Κίνα και Σοσιαλισμός.

Κίνα και Σοσιαλισμός.

Επειδή κατά διαστήματα εμφανίζονται διάφορα άρθρα που διαπραγματεύονται το καθεστώς της Κίνας θα προσπαθήσω να διασαφηνίσω κατά την δική μου γνώμη αυτό το κοινωνικό-πολιτικό σύστημα.

Είναι σοσιαλιστικό, καπιταλιστικό κάποιο μείγμα αυτών;

Διαπιστώνεται μεγάλη ελαστικότητα στο νου πολλών γιατί δεν υπήρχε/υπάρχει το θεωρητικό πλαίσιο ή ήταν ανεπαρκές και επειδή ταυτίζεται στις περισσότερες περιπτώσεις με τον Στάλιν και με σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα.

Το θεωρητικό πλαίσιο περίπου ήταν το εξής.

Μεταξύ του καπιταλισμού και του κομμουνισμού υπάρχει ένα μεταβατικό στάδιο ο σοσιαλισμός "πρώτη φάση του κομμουνισμού" στο οποίο το κομμουνιστικό κόμμα παίρνει την εξουσία, αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις καταργώντας την ατομική ιδιοκτησία και έτσι φτάνει στην αταξική κοινωνία που ο καθένας απολαμβάνει την αφθονία των αγαθών.

Στην πράξη όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν τόσο απλά και μονοσήμαντα.

Δεν μπορούσε να υπολογιστεί η εσωτερική και η εξωτερική αντίδραση, η ένταση της (αποκλεισμός, εμπάργκο, δολιοφθορές, στρατιωτική επέμβαση.)

Μία άλλη παράμετρος ήταν η εξής: ότι και τα κομμουνιστικά κόμματα αποτελούνται από ανθρώπους που έχουν ανάγκες και κατόπιν όταν εξασφαλίζονται και ικανοποιούνται αυτές ρέπουν προς την καλοπέραση.

Βλέπετε δεν είχαν εντρυφήσει στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία.

Έτσι η επανάσταση που ξεκίνησε και εδραιώθηκε στην Ρωσία το 1917 μέσα σε μία αγροτική χώρα με ένα μικρό προλεταριάτο, στην αρχή κόντεψε να καταπνιγεί από την ξένη επέμβαση και τον εμφύλιο πόλεμο (1917-1922).

Μέσα σε αυτό τον πολεμικό κυκλώνα χάθηκε μεγάλο μέρος του προλεταριάτου και του κομμουνιστικού κόμματος που πάλεψε εναντίον των λευκών (Τσαρικοί) και της ξένης επέμβασης.

Χάθηκε δηλαδή το πιο ανιδιοτελές τμήμα του.

Επήλθε κόπωση και προσπάθεια εξασφάλισης του καθενός στις κομματικές θέσεις. Αυτό τους το πρόσφερε ο Στάλιν μετά τον θάνατο του Λένιν.

Μετά αντιλήφθηκαν ότι χωρίς κίνητρα οι αγρότες δεν δουλεύουν.

Έτσι προχώρησαν στην Νέα οικονομική πολιτική (Λένιν).

Επειδή φοβόντουσαν όμως ότι δημιουργείται ένα ισχυρό οικονομικό στρώμα που μπορεί να αμφισβητούσε την εξουσία των μπολσεβίκων ταυτόχρονα με άλλα προβλήματα της τότε εποχής αποφάσισαν να καταργήσουν την ΝΕΠ επί Στάλιν.

Μετά τον θάνατο του Λένιν (1924) ακολουθεί μία δεκαπενταετή εκκαθάριση μέσα στο κόμμα των μπολσεβίκων μέχρι την τελική επικράτηση του Στάλιν που εκτελεί σε αυτό το διάστημα ότι έχει απομείνει από την πρώτη ανιδιοτελή φρουρά της επανάστασης.

Με τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου γίνεται μέλος του πολιτικού γραφείου (politburo) και στις 3 Απριλίου 1922 γενικός γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του κόμματος. Ο Λένιν διαισθανόμενος τις μεθόδους του μαθητή και συνεργάτη του, τον κρίνει ακατάλληλο για διάδοχό του στην ηγεσία του κράτους. Όμως, μετά το θάνατο του (21 Ιανουαρίου 1924), ο Στάλιν καταφέρνει να παραγκωνίσει τους εσωκομματικούς του αντιπάλους και να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος. Εξόντωσε όλους όσοι τον παρακινούσαν να μετριάσει τη στυγνή δικτατορία του και ανάμεσά τους διάσημους μπολσεβίκους, όπως ο Κίροφ, ο Κάμενεφ, ο Ζινόβιεφ και αργότερα ο Τρότσκι.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1726#goog_rewarded

Ενδεικτικά.

Σχεδόν όλοι οι παλαιοί Μπολσεβίκοι οι οποίοι είχαν προεξέχοντα ρόλο στην Οκτωβριανή επανάσταση το 1917, ή υπήρξαν μέλη της κυβέρνησης του Λένιν αργότερα, εκτελέστηκαν. Από τα 6 μέλη του αρχικού Πολίτμπιρο του 1917 οι οποίοι ζούσαν ακόμα έως το 1936, μόνο ο Στάλιν παρέμεινε ζωντανός με το τέλος των εκκαθαρίσεων.

Και φυσικά τα περί εξουσίας των σοβιέτ κατάντησαν ανέκδοτο.

Η σύγχυση ενισχύεται όταν αρνούνται να ξεκαθαρίσουν αν τον πρώτο λόγο θα τον έχει το κομμουνιστικό κόμμα ή η κοινωνία ακόμα και σε καιρούς έκτακτους.

Αν η άμεση δημοκρατία ή κάτι σαν σοβιέτ (το οποίο ήταν δημιούργημα του ρωσικών επαναστατημένων μαζών και όχι του κόμματος των μπολσεβίκων) θα υποτάσσει το κομμουνιστικό κόμμα στις αποφάσεις του.

Θέλουν να καταργήσουν την ατομική ιδιοκτησία αφού αυτός είναι ο τελικός τους στόχος, έτσι λογικό είναι ότι αρκετοί θα θελήσουν να πάνε ένα βήμα μπροστά, να επισπεύσουν τις εξελίξεις (Η δική μου άποψη είναι ότι μόνο με την μαζική χρήση των ρομπότ σε όλες τις δουλειές θα μπορεί να τεθεί και ζήτημα κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής σε συνάρτηση με το διεθνές περιβάλλον).

Ότι δεν καταλαβαίνουν ότι η εξάλειψη του αναλφαβητισμού και η ταχεία εκβιομηχάνιση της χώρας δεν είναι τα ποιοτικά κριτήρια του σοσιαλισμού, αν και είναι και αυτά αναγκαία συνθήκη.

Όσο για το βιοτικό επίπεδο δεν νομίζω ότι κατάφεραν να πλησιάσουν το επίπεδο της πλειοψηφίας των λαών των πιο ανεπτυγμένων δυτικών χωρών.

Τώρα για την Κίνα.

Με την καθοδήγηση του Κομουνιστικού Κόμματος Κίνας (ΚΚΚ) μία αγροτική χώρα μπόρεσε να γίνει ένας γίγαντας, το παγκόσμιο παραγωγικό εργαστήριο.

Κοντράρει στα ίσια τις ΗΠΑ και σε πολλά σημεία την έχει ξεπεράσει.

Τελικά τι είναι ;

Μία σοσιαλιστική χώρα λόγω των εντυπωσιακών επιτευγμάτων της

Ή

μία ιμπεριαλιστική χώρα με βάση τα κριτήρια της θεωρίας όπως τα διατύπωσε ό λένιν στην μπροσούρα του "Ο Ιμπεριαλισμός, το τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού" (1917);

Ο καθένας δίνει την απάντηση που κρίνει αλλά χωρίς να μας εξηγεί τι θεωρεί καθοριστικό για να την τοποθετήσει στην μία ή στην άλλη κατηγορία.

Η Διανοητική σύγχυση οξύνεται με την σχολαστική ακαδημαϊκή θεωρητικολογία μιας και το ΚΚΚ στηρίζεται στα γραπτά των Μάρξ, Ένγκελς, Λένιν.

Σε ένα άρθρο που υπερασπίζεται το ΚΚΚ διαβάζουμε για τους δισεκατομμυριούχους ότι βρίσκονται στον στενό έλεγχο του κόμματος.

Και τους χρησιμοποιούν για να δημιουργείται πλούτος. Κάτι παρόμοιο της ΝΕΠ του λένιν.

Βέβαια εδώ μπορεί να ισχύει αυτό που αναφέραμε πιο πάνω.

Επειδή φοβόντουσαν όμως ότι δημιουργείται ένα ισχυρό οικονομικό στρώμα που μπορεί να αμφισβητούσε την εξουσία.

Επίσης για τους δισεκατομμυριούχους γεννάται τα ερώτημα γιατί να μην τους περιορίσουν οικονομικά σε μία εύπορη ζωή και θα έπρεπε οπωσδήποτε να γίνονται δισεκατομμυριούχοι;

Ερωτήματα τίθενται και για την κατάσταση των εργαζομένων.

Εν πάση περιπτώσει ακόμα δεν έχουμε απαντήσει στο τι θεωρούμε καθοριστικό για να εντάξουμε στην μία ή στην άλλη ομάδα την Κίνα.

Το καθοριστικό είναι το ποιος κυβερνάει, ο λαός ή το κάθε κόμμα συμπεριλαμβανομένου του Κομμουνιστικού κόμματος.

Και φυσικά εδώ μπορεί να ανοίξει μία μεγάλη συζήτηση για τα δικαιώματα της μειοψηφίας, το βιοτικό επίπεδο των πιο ασθενών ομάδων, την επιθετικότητα της χώρας σε άλλες χώρες (πχ. στους ιθαγενείς στην Αμερική ενώ υπήρχε ισότητα μέσα στην φυλή ήταν αρκετές φυλές που πολεμούσαν τις άλλες με λάφυρο τονφυσικό πλούτο).

Η Κίνα έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να την εντάξουμε στις ιμπεριαλιστικές χώρες απομένει να εξωτερικευτούν αυτά τα χαρακτηριστικά στις άλλες χώρες (επιθετικότητα, καταλήψεις χωρών, άρνηση χαρίσματος χρεών σε χώρες που το χρέος από την κίνα γίνεται δυσβάστακτο κλπ.) .

Αυτοί που ισχυρίζονται ότι υπάρχει σοσιαλισμός στην Κίνα πρέπει να μας αποδείξουν με αδιάσειστα στοιχεία ότι κυβερνάει ο λαός και το κομμουνιστικό κόμμα συμμορφώνεται στις αποφάσεις της πλειοψηφίας του κινέζικου λαού.

Τελικό συμπέρασμα, από την ιστορία βλέπουμε ότι υπάρχει τεράστια ποικιλομορφία των πολιτικών-οικονομικών καθεστώτων αλλά στους τελευταίους αιώνες το κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι η μισθωτή εργασία και μία τάξη που την εκμεταλλεύεται, αυτό χαρακτηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα είτε έχει πχ. οικονομία της αγοράς που προΰπήρχε του καπιταλισμού είτε δεν την έχει.