Με αφορμή την δήλωση του βουλευτή της ΝΔ για τον Γλέζο.

Ήταν στη λάθος πλευρά της Ιστορίας. Τι εννοεί ο βουλευτής; γιατί αν εννοεί ότι ήταν με την πλευρά των ηττημένων αυτό είναι γεγονός.

Τα ιδανικά πού αγωνιζόταν ήταν η ανεξάρτητη και ελεύθερη πατρίδα , ο λαός να έχει πατρίδα, να έχει δουλειά και η ζωή του να μην είναι ένα συνεχές κάτεργο βυθισμένο στο άγχος.

Μας διευκρινίζει βέβαια ότι αν οι αγώνες είχαν αίσιο τέλος θα ήμαστε σοβιετία. Ας το δούμε από αυτή την πλευρά, αυτό που θέλει να μας πεί είναι ότι κάποιοι θα καταπιέζονταν, πιθανό η δεξιά, μήπως όμως δεν καταπιέστηκαν οι αριστεροί και όχι μόνο πού ήταν η πλειοψηφία της κοινωνίας; Μήπως ξεχάσαμε την τρομοκρατία της δεξιάς πού έφτασε μέχρι περίπου το 1980;

Χιλιάδες συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, εκτοπίστηκαν, φυλακίστηκαν και πολλοί εκτελέστηκαν.

Ξεκίνησε αυτή να ατονεί με την νομιμοποίηση του ΚΚΕ τον Σεπτέμβριο του 1974 από τον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή.

Οπότε το επιχείρημα από άποψη καταπίεσης δεν πολυευσταθεί γιατί στην χειρότερη θα πάθαινε η δεξιά ότι έπαθε η πολυπληθέστερη αριστερά.

Αν το δούμε από την άποψη της δημοκρατίας το όλο θέμα και εδώ δυστυχώς η δεξιά είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Από τον χώρο της θα δούμε δυο δικτατορίες του Μεταξά και του Παπαδόπουλου. Όπως και την ανώμαλη πολιτική κατάσταση πού δημιουργούσε μαζί με τις πρεσβείες της Αγγλίας και των Αμερικάνων. Έως και τα δέντρα ψήφιζαν.

Ούτε ποτέ δικάστηκαν οι συνεργάτες των Ναζί σε αντίθεση με όλη την Ευρώπη αλλά ούτε οι συνεργάτες και σε πολλές περιπτώσεις οι άμεσα υπεύθυνοι των δύο δικτατοριών.

Αντίθετα κάποιοι βγήκαν βουλευτές με την ΕΡΕ για να θυμηθούμε τον υπ αριθμό δύο του καθεστώτος της δικτατορίας του Μεταξά τον Μανιαδάκη.

Να θυμίσουμε και άλλο ένα έγκλημα του καθεστώτος Μεταξά την παράδοση των πολιτικών κρατουμένων στους Γερμανούς.

Θα προτείναμε στον βουλευτή να διαβάσει την επιστολή του Γ. Παπανδρέου στην καθημερινή με ποιο τρόπο φαλκιδεύτηκε από τα βρετανικά συμφέροντα και τον ίδιο μαζί με την ελληνική άρχουσα τάξη πού συνεργάστηκε με τους Ναζί η δημοκρατική ομαλότητα.

Και αν ήταν λάθος του λαού μία αριστερή κυβέρνηση την ευθύνη θα την είχε ο ίδιος και δεν θα κατέληγε στην αιματοχυσία των δεκεμβριανών του 1944 με τα αγγλικά και δωσιλογικά όπλα και έμψυχο υλικό , τις συμμορίες της δεξιάς κατόπιν πού αλώνιζαν την ελλάδα με τελική κατάληξη τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο.

Άλλη παράμετρος, αν ανήκαμε στην Σοβιετία, θα ήταν το 1974 να μην επέμβουν οι Τούρκοι στην Κύπρο γιατί αυτό θα σήμαινε παγκόσμιο πόλεμο. Ακόμα και μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η Τουρκία θα φοβόταν να επιτεθεί της ελλάδας λόγω του άφθονου πολεμικού υλικού και όσων αφορούν την άμυνα της χώρας, της προπαρασκευής της για πόλεμο. Πέρα πού πιο νωρίτερα θα είχαν λυθεί τα άλυτα προβλήματα της χώρας μας σε σχέση με την Τουρκία. Μιας και αυτά τα διαιωνίζουν οι σύμμαχοι μας για τα δικά τους συμφέροντα.

Ας έρθουμε τώρα στον οικονομικό τομέα.

Εδώ ότι οφείλεται μετά το 1950, οφείλεται στην γεωπολιτική θέση της ελλάδας. Ακολουθώντας την έντονη ανοικοδόμηση σε όλες τις δυτικές χώρες και στην διαμάχη μεταξύ του δυτικού και του ανατολικού μπλόκ και στον φόβο μην ο λαός μας στραφεί προς την αριστερά.

Δηλαδή σε μία ευνοϊκή συγκυρία, παρόλα αυτά οι ξένες επενδύσεις παρέμειναν σε πολύ χαμηλό επίπεδο.

Πολιτική της ολιγαρχίας μας και λόγω του φόβου της από την αριστερά ήταν και είναι η πρόσδεση και η τυφλή υποταγή της χώρας μας στον αμερικάνικο και γερμανικό παράγοντα. Άλλος λόγος είναι η εμπορική και ναυτιλιακή δομή της ολιγαρχίας μας καθώς και ο φόβος απέναντι των ισχυρών.

Σήμερα βλέπουμε τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Πόσα χρόνια είμαστε στην ΕΕ και στο Ευρώ; τα περισσότερα τα διάγουμε σε κρίση και υπερχρέωση καθώς και στην καταστροφή μέρους του παραγωγικού τομέα μας.

Ανεργία, ανέχεια , κακοπληρωμένες δουλειές, φυγή στο εξωτερικό είναι το μόνιμο μοτίβο πού όλο χειροτερεύει για τον λαό. Υπομονή συνέχεια μας λένε η οικονομία καλυτερεύει, θα έρθουν και οι ξένες επενδύσεις κλπ.

Τι είναι όμως η ανεργία; Ανεργία είναι οι εισαγωγές, όσο αυτές αυξάνουν τόσο φουντώνει η ανεργία. Περιορίζεται η παραγωγή στην ελλάδα. Επί Κ. Καραμανλή η αγροτική μας παραγωγή ήταν πλεονασματική τώρα δεν ξέρουμε τι εισάγουμε. Οποιοσδήποτε παραγωγικός τομέας ανταγωνιστικός στα μονοπώλια της ΕΕ, βασικά της Γερμανίας ,Ολλανδίας κλπ. υπέστη συντριπτικό πλήγμα στην ελλάδα, μας άφησαν τον τουρισμό τις μεταφορές και την λοιπή οικονομία πού δεν είναι ανταγωνιστική απέναντι τους. Έτσι όμως δεν μπορεί να ζήσει η ελλάδα. Από τον φόβο της η ολιγαρχία από πιθανή εξέγερση του λαού και την απληστία της έχει προχωρήσει στην αντικατάσταση των ελλήνων .

Από όλη αυτή την κατάσταση έχει δεχτεί μεγάλο πλήγμα και η αμυντική ικανότητα της χώρας μας, ας ευχηθούμε να μην το διαπιστώσουμε στην πράξη.

Φυσικά ο βουλευτής μας δεν έχει ουδεμία διάθεση να αντιληφθεί την πραγματικότητα, άλλωστε γιατί να την αντιληφθεί; παίρνει 5-6 χιλιάδες ευρώ το μήνα και περνάει ζωή χαρισάμενη. Αν δεν κάνω λάθος ανήκει και στην ολιγαρχία μας. Πιστεύοντας ότι οι σύμμαχοι μας του εξασφαλίζουν την ασφάλεια και την ήρεμη ζωή για να απολαύσει τα αγαθά της κοινωνίας.

Όσο για τις άλλες ανατολικές χώρες θα έπρεπε να ξέρει ότι σιγά- σιγά μας ξεπερνάνε ήδη το ΑΕΠ της Πολωνίας είναι μεγαλύτερο της ελλάδας. Μπορεί να πέρασαν μια τρικυμία με την αλλαγή της πολιτικής δομής και την εμφάνιση του άγριου καπιταλισμού στις χώρες τους παρόλα αυτά δείχνουν να έχουν καλύτερες προοπτικές σε σχέση με την χώρα μας.

Δεν έπαυαν ακόμα και επί Σοβιετίας να έχουν ένα επίπεδο ζωής πού τους το διέλυσε ο άγριος καπιταλισμός. Όπως πού τους έβαλε να αλληλοσκοτωθούν βάζοντας το χεράκι τους και οι δυτικοί Ρωσία , Γιουγκοσλαβία κλπ.

Οπότε ποιο είναι το ζητούμενο ; Αν ο Γλέζος και η αριστερά ήταν με την Σοβιετία ; Για την ακρίβεια εξάρτημα της Σοβιετίας.

Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα πού ξεκίνησε με τις καλύτερες των προθέσεων για όλους τους λαούς δυστυχώς κατέληξε σε τραγωδία στην ΕΣΣΔ έτσι τα κομμουνιστικά κόμματα γίνανε εξαρτήματα της νέας ολιγαρχίας με επικεφαλής τον Στάλιν.

Παρόλα αυτά αυτή η υπακοή στο κομουνιστικό κόμμα δεν έγινε χωρίς αναταράξεις. Να θυμηθούμε την διαγραφή του Κορδάτου.

Δυστυχώς δεν υπήρχε τότε η μόρφωση και η ωριμότητα για να μην δεχτούν να υπαχθούν στις διαταγές της κομμουνιστικής διεθνούς. Και επειδή είναι σύμφυτο των ολιγαρχιών η έλλειψη της δημοκρατίας και η καινούργια σοβιετική εξουσία είχε εθιστεί στην επιβολή της εξουσίας της μέσω των όπλων λόγω του εμφύλιου και των ξένων επεμβάσεων μετέφερε τον τρόπο εξουσίας της και στα άλλα κομμουνιστικά κόμματα.

Παράλληλα προτίμησε την κατάργηση κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας επειδή έτσι έλεγχε πιο εύκολα τους πολίτες της.

Από την αρχαιότητα οι φιλόσοφοι και όχι μόνο προβληματιζόντουσαν για μία καλύτερη κοινωνία.

Πλάτων , κοινοκτημοσύνη των περιουσιών. Οι φιλόσοφοι κυβερνάνε.

Αριστοτέλης στα Πολιτικά του , καλύτερα θα είναι να υπάρχει η ιδιωτική περιουσία αλλά ο πλούτος της να είναι κοινωνικό αγαθό.

Έτσι και τότε το επαναστατικό κίνημα ταλανιζόταν για την ιδανική κοινωνία, ο Λένιν προσχώρησε στην άποψη του Αριστοτέλη εν μέρει ,ο Στάλιν και η ολιγαρχία στον Πλάτωνα έτσι κατοχυρώνανε την εξουσία τους.

Οι διαφορές την τότε εποχή ήταν πράγματι δύσκολες να κατανοηθούν γιατί η ιδιωτική περιουσία στην μορφή των εργοστασίων όπως μας έδειξε ο Μάρξ στο κεφάλαιο δημιουργεί την εκμετάλλευση του ανθρώπου ,το κυνηγητό του κέρδους και την συσσώρευση του, τις οικονομικές κρίσεις , τους απάνθρωπους πολέμους, την καταστροφή του περιβάλλοντος κλπ.

Από αρκετούς ακούγονται ανοησίες ακόμα για τον σοσιαλισμό της ΕΣΣΔ αλλά η αλλαγή του κοινωνικού-οικονομικού συστήματος προϋποθέτει την κατάργηση της μισθωτής εργασίας αυτή δεν υπήρξε στα ανατολικά καθεστώτα και ούτε μπορούσε να υπάρξει αν οι πιο ισχυρές οικονομίες και στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου δεν προσχωρούσαν στον έλεγχο των ολιγαρχιών τους.

Έτσι μιλώντας με αυστηρά κριτήρια δεν υπήρξε χώρα πού να έχει ανατρέψει τον καπιταλισμό. Τι ήταν λοιπόν; το έχουμε ξαναπεί Οικονομικά, καπιταλισμός με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά πού είχαν δημιουργηθεί από την επανάσταση του 1917 και την κατάργηση της ΝΕΠ του Λένιν επί Στάλιν, Πολιτικά, ολιγαρχία πού έτεινε προς την μοναρχία επί Στάλιν.

Στην πορεία φάνηκαν όλες οι αδυναμίες αυτών των καθεστώτων μέχρι την οριστική κατάρρευση τους, τα κομμουνιστικά κόμματα είτε αφομοιώθηκαν από τις δυτικές ολιγαρχίες είτε διαλύθηκαν, σε σπάνιες περιπτώσεις παρέμειναν πιστά στα σταλινικά δόγματα.

Δεν δόθηκε η ευκαιρία στην επανάσταση του 1917 να είναι αποτέλεσμα μιάς μακράς διαδικασίας όπως με την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία.

Ο Γλέζος ήταν υπέρ της άμεσης δημοκρατίας και ζήτησε συγγνώμη για το κατάντημα των συντρόφων του, του Σύριζα.

Παραιτήθηκε από ευρωβουλευτής.

Όταν θα φτάσετε στο ηθικό μεγαλείο του, όχι απαραίτητα και στο ηρωικό τότε τα ξανασυζητάμε.

Παρά την υποστήριξή του στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γλέζος εξέφρασε δημόσια τη διαφωνία του με τις αποφάσεις του κόμματος, όταν διαπραγματεύτηκε πάνω στα θέματα της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου. Ο Γλέζος, με άρθρο του στο blog της Κίνησης Ενεργών Πολιτών, κατηγόρησε την Κυβέρνηση πως υποχώρησε από τις προεκλογικές δεσμεύσεις της και πως αρκέστηκε σε επικοινωνιακές τακτικές, χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά την προτέρα κατάσταση, ενώ κάλεσε τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ να αντιδράσουν «πριν είναι αργά».[22] Από την πλευρά της, στην Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσαν πως περίμεναν «μια πιο δίκαιη και νηφάλια αποτίμηση από ένα στέλεχος της εμπειρίας και της διαδρομής του Μανώλη Γλέζου».[23]

Ακόμη, πήρε θέση υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα του 2015, αλλά και κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών του 2018.[24]

Στις 17 Ιουνίου 2015, ο Γλέζος υπέβαλε την παραίτησή του από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με ισχύ από τις 8 Ιουλίου 2015 καθώς είχε ανακοινώσει ότι θα αποχωρήσει με την παρέλευση ενός χρόνου θητείας.[25][26] Τη θέση του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πήρε ο Νίκος Χουντής.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%93%CE%BB%CE%AD%CE%B6%CE%BF%CF%82

Βουλευτής της ΝΔ για Γλέζο: Ήταν στη λάθος πλευρά της Ιστορίας

4/03/2020

Αίσθηση προκάλεσε η ανάρτησή του βουλευτή της ΝΔ, Στράτου Σιμόπουλου στο Facebook για τον Μανώλη Γλέζο λίγες ώρες μετά τον θάνατό του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς.
Ο βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης της ΝΔ έγραψε έναν «διαφορετικό επικήδειο», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε και μεταξύ άλλων υπογράμμισε ότι σέβεται την προσωπικότητά του εκλιπόντος υποστηρίζοντας, ωστόσο, ότι «σε όλη του τη ζωή ήταν στη λάθος πλευρά της ιστορίας».
Ολόκληρη η ανάρτηση στο Facebook:
«Ο Μανώλης Γλέζος αποτέλεσε μια εμβληματική μορφή της αντίστασης στον ναζισμό και μετέπειτα σύμβολο αγώνων της αριστεράς.
Διάβασα και άκουσα ο ίδιος από ανθρώπους που τον γνώρισαν, από όλο το φάσμα της πολιτικής, ότι ήταν γενναίος, μεγαλόψυχος, τρυφερός, γνήσιος, αξιοπρεπής, αγωνιστής και πάνω απ' όλα άνθρωπος. Δεν έχω κανένα λόγο να μην υιοθετήσω όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Σέβομαι τη προσωπικότητα του.
Αλλά πως να το κάνουμε; Σε όλη του τη ζωή ήταν στη λάθος πλευρά της ιστορίας, με μάχες για δεκαετίες εναντίον της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Να σημειώσω ακόμη ότι, πριν μόνο λίγα χρόνια ,το καλοκαίρι του 15 ήταν στο δημοψήφισμα διαπρύσιος κήρυκας του ΟΧΙ και το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της Λαϊκής Ενότητας που θεωρούσε τον ΣΥΡΙΖΑ δεξιό κόμμα.
Τελευταία, ίσως, άλλαξε. Διαφώνησε κάθετα με τη Συμφωνία των Πρεσπών, έσωσε τη τιμή της χώρας στο Δίστομο απέναντι στην απρεπή στάση της πρώην Προέδρου της Βουλής προς το Γερμανό Πρέσβη ,ζήτησε συγγνώμη για την εμπιστοσύνη του στον Αλέξη Τσίπρα και επιθυμούσε να έχει θρησκευτική κηδεία. Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε χθες από τον Μακαριότατο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.
Φτάνει, όμως, αυτή η αλλαγή στα στερνά για να του δώσει διαστάσεις εθνικού συμβόλου, πέραν αυτών ενός κορυφαίου συμβόλου της αντίστασης απέναντι στο ναζισμό; Όχι κατά τη γνώμη μου. Αν οι αγώνες του μετά τον πόλεμο είχαν ευοδωθεί θα ήμασταν για πολλά χρόνια «Σοβιετία».
Παράλληλα, δεν χρειάζεται όσοι από εμάς ήμασταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας να «εξαγνίζουμε» όσους ήταν στην αντίθετη πλευρά της και έτσι άθελα να δίνουμε χώρο στην λάθος άποψη για την καταλληλότερη πορεία της κοινωνίας και της οικονομίας μας στο μέλλον.
Η αριστερά στην Ελλάδα δεν το κάνει ποτέ. Προστατεύει τα ιερά και τα όσιά της. Σπανιότατα «ψελλίζει» κάτι καλό για οποιαδήποτε εμβληματική πολιτική μορφή πέραν των δικών της ιδεολογικών συνόρων. Η πολιτική όπως είπε ο Μιτεράν είναι η διαχείριση των συμβόλων, πεδίο στο οποίο η αριστερά ιδιαίτερα ειδικεύεται.
Ενδεδειγμένη ήταν, λοιπόν, η εκ μέρους μας επιτάφια απόδοση τιμών και ειδικά η χθεσινή μεσίστια εμφάνιση της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη. Από εκεί κατέβασε άλλωστε την σβάστικα στη κατοχή. Αντιμετωπίζω, όμως, με μεγάλο σκεπτικισμό οποιαδήποτε «άφεση πολιτικών αμαρτιών» που δίνει λάθος μηνύματα, κυρίως, στη νεολαία.
Όσον αφορά στον αναμφισβήτητο πολιτικό μας πολιτισμό, αυτός καθίσταται έκδηλος και από τον σεβασμό μας στη μνήμη του Μανώλη Γλέζου. Σε αντίθεση, μάλιστα, με ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που στη κυριολεξία δεν άφησαν λεπτό να περάσει από τον θάνατο του και έσπευσαν να εκμεταλλευτούν πολιτικά τη μνήμη του ,σε προσωπικό επίπεδο. Η μία, βουλευτής σήμερα, πρότεινε να μετονομασθεί κεντρική λεωφόρος της Θεσσαλονίκης σε «Οδός Μανώλη Γλέζου» και ο άλλος, πρώην βουλευτής, δημοσιοποίησε φωτογραφίες του με τον Μανώλη Γλέζο στο κρεβάτι του νοσοκομείου».