κάνει, όπως έχει δεχθεί να το κάνει η Ελλάδα από το 2010 και μετά, η χώρα γίνεται μη βιώσιμη. Θα πρέπει να κάνει όλο και μεγαλύτερες μεταφορές κρατικής και ιδιωτικής ιδιοκτησίας προς τους πιστωτές και να καταστρέφει βασικές υποδομές της (ασφαλιστικό σύστημα, υγεία, εκπαίδευση, άμυνα κλπ.), χωρίς να καταφέρνει ποτέ να το πληρώσει, αφού όλα αυτά υπονομεύουν τη δυνατότητά της να το πληρώνει.

Η έξοδος των Ελλήνων νέων από την Ελλάδα, η επιταχυνόμενη έξοδος των ηλικιωμένων προς τον άλλο κόσμο, τα παιδιά που δεν γεννιούνται γιατί οι υποψήφιοι γονείς μπορούνε, στην καλύτερη, να βρούνε μια δουλειά 400 ή 500 ευρώ, η σταδιακή αποσύνθεση του κρατικού μηχανισμού, είναι η δημογραφική αποτύπωση της εξίσωσης καταστροφής που ο Τζωρτζ Σόρος έχει περιγράψει ως «σπείρα θανάτου».

Μια χώρα σε αυτή την κατάσταση πρέπει να ετοιμαστεί να απαντήσει στον οικονομικο-πολιτικό πόλεμο που δέχεται με δικό της οικονομικο-πολιτικό πόλεμο και, γιατί όχι, με γεωπολιτικό πόλεμο. Προφανώς, ούτε η Αμερική, ούτε η Γερμανία, ούτε το ΝΑΤΟ θα ήταν, για παράδειγμα, έτοιμοι να χάσουν τον τεράστιας στρατηγικής σημασίας ελληνικό χώρο.

Δεν είναι σκοπός αυτού του άρθρου να απαντήσει στο ερώτημα πως μπορούν να γίνουν όλα αυτά. Θα κάνουμε μια σύντομη αναφορά στο πρόβλημα αυτό, στο τέλος του άρθρου. Αλλά ανεξαρτήτως του αν και πότε μπορούν να γίνουν, καλό θα είναι να μη συμπεριλάβουμε και τυχόν υδρογονάνθρακες σε μια προφανή διαδικασία λεηλασία της χώρας, που έχει περιλάβει ήδη όλη τη δημόσια περιουσία της χώρας.

Τα προβλήματα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών

Πέραν των όσων αναφέραμε παραπάνω, η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών με την Τουρκία προσκρούει σε μια σειρά δυσκολιών. Πάμε εξάλλου να ανοίξουμε ένα τέτοιο θέμα στη χειρότερη δυνατή στιγμή, δηλαδή πρώτον, όταν έχουμε ανοιχτό, υπαρξιακό μέτωπο, πόλεμο κατ' ουσίαν, έστω κι αν είναι μονομερής, με τους πιστωτές, δεύτερο, στο χαμηλότερο ίσως σημείο εθνικής ισχύος όλης της νεώτερης ιστορίας μας και, τρίτο, με ένα πολιτικό και κρατικό προσωπικό που εμφανώς «δεν μπορεί να δέσει τα παπούτσια του», όχι να χειρισθεί με επάρκεια τόσο δύσκολα θέματα.

Με πόσα μίλια χωρικών υδάτων θα πάμε; Με έξη ή με δώδεκα; Αυτό έχει τεράστια σημασία για την οριοθέτηση στο Αιγαίο.

Θα δεχθούμε να πάμε σε Διεθνές Δικαστήριο τις εδαφικές διεκδικήσεις που έχει η Τουρκία σε νησιά; Προφανώς, οι θαλάσσιες ζώνες εξαρτώνται από το πως ορίζεται η ξηρά των δύο κρατών.

Έχουμε τις διεθνείς σχέσεις, τη διεθνή πολιτική ισχύ και υποστήριξη, το κατάλληλο πολιτικό, διπλωματικό και νομικό προσωπικό για να οδηγήσουμε σε ένα ευνοϊκό αποτέλεσμα μια τέτοια υπόθεση;

Ας μας επιτραπεί να είμαστε εξαιρετικά απαισιόδοξοι για την τυχόν κατάληξη.

Παράρτημα Α': Το νεοαποικιακό καθεστώς

Προς το παρόν καμιά πολιτική δύναμη δεν προτείνει ή είναι έτοιμη να αμφισβητήσει την υποχρέωση εξυπηρέτησης του χρέους, τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας και να επιχειρήσει να αναστρέψει μερικές τουλάχιστο από τις πιο κρίσιμες μεταβιβάσεις ιδιοκτησίας. Ούτε και να κάνει τα αναγκαία παράλληλα για την οικονομική ανάταξη της χώρας, την αναδιοργάνωση του κράτους, την κινητοποίηση ξανά του ελληνικού λαού, στην Ελλάδα και διεθνώς, και όσων δυνάμεων στην Ευρώπη και διεθνώς θα μπορούσαν ενδεχομένως να μας συμπαρασταθούν.

Αυτό άλλωστε το έργο θα ήταν πολύ ευκολότερο το 2010, το 2012, το 2015 από όσο είναι σήμερα, με τόσες καταστροφές που μεσολάβησαν, το συντριπτικό πολιτικο-ηθικο-ψυχολογικό χτύπημα που δέχτηκαν οι Έλληνες το 2015 και την άνοδο στην Ευρώπη δυνάμεων που αποβλέπουν στην επικράτηση της αρχής «ο καθένας για τον εαυτό του».

Εντούτοις, οι τόσο μεγάλες προφανείς δυσκολίες του εγχειρήματος και οι δυσκολίες του «υποκειμένου» δεν σημαίνουν ότι υπάρχει αντικειμενικά άλλος δρόμος, αν θέλουμε να ανακτήσουμε ένα μέρος τουλάχιστο της απωλεσθείσης εθνικής, λαϊκής και κρατικής κυριαρχίας μας, χωρίς την οποία ο ελληνικός λαός είναι καταδικασμένος σε αφανισμό και το κράτος του σε ολοκληρωτικό έλεγχο από ξένες δυνάμεις.

Η χώρα, συνεχίζει να βρίσκεται στην κατάσταση που περιγράψαμε παραπάνω, λίγο καλύτερα, λίγο χειρότερα, έχοντας, αν δεν συμβούν έκτακτα γεγονότα, εξασφαλίσει την ψιλο-επιβίωσή της έως το 2021. Κάπου κάπου, όπως έγινε πρόσφατα με τη μη περικοπή των συντάξεων, την αφήνουν να βγάλει το κεφάλι από το νερό, και μετά της το ξαναβάζουν μέσα, ζητώντας της στο μεταξύ και από ένα γεωπολιτικό ή άλλο ρουσφέτι. Δεν ξέρουμε αν η συμφωνία των Πρεσπών, το γέμισμα της χώρας με αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, η καταστροφή των σχέσεων με τη Ρωσία, το Ιράν κλπ. είναι ελεύθερες επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης ή της επεβλήθησαν.

Μόνο αν η Ελλάδα ετοιμαστεί να αντιτάξει πόλεμο, πολιτικό, οικονομικό και γεωπολιτικό στον πόλεμο που δέχεται, έχει μια ελπίδα σωτηρίας.

Το να ετοιμαστείς για πόλεμο δεν σημαίνει ότι τον εύχεσαι. Σημαίνει ότι εφαρμόζεις την αρχή που εισήγαγαν οι Γάλλοι του Ντε Γκωλ στην πυρηνική στρατηγική και την ονόμασαν αποτροπή του ασθενέστερου προς τον ισχυρότερο.

Για να είναι όμως αξιόπιστη η απειλή, πρέπει να είσαι έτοιμος να πας σε πόλεμο αν δεν σου αφήσουν άλλο περιθώριο. Να είσαι έτοιμος δηλαδή να πεις αυτό που είπε κάποτε ο Γεώργιος Παπανδρέου: «Αν η Τουρκία ανοίξει την πόρτα του τρελοκομείου θα μπούμε κι εμείς μέσα».

Για να είναι αξιόπιστη μια τέτοια απειλή πρέπει να την εννοείς, αλλά πρέπει να έχεις κάνει και μια πάρα πολύ σοβαρή προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα, μια προετοιμασία εξαιρετικά δύσκολη ασφαλώς σε συνθήκες πνευματικής και ηθικής αποσύνθεσης της χώρας μας. Αν κάτι απέδειξε ο Τσίπρας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ. είναι ότι η «επαναστατική ρητορεία», όταν δεν συνοδεύεται από πολύ μεγάλη σοβαρότητα, θάρρος και την αναγκαία πολιτική, ψυχολογική και ηθική, επιστημονική, οργανωτική προετοιμασία, δεν οδηγεί παρά σε καταστροφές.

Στην Ελλάδα άλλα λέμε, άλλα σκεφτόμαστε και άλλα κάνουμε. Με παρόλες όμως, όσο ωραίες κι αν ακούγονται, όσο σωστές κι αν είναι, προβλήματα δεν λύνονται.

Το να είσαι πανέτοιμος για ρήξη δεν σημαίνει ότι τη θέλεις. Σημαίνει ότι δημιουργείς τους όρους, τις προϋποθέσεις, να σου δώσουν ίσως κάποιον συμβιβασμό, που να επιτρέψει τουλάχιστον την επιβίωση της χώρας. 'Όπως φάνηκε άλλωστε να προτείνει ο Μακρόν.

Αν κάτι απέδειξε η εμπειρία όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων (Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά, Τσίπρα) είναι ότι η απέναντι πλευρά δεν θέλει συμβιβασμό, δεν πιάνει αιχμαλώτους, επιμένει στην καταστροφή. Για να την οδηγήσεις να τον θελήσει πρέπει να έχεις μια στρατηγική τουλάχιστο εξίσου επεξεργασμένη με τη δική τους, να διατυπώνεις τα αιτήματά σου σε λόγο που να είναι ακαταμάχητος, αλλά και να τους πείσεις ότι είσαι αποφασισμένος για όλα σε περίπτωση που δεν σου τον δώσουν.

Γι' αυτό και ο γράφων, αν και φυσικά πιστεύει ότι δεν πρέπει να αποκλεισθεί, το αντίθετο, το ενδεχόμενο μια ρήξη με την ΕΕ να οδηγήσει σε έξοδό μας από αυτή δεν πιστεύει ότι αυτό πρέπει να είναι το πρόταγμα, η επιδίωξη, η διεκδίκηση. Προτού τυχόν αποχωρήσουμε από την Ένωση, οφείλουμε να εξαντλήσουμε όλα τα πολιτικά και θεσμικά μέσα που μας παρέχει η συμμετοχή μας σε αυτή και τα οποία δεν χρησιμοποίησε καμία κυβέρνηση έως τώρα.

Κατά τα άλλα, κι ο Άγιος λένε, φοβέρα θέλει. Πόσο μάλλον ο Διάβολος.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Β' - Τα μεγάλα προβλήματα των υδρογονανθράκων

Σε αυτό το άρθρο δεν αναφερθήκαμε στα πολύ σοβαρά προβλήματα που θέτει η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε οποιαδήποτε χώρα, αλλά κυρίως στο τι σημαίνει η εκμετάλλευσή του υπό το καθεστώς Αποικίας Χρέους. Χρειάζονται πολύ σοβαρές προϋποθέσεις για να μπορέσει ένα κράτος να επωφεληθεί και να μην καταστραφεί από την άντληση πετρελαίων και την εξόρυξη αερίου και να γίνει Νορβηγία (5% των περιπτώσεων) και όχι Νιγηρία (95% των περιπτώσεων).

Η σημερινή Ελλάδα δεν έχει καμία από αυτές. Δεν διαθέτει την ανεξαρτησία και τη σοβαρότητα του νορβηγικού κράτους, το ΙΓΜΕ πέρασε σε αχρηστία εδώ και πολλά χρόνια, η ελληνική δομή ερευνών για υδρογονάνθρακες πουλήθηκε επί Σημίτη, η γεωπολιτική της περιοχής μας θέτει πολύ σοβαρότερα προβλήματα από την γεωπολιτική της Νορβηγίας.

Υπάρχει επίσης το μεγάλο, κρίσιμο σημείο των κινδύνων για το περιβάλλον μας και ιδίως για το μοναδικό ιστορικό, πολιτιστικό, φυσικό και βιοκλιματικό μνημείο της ανθρωπότητας, που είναι το Αιγαίο πέλαγος, λίκνο ενός από τους σημαντικότερους πολιτισμούς του ανθρώπινου Γένους, στη γλώσσα του οποίου οι άνθρωποι έγραψαν, για πρώτη φορά στην ιστορία τους, τις λέξεις ελευθερία, λόγος, δημοκρατία, άτομο, πατρίδα μερικών από τα μεγαλύτερα πνεύματα της ανθρώπινης ιστορίας.

Το Αιγαίο είναι η καρδιά της Ελλάδας. Και εκτός από αυτά, αλλά και εξαιτίας αυτών, είναι ήδη και μπορεί να γίνει, κατάλληλα αξιοποιούμενο, και τεράστιος οικονομικός πόρος. Μια σοβαρή χώρα πρέπει να πάρει πολύ σοβαρά υπόψιν της, προτού προχωρήσει σε εξορύξεις υδρογονανθράκων, το κόστος και την πιθανότητα μιας καταστροφής στο Αιγαίο ή στις άλλες θάλασσές μας, ανάλογης εκείνης που συνέβη αίφνης πριν μερικά χρόνια στον Κόλπο του Μεξικού. Οποιαδήποτε σοβαρή χώρα, οποιοσδήποτε σοβαρός πολιτικός θα τα σκεφτόταν και θα τα μελετούσε όλα αυτά. Ως γνωστόν όμως η Ελλάδα είναι μια καρικατούρα Κράτους και οι πολιτικοί μας μια καρικατούρα του Καραγκιόζη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έχουμε κάνει τίποτα με τα ρέματά μας, παρά όσα μας βρήκαν στη Μάνδρα και το Μάτι. Ποιο κράτος θα ψάξει, θα μελετήσει και θα αποφασίσει για τόσο μεγάλα ζητήματα;

Πρόσφατα ρώτησα τους Οικολόγους της Κύπρου τι σκέπτονται για το θέμα των περιβαλλοντικών κινδύνων, δεδομένου και του ότι αυτή η χώρα ζει από τον τουρισμό, όπως και η Ελλάδα, αν και σε μικρότερο βαθμό.

«Η κυβέρνηση λέει ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα», ήταν η απάντησή τους και το δικό μου συμπέρασμα από την απάντηση είναι ότι ούτε η κυπριακή κυβέρνηση, ούτε οι Οικολόγοι του νησιού έχουν ασχοληθεί με την παράμετρο αυτή.

Επιπρόσθετα με όλα αυτά, υπάρχει το ευρύτερο ζήτημα των σχέσεων με την Τουρκία και την Αμερική, ή στα περίπλοκα νομικά και πολιτικά-γεωπολιτικά θέματα που εγείρει οποιαδήποτε διανομή της υφαλοκρηπίδας (ή της ΑΟΖ που είναι το ίδιο πράγμα ως προς την εξόρυξη υδρογονανθράκων). Ούτε η Ελλάδα, ούτε η Κύπρος έχουν σήμερα μια σοβαρή και επεξεργασμένη εξωτερική πολιτική, ένα όραμα για τη θέση τους στον κόσμο και μια στρατηγική για να το υλοποιήσουν. Χωρίς αυτά, η χώρα μας κινδυνεύει να εμπλακεί σε προβλήματα και θύελλες που δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει.

Λυπούμαστε λοιπόν, αλλά όλα αυτά μας κάνουν πολύ επιφυλακτικούς και μας προτρέπουν να συνοψίσουμε την άποψή μας με τη γνωστή στο πανελλήνιο φράση: Που πας ρε Καραμήτρο;

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Γ' - Μνημόνιο και Υδρογονάνθρακες

Στην Κύπρο, επεβλήθη συγκεκριμένη ρήτρα που της επιβάλλει τυχόν έσοδα από τους υδρογονάνθρακες να πηγαίνουν κατά προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Δεν το γνωρίζουμε, αλλά είναι πιθανό τέτοιες διατάξεις να βρίσκονται και στα ελληνικά μνημόνια. Δες σχετικά https://energypress.gr/news/mnimonio-kai-oi-ydrogonanthrakes