Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΟΥΜ
Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΟΥΜ
Να ξεκινήσουμε πρώτα με το Άρθρο 5 της Συνθήκης του Βόρειου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ) και με την Ουκρανία.
Υπάρχει κάποιος συσχετισμός αυτών των δύο;
Παρόλο που η Ουκρανία δεν είναι στο ΝΑΤΟ;
Φυσικά και υπάρχει. Η Ουκρανία είναι ο πολιορκητικός κριός εναντίον της Ρωσίας.
Ο εξοπλισμός της είχε ξεκινήσει από την πρώτη θητεία του Τράμπ.
Το άρθρο 5 έχει ενεργοποιηθεί απλώς δεν το λένε για ευνόητους λόγους.
Το Άρθρο 5 της Συνθήκης του Βόρειου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ) αποτελεί τη βάση της συλλογικής άμυνας: μια ένοπλη επίθεση κατά ενός μέλους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων, υποχρεώνοντας τα άλλα μέλη να παράσχουν βοήθεια, ακόμα και με τη χρήση ένοπλης βίας.
υποχρεώνοντας τα άλλα μέλη να παράσχουν βοήθεια
Άφθονη στρατιωτική βοήθεια και δάνεια, στρατιωτικοί σύμβουλοι και εκπαιδευτές των χωρών του ΝΑΤΟ, αρκετοί από αυτούς έχουν σκοτωθεί, υλικοτεχνική βοήθεια, ρωσικοί στόχοι που δεικνύονται και καθοδηγούνται για την καταστροφή τους από τους στρατιωτικούς δορυφόρους και τους επιτελείς των ΗΠΑ, ακόμα και προσπάθεια δολοφονίας του Πούτιν από το τρίγωνο Ουκρανίας –Αγγλίας, ΗΠΑ.
Η ψυχροπολεμική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη, της οποίας εγγυητής ήταν το ΝΑΤΟ, είχε ως στόχο, όπως το έθεσε ο πρώτος γ.γ. της Συμμαχίας, λόρδος Ismey, να κρατά "τους Αμερικάνους μέσα, τους Ρώσους έξω και τους Γερμανούς κάτω".
Κάθε προσπάθεια αναβίωσης κλίματος ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης, όπως την παρακολουθούμε τις ημέρες αυτές με την ουκρανική κρίση, δεν μπορεί παρά να αποβλέπει και στα τρία αυτά σκέλη.
https://www.capital.gr/epikairotita/1968363/-oi-amerikanoi-mesa-oi-rosoi-exo-oi-germanoi-kato/
Αφού σιγουρεύτηκαν οι Αμερικάνοι ότι οι Ρώσοι βγήκαν εκτός Ευρώπης λόγω των συμβάντων με την Ουκρανία ήρθε η σειρά της Ευρώπης δηλαδή της λεηλασίας της.
Υποχρέωση να αγοράζουν αμερικάνικα όπλα, πολεμοφόδια, πανάκριβο φυσικό αέριο και προσπάθεια διαμελισμού της.
Βλέπουμε τι γίνεται με την Γροιλανδία (αφθονία πρώτων υλών που θα τις αποστερηθούν οι ευρωπαίοι και θα τις πληρώνουν για να τις αγοράζουν από τις αμερικάνικες πολυεθνικές, εμπόριο μέσω των πλοίων και έλεγχος αυτών του αρκτικού κύκλου πέρα του στρατιωτικού τομέα δευτερευούσης σημασίας μιάς και έχουν στρατιωτική βάση οι Αμερικάνοι στην Γροιλανδία) και αναμένουμε να δούμε αν δεν τα καταφέρουν με την προσπάθεια εξαγορασμού των πολιτικών της αλλά και των πολιτών της, αν θα προχωρήσουν σε ανοικτή στρατιωτική επέμβαση.
Ένας κύκλος τελείωσε ο λεγόμενος της παγκοσμιοποίησης, οι ελίτ ειδικά των ΗΠΑ κερδίσανε αμύθητα ποσά καταληστεύοντας τις περισσότερες χώρες του κόσμου και τους πολίτες της χώρας τους αλλά παράλληλα αυτός ο κύκλος δημιούργησε τεράστια προβλήματα όπως δυσθεώρητο χρέος και ελλείμματα, διάλυση κοινωνικού κράτους και κοινωνικής συνοχής, σοβαρά προβλήματα και εγκατάλειψη των υποδομών, μερική αποβιομηχάνιση, κατεδάφιση της μεσαίας τάξης, έπλασε έναν σοβαρό ανταγωνιστή την Κίνα, με την πολιτική της δημιούργησε ένας κύμα φυγής πολλών χωρών από την ζώνη της με πρώτη την Ρωσία.
Τώρα ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση. Η προσπάθεια της να μαζέψει όλο αυτό το χάλι που δημιούργησε.
Με τι τρόπο; Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για τις οικονομικές ελίτ που επιμένουν να έχουν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.
Ο πόλεμος.
Ο πόλεμος σε όσους δεν αποδέχονται να γίνονται αντικείμενο λεηλασίας της, ο πόλεμος εναντίον των ανταγωνιστών της.
όπου υπάρχει το σπαθί δεν υπάρχει νόμος.
Και ο Γ΄ παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε όταν η Ρωσία επενέβη να σώσει την Συρία από τα αρπακτικά χέρια των ΗΠΑ και των συμμάχων της.
Αυτή είναι η ειδοποιός στιγμή, η κομβική στιγμή από την προγενέστερη καταστροφή και λεηλασία καθεστώτων αντίθετων της δυτικής ηγεμονίας πχ. Λιβύης.
Η Στρατιωτική συμμετοχή της Ρωσίας στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2015.
Και για να θυμηθούμε τι έγινε τότε.
Ο συριακός εμφύλιος πόλεμος διεξάγεται από το 2011 μεταξύ πολλαπλών ομάδων της αντιπολίτευσης και της κυβέρνησης, καθώς και των τοπικών και ξένων βάσεων υποστήριξής τους. Από το 2014, σημαντικό μέρος της επικράτειας της Συρίας είχε διεκδικηθεί από το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε, (μια οντότητα διεθνώς αναγνωρισμένη ως τρομοκρατική). Στα βορειοδυτικά της χώρας, η κύρια φατρία της αντιπολίτευσης είναι το Μέτωπο αλ-Νούσρα που συνδέεται με την Αλ Κάιντα, που συμμάχησε με πολλές άλλες μικρότερες ισλαμιστικές ομάδες, μερικές από τις οποίες δρούσαν υπό την ομπρέλα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού που υποστηρίχθηκε και εξοπλίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους περιφερειακούς συμμάχους τους.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%AE_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A1%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%B5%CE%BC%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%BF_%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82
Δεν θα ασχοληθούμε με τις ανοησίες διάφορων πονηρών δημοσιολογούντων που χωρίζουν τις χώρες σε δημοκρατικές και αυταρχικές προσπαθώντας να μετατοπίσουν το βασικό ζήτημα, κριτήριο αν η κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να αυτοκαθορίζεται, να πουλάει, να κάνει εμπορικές συμφωνίες με όποια χώρα κρίνει η ίδια. Να είναι ελεύθερη.
Έτσι επίσης είναι ανοησία να μιλάει κανείς για ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, συγκρούσεις όταν η χώρα που εμπλέκεται δεν εξαναγκάζεται για την σύναψη σχέσεων εμπορικών, οικονομικών με μία μεγάλη δύναμη.
Για ιμπεριαλισμό και όχι για αντιθέσεις μπορούμε να μιλάμε μόνο όταν μία χώρα πιέζεται για να υποκύψει στην θέληση μιας άλλης ισχυρής χώρας κατόπιν πιέσεων πολιτικών, στρατιωτικών.
Παραδείγματα ιμπεριαλιστικής χώρας των ΗΠΑ, εμπάργκο Ιράν, Κούβας, Βενεζουέλας κλπ. περιφρονώντας κάθε διεθνές δίκαιο.
Αποκορύφωμα η Βενεζουέλα, η εν ψυχρώ εκτέλεση, δολοφονία 80 περίπου φρουρών του Προέδρου, ο βομβαρδισμός στρατιωτικών της βάσεων και η απαγωγή του Προέδρου.
Επίσης η εν ψυχρώ κατάσχεση ξένων πλοίων επειδή έτσι το θέλουν οι ΗΠΑ.
Προκαλούν οικονομικό στραγγαλισμό σε καθεστώτα για να μένουν φτωχοί και δυσαρεστημένοι οι πολίτες, μαζί με τους αντιφρονούντες (προδότες της χώρας τους λέγονται) που τους χρηματοδοτούν άφθονα και με τις σκοτεινές, αφανείς επιχειρήσεις που διεξάγουν προσπαθούν να ανατρέψουν αυτά τα καθεστώτα, κάτι τέτοιο βλέπουμε να εκτυλίσσεται αυτές τις ημέρες στο Ιράν.
Κάτι που θα διεξαχθεί αύριο στην Βενεζουέλα, στην Κούβα και όπου αλλού χρειαστεί.
Η πολιτική του Τράμπ είναι ο εκφοβισμός, εξαναγκασμός των χωρών να υπογράφουν μόνο εμπορικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ για να αυξήσει τα κέρδη των πολυεθνικών, να μειώσει τα ελλείμματα, να αναβιώσει την βιομηχανία και βιοτεχνία των ΗΠΑ, να καθυστερήσει την ανάπτυξη της Κίνας και να την αποστερήσει από συμμάχους, πρώτες ύλες κλπ.
Συμπέρασμα, χρειάζεται μία ένωση των χωρών που θέλουν να μένουν ανεξάρτητες από την δυτική συμμαχία πάνω στην βάση ενός άρθρου 5 όπως του ΝΑΤΟ, όχι μόνο υποχρεώνοντας τα άλλα μέλη να παράσχουν βοήθεια, αλλά με τη χρήση ένοπλης βίας όταν απειληθεί κάποια από αυτές από τις ΗΠΑ.
Είναι και αυτός ένας τρόπος που ίσως η ανθρωπότητα δεν φτάσει στον πυρηνικό όλεθρο.
Θα αφήσουν η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία κλπ. στα χέρια των ΗΠΑ την Βενεζουέλα, την Κούβα και όλες τις άλλες χώρες της ηπείρου της Αμερικής που θέλουν να συνάπτουν εμπορικές σχέσεις και με άλλες χώρες πέρα των ΗΠΑ;
Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να αναφέρω πηγές του παραπάνω άρθρου όσοι ασχολούνται έστω και λίγο με την διεθνή πολιτική έχουν βαρεθούν να διαβάζουν άρθρα που αναφέρονται με τα παραπάνω στοιχεία αλλά όχι όμως με βασικό κριτήριο την ελευθερία της κάθε χώρας, από άλλους θα ακούσουμε περί δικτατόρων αφθονεί αυτή η άποψη και στους έλληνες δημοσιογράφους των ΜΜΑποβλάκωσης , από άλλους περί ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων αλλά το βασικό την ελευθερία της κάθε χώρας να συνάπτει ανεμπόδιστα σχέσεις με όποια χώρα θέλει, πολύ λίγο έχει τονιστεί.
Όσο για των δικτατόρων της Βενεζουέλας, ότι δεν αναγνωρίζουν το αποτέλεσμα των εκλογών οι δυτικές δυνάμεις δεν σημαίνει τίποτα εκτός από την προσπάθεια τους να ανατρέψουν τους τσαβίστες, αν ο Μαδούρο προτού την απαγωγή του γινότανε πιστό όργανό τους υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι δεν θα αναγνωρίζανε τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο;
Η Βενεζουέλα σήμερα είναι σε κατάσταση πολιορκίας από ένα υπέρτερο εχθρό μαζί με μία αντιπολίτευση πού μεγάλο μέρος της είναι προδοτικό, όποιος ακούσει τις δηλώσεις της Ματσάδο ή το παρελθόν του ατόμου που προωθούν οι αμερικάνοι θα διαπιστώσει το αγεφύρωτο μεταξύ του λαού και της πρώην ολιγαρχίας της βενεζουέλας που προσπαθεί μέσω του οικονομικού στραγγαλισμού που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ να επανέλθει στην εξουσία.
Λίγα λόγια για τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
Οι ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις είναι πόλεμοι ή εντάσεις που πηγάζουν από τους ανταγωνισμούς μεταξύ ισχυρών καπιταλιστικών χωρών (ιμπεριαλιστικές δυνάμεις) για τον έλεγχο αγορών, φυσικών πόρων, σφαιρών επιρροής και τη γεωγραφική κυριαρχία. Αυτές οι συγκρούσεις καθοδηγούνται κυρίως από οικονομικά συμφέροντα και την επιδίωξη του ιδιωτικού κεφαλαίου για επέκταση.
Για να δούμε με ένα παράδειγμα πως εκφράζονται αυτές.
Δεύτερη Κρίση του Μαρόκου (Κρίση του Αγκαντίρ, 1911): Όταν η Γαλλία έστειλε στρατεύματα στην πρωτεύουσα Φες για να καταστείλει μια εξέγερση (παραβιάζοντας τους όρους της Αλχεθίρας), η Γερμανία απάντησε στέλνοντας το κανονιοφόρο "Πάνθηρ" στο λιμάνι του Αγκαντίρ. Αυτή η επίδειξη στρατιωτικής ισχύος (γνωστή ως "διπλωματία κανονιοφόρων") ήταν μια προσπάθεια να αναγκάσει τη Γαλλία να δώσει σημαντικές εδαφικές αποζημιώσεις στη Γερμανία στο Γαλλικό Κονγκό με αντάλλαγμα την αναγνώριση του γαλλικού προτεκτοράτου στο Μαρόκο. Η κρίση έφερε την Ευρώπη στα πρόθυρα πολέμου, αλλά τελικά διευθετήθηκε με μια συμφωνία, όπου η Γερμανία έλαβε μικρά εδάφη στο Κονγκό, ενώ η Γαλλία απέκτησε πλήρη έλεγχο του Μαρόκου.
Τώρα να μιλάμε για ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις με χώρες που οικιοθελώς έχουν υπογράψει συμφωνίες με την Κίνα, να επεμβαίνουν οι ΗΠΑ για να τις καταργήσουν με την στρατιωτική βία, η Κίνα να μην επεμβαίνει και αυτό να το ονομάζουμε ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, εμένα τουλάχιστον με δυσκολεύει η κατανόηση αυτού του είδους των αντιθέσεων.
Ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις χωρίς ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις και με την ελευθερία επιλογής των συναφθεισών σχέσεων της υπό διένεξης χώρας. Τουλάχιστον μάθαμε και μία καινούργια μορφή αντιθέσεων.