Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΤΗΝΩΔΙΑΣ

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να υπερασπιστώ τον δήμαρχο των Αθηναίων τον Μπακογιάννη ιδίως μετά τις πρόσφατες αχρείαστες σπατάλες του εν μέσω κρίσης κοινωνικής, οικονομικής, υγειονομικής.

Αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να αναλωθούν σε τέστ για τον κορονοιό, σε μόνιμη προσφορά κάποιων αδύνατων συμπολιτών μας για την κάλυψη του λογαριασμού τους σε νερό , ρεύμα κλπ.

Μέχρι πού ήρθε η ώρα να ζητήσει την παραίτηση της αντιδημάρχου Αλεξίας Έβερτ για την ανάρτηση - δήλωσή της για συμπολίτες μας πού είναι μέλη του ΚΚΕ.

«Πρέπει να μάθουμε να συμβιώνουμε με κατσαρίδες και τρωκτικά. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι!».

Τρωκτικά και κατσαρίδες.

Τρωκτικά θεωρούμε τους πολιτικούς πού κατακλέβουν τους κόπους του ελληνικού λαού ,τα κρατικά έσοδα οπότε εδώ καλύτερα θα είναι να κοιτάξει κανένα καθρέπτη γιατί η παράταξη της είναι πού κυβέρνησε και κυβερνάει, αυτή επιβαρύνεται για το άδειασμα των ταμείων μαζί με το Πασόκ και όχι το ΚΚΕ.

Κατσαρίδες θεωρούμε τα επιβλαβή ζωύφια πού θα πρέπει να τα αφανίσουμε ,να τα σκοτώσουμε.

Φαίνεται ότι εζήλωσε την δόξα του παππού της πού με όπλο ανά χείρας πυροβολούσε και έδινε διαταγές και στους άλλους αστυνομικούς να πυροβολούν το άοπλο πλήθος των διαδηλωτών στο σύνταγμα το 1944.

Δυστυχώς φτάσαμε σε εποχές μεγάλης τραγωδίας γιατί είναι αναγκασμένοι οι βέροι δεξιοί να ανέχονται οποιονδήποτε δεν υπακούει στις διαταγές τους.

Για την ακρίβεια να μην τους εξοντώνουν, ίνδαλμα τους το Άουσβιτς. Αν καταφέρουν να τους εξοντώσουν να μην βγάλουν και κάτι;

Άουσβιτς ΙΙΙ (Μόνοβιτς), στρατόπεδο για το εργοστάσιο παραγωγής συνθετικού καουτσούκ της IG Farben (γνωστό ως «Μπούνα»).

Αυτές οι κατσαρίδες δεν αφορούν μόνο τα μέλη του ΚΚΕ αλλά και κάθε δημοκρατικό πολίτη πού δεν ανέχεται τα αποφασίσωμεν και διατάσωμεν, την κατάλυση του συντάγματος πού η δεξιά το έφτιαξε και ποτέ δεν το τήρησε άλλοτε φανερά και άλλοτε μέσω κατευθυνόμενων δικαστικών δικολαβικών αποφάσεων.

Φαίνεται στις νέες συνθήκες πού βρισκόμαστε, ελλείψει ισορροπίας από την αριστερά πού έπαψε να υφίσταται, το τμήμα της άκρας δεξιάς πού κατοικοεδρεύει ή ξαναγυρνάει στην ΝΔ έχει αποχαλινωθεί.

Πού ανάλογα τις συνθήκες για να το πούμε ποδοσφαιρικά πότε περνάει μπροστά και παίζει επιθετικά και πότε υποχωρεί στα μετόπισθεν, όποτε πιστεύει ότι μπορεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο φτιάχνει κόμματα και όταν δεν έχουν την αναμενόμενη επιτυχία ξαναγυρίζει στην έδρα του.

Μία άκρα δεξιά πού ποτέ δεν αποδέχτηκε ακόμα και αυτό το κουτσουρεμένο σύνταγμα της Δεξιάς του Κ. Καραμανλή.

Τι δεν υπάρχουν νεκροί στο πολυτεχνείο, μέσα στο πολυτεχνείο έξω δεν πειράζει, αν τους στριμώξεις ο Ιωαννίδης έφταιγε για τα γεγονότα στην Κύπρο όχι και ο Παπαδόπουλος πού απέσυρε την Μεραρχία από την Κύπρο , τι ό λαός είχε αποδεχτεί την δικτατορία, επανάσταση για αυτούς , τι μεγάλος ηγέτης ο Μεταξάς πού σημειωτέον δεν είπε κανένα όχι απλώς ο πρέσβης της Ιταλίας Εμανουέλε Γκράτσι του επέδωσε στην ουσία τελεσίγραφο πολέμου κάτι πού αποκρύβεται από πολλούς ιστορικούς έτσι δημιουργούμε τους μύθους στην ελλάδα, τι η φαντασία τους πού ονειρεύονται ένα καινούργιο Χίτλερ για να αναλάβει την πολύπαθη ελλάδα.

Να ξεκαθαρίσουν την Ελλάδα από το κάθε λογής ζωύφιο.

Τα τάγματα εφόδου SA και τα Ες-Ες είναι έτοιμα φτάνει να βρεθεί η χώρα μας σε αναταραχή, να κινδυνέψει η πλουτοκρατία και η ξένη εξάρτηση.

Τότε θα βρούν και τον έλληνα χιτλερίσκο για να οργανώσει τους χασάπηδες της ανθρώπινης σάρκας. Τι κατάληξη θα έχει δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε.

Ορίστε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα της απαραίτητης, υπάρχουσας, έτοιμης μαγιάς για τα τάγματα εφόδου.

Από ΤΙ ΤΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ! ΚΡΑΖΟΥΝ τον Κ. Μπακογιάννη για την "καρατόμηση" της Αλεξίας Έβερτ...

Ορισμένα από τα πιο χαρακτηριστικά "κραχτικά" σχόλια που τη συνοδεύουν:

Nikos Nik
Αν ζούσε ο μπουλντόζας ούτε που θα το σκεφτόσουν αυτό! The rest is history good night! Αν όμως υπάρχει ακόμη στο κόμμα πτέρυγα εβερτ δεν θα ξεχαστεί.........νομίζω! Good night again!

Elena Dia

Να αναιρέσετε... Εμείς συμφωνουμε μαζί της

Yannis A. Sof
πάντως να πω ότι να χαρακτηρίσεις τα αριστερά σκατα σαν κατσαρίδες και τρωκτικά απλά προσβάλεις τις κατσαρίδες και τα τρωκτικά...το να προσπαθούμε από εδώ να μιλούμε με κανονικούς όρους για τα αριστερά ιδεοληπτικά σκουπίδια και να ανέχεται κάποιος να ακούει τις μαλακιες που άκουσα από δαύτους τις προηγούμενες μέρες με ξεπερνάει σαν πολίτη και σαν άνθρωπο.

Tassos Kirp
Πολυ λάθος να αποπεμπετε ένα ιστορικό στελέχους, επειδή δεν εκφράστηκε "κομψά"....γιατί επι πραγματικου έχει δίκιο!! Συνεχίστε έτσι και θα τους ξαναφορτωθουμε για δεκαετίες...

Dimitris Ro

Μια χαρα τα είπε η Αλεξια.. Πισω απ τους καθωσπρεπισμους κρυβεστε και αμεσως στην παραίτηση.. Την ευκολη λύσηΝτροπή σας κύριε δήμαρχε... Το 5% σας κάνει ότι θέλει... Όταν όλος αυτός ο συρφετος βρίζει κάθεστε όλοι κότες..

Georgios Sar
Τρέμεις την αριστερά Δήμαρχε. Αν είχε αποκαλέσει "κατσαρίδες και τρωκτικά" τους χρυσαυγιτες, θα είχες αντιδράσει με τον ίδιο τροπο;

Γεώργιος Τσ
Μηπως ξέρεις τι έγινε πριν από λίγες μέρες στη Σλοβακία: το κομμουνιστικο κόμμα θεωρήθηκε εγκληματική οργάνωση και τέθηκε εκτός νόμου! Τερμα τα μνημεία και οι επετειοι!

Despoina P
Από την στιγμή που επιτρεπουμε στο ΚΚΕ να μπαίνει στην Βουλή και να χρυσοπληρωνεται για να τα βρίσκει όλα λάθος, είμαστε άξιοι της μοίρας μας!!

Pir Giannis
....Μια ζωή η Αρίστερα θα κυβερνάει κρίμα σας ειχα για πιο μάγκες

https://www.press-gr.com/2020/11/blog-post_207.html

Η άνοδος του κακού Χίτλερ

ALL ABOUT HISTORY 21.02.2020

Το All About History «θυμάται» πώς ο Χίτλερ, αυτός ο δημαγωγός, επεδίωξε να αποκαταστήσει το γερμανικό «μεγαλείο», εκμεταλλευόμενος τα έκτροπα, τον ρατσισμό και την καταστολή

Διαβάζοντας τον Χίτλερ να αφηγείται την ιστορία στην αυτοβιογραφία του Ο Αγών μου (Mein Kampf) που κυκλοφόρησε το 1924, θα έλεγε κανείς ότι η πορεία ολόκληρης της ζωής του -ήδη από τη γέννησή του- θα τον οδηγούσε να γίνει τελικά δικτάτορας της Γερμανίας από το 1933 μέχρι το 1945. Όι δυνάμεις του πεπρωμένου τα είχαν σχεδιάσει όλα προσεκτικά - ήταν ένας άνθρωπος που η μοίρα ήθελε να γίνει ηγέτης του γερμανικού έθνους.

Στην πραγματικότητα, όμως, η ιστορία σπανίως είναι τόσο εύστοχη, και η ασυνήθιστη ανέλιξη του Χίτλερ για να κυβερνήσει το ολοκληρωτικό ναζιστικό κράτος στη δεκαετία του '30 και στη συνέχεια να οδηγήσει τον γερμανικό λαό σε πόλεμο και σχεδόν στην απόλυτη καταστροφή είναι πολύ πιο σύνθετη. Απεναντίας, είναι μια ιστορία που ξεπήδησε μέσα από την τραγωδία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το συνακόλουθο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό χάος. Ή ιστορία ενός έθνους που παρασύρθηκε σε ακρότητες επιδιώκοντας ένα νέο ξεκίνημα, και της ικανότητας ενός συντετριμμένου ανθρώπου και του κύκλου των υποστηρικτών του να πουλήσουν τον μύθο της εθνικής αναγέννησης σε ένα έθνος μυαλωμένο, καλλιεργημένο, αλλά εξίσου καταρρακωμένο από τον πόλεμο.

Τα χρόνια από το 1924, όταν ο Χίτλερ αποφυλακίστηκε έχοντας εκτίσει μια σύντομη ποινή φυλάκισης, μέχρι το 1934 και το διαβόητο αιματοκύλισμα της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών χαρακτηρίζουν την καθοριστική περίοδο της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία. Στις 20 Δεκεμβρίου 1924 ο Χίτλερ αποφυλακίστηκε από τη φυλακή Λάντσμπεργκ στη βορειοδυτική Βαυαρία, έχοντας εκτίσει μόλις εννέα μήνες από μια πενταετή κάθειρξη για προδοσία εξαιτίας του ρόλου που είχε διαδραματίσει στο Πραξικόπημα της Μπιραρίας στις 8-9 Νοεμβρίου 1923.

Ήταν μια απόπειρα του σχετικά νέου Ναζιστικού Κόμματος (είχε ιδρυθεί μόλις το 1919) και μιας χούφτας δεξιών συνοδοιπόρων του να ανατρέψουν τη μισητή κυβέρνησης της Βαϊμάρης. Ή δίκη με πρόεδρο έναν φιλοναζιστή δικαστή είχε απλώς εξασφαλίσει στον Χίτλερ μια φιλόδοξη πλατφόρμα για να διακηρύξει τις απόψεις του, ιδίως από τη στιγμή που οι εφημερίδες της χώρας κάλυπταν με μεγάλο ζήλο τη δίκη.

Ό ίδιος όχι μόνον παραδέχτηκε την ενοχή του στο πραξικόπημα αλλά στην ουσία φάνηκε να το απολαμβάνει. «Έχω αποφασίσει να καταστρέψω τον μαρξισμό», διακήρυξε με αυτοπεποίθηση από το εδώλιο και αυτοδιορίστηκε ως ο «ισχυρός άνδρας» που πολλοί δεξιοί πίστευαν ότι χρειαζόταν η Γερμανία προκειμένου να αφήσει πίσω της το χάος και τη δυστυχία των χρόνων του πολέμου. Μετά το πραξικόπημα δεν θεωρούσε πλέον τον εαυτό του ως τον «προφήτη» που έμελλε να προετοιμάσει τον δρόμο για την έλευση του επερχόμενου ηγέτη. Απεναντίας, εκείνος ο ίδιος ήταν ο Φύρερ (ηγέτης).

«Με το Mein Kampf φαινόταν ότι ο Χίτλερ είχε θίξει αρκετές κοινές αντιλήψεις»

Ο Χίτλερ, μαζί με τον Ρούντολφ Ες (που το 1933 θα γινόταν υπαρχηγός του), εξέτισε την ποινή του με σχετική άνεση. Μπορούσε να δέχεται επισκέπτες, ενώ συχνά τον επισκέπτονταν πολιτικοί συνεργάτες του, οι οποίοι αργότερα θα εξελίσσονταν σε εξέχουσες προσωπικότητες του Τρίτου Ράιχ, όπως ο Ερνστ Ρεμ, ο Βίλελμ Φρικ και ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ.

Έτσι σχηματίστηκε μια ομάδα με κοινές απόψεις, ενώ ο Χίτλερ συνέχισε να διευρύνει και να παγιώνει τις ιδέες του, κατοχυρώνοντας τη θέση του ως ηγέτης του κόμματος - κι όλα αυτά το διάστημα που βρισκόταν πίσω από τους τοίχους της φυλακής. Κυρίως όμως, ο Χίτλερ εκμεταλλεύτηκε αυτόν τον χρόνο για να συγκροτήσει το πολιτικό μανιφέστο του. Στην ουσία περιέγραψε τη φυλακή ως ένα «πανεπιστήμιο με έξοδα του κράτους».

Ό τίτλος του βιβλίου ήταν Mein Kampf (Ο Αγών μου) και περιλάμβανε λεπτομερώς ένα σύνολο ιδεών οι οποίες, ως προς την ουσία τους, ελάχιστα διαφοροποιήθηκαν στη διάρκεια της ζωής του και σχημάτισαν τον βασικό πυρήνα της εθνικοσοσιαλιστικής (ναζιστικής) ιδεολογίας. Στο Mein Kampf, ο Χίτλερ αναθεώρησε ακόμα και την προσωπική του ιστορία προκειμένου να ενισχύσει την ιδέα ότι είχε κληθεί από τη μοίρα για να καθοδηγήσει τη Γερμανία.

Το μανιφέστο του Χίτλερ, «Ο Αγών μου» (πηγή: Wikipedia)

Ό ίδιος και πολλοί από τους υποστηρικτές του άρχισαν να πιστεύουν ότι βρισκόταν σε μια «...σχεδόν μεσσιανική [αποστολή]... για να γίνει ο "Μεγάλος Ήγέτης" που περίμενε το έθνος, ο οποίος θα διέγραφε την "εγκληματική προδοσία του 1918", θα αποκαθιστούσε το σθένος και την ισχύ της Γερμανίας, και θα δημιουργούσε ένα αναγεννημένο "Γερμανικό Κράτος του γερμανικού έθνους"». Ό «Μύθος του Φύρερ» άρχισε με την αυτοβιογραφία του και για μερικούς Γερμανούς θα διαρκούσε μέχρι το οδυνηρό τέλος της ναζιστικής περιόδου, το 1945. Σύμφωνα με τα λόγια ενός ευνοϊκά διακείμενου συγγραφέα το 1924, «Αυτό που κοιμάται στην ψυχή του γερμανικού λαού έχει λάβει τη μορφή ολοζώντανων χαρακτηριστικών... Αυτό έχει εμφανιστεί στον Αδόλφο Χίτλερ: η ενσάρκωση των πόθων του έθνους».

Ο Αγών μου

Ό κόσμος που περιέγραφε το Mein Kampf χαρακτηριζόταν από διαρκή αγώνα. Όλόκληρη η ανθρώπινη ύπαρξη μπορούσε να υποβαθμιστεί σε μια μάχη μεταξύ ισχυρών και αδυνάμων. «Όσοι θέλουν να ζήσουν ας πολεμήσουν, κι όσοι δεν θέλουν να πολεμήσουν σε αυτόν τον κόσμο του διαρκούς αγώνα δεν αξίζει να ζουν». Το επιχείρημα του Χίτλερ ήταν ο Κοινωνικός Δαρβινισμός, μια ερμηνεία της εξελικτικής θεωρίας του Δαρβίνου για την ανθρωπότητα, η οποία συνοψιζόταν καλύτερα στη φράση «η επιβίωση του πιο ισχυρού». Το κύριο μέσον για τον καθορισμό του ισχυρού και του αδύναμου ήταν η φυλετική καθαρότητα.

Όπως έγραψε ο Χίτλερ στο Mein Kampf, «Το φυλετικό ζήτημα παρέχει τη λύση όχι μόνο στην παγκόσμια ιστορία αλλά σε όλο τον ανθρώπινο πολιτισμό». Οι Άριοι ήταν η ύψιστη έκφραση της ανθρωπότητας και το γερμανικό ιδεώδες τούς ήθελε ψηλούς, γεροδεμένους και υγιείς, με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια. Ή σωματική ρώμη των Αρίων αντανακλούσε επίσης τον πλούσιο και δημιουργικό πολιτισμό τους. Για τον Χίτλερ, οι Άριοι ήταν «οι θεμελιωτές του πολιτισμού». Οι Εβραίοι ήταν ακριβώς το αντίθετο. Σύμφωνα με τους Ναζί, ο Ιουδαϊσμός ήταν μια σωματικά, διανοητικά και πνευματικά νοσηρή φυλή και όχι μια θρησκεία.

Ο Χίτλερ υποστήριζε ότι ο Ιουδαϊσμός δεν συνδεόταν με κανέναν αυθεντικό πολιτισμό. Αν και ο πολιτισμός ήταν δημιούργημα των Αρίων, οι Εβραίοι είχαν εμφανιστεί ως εισβολείς, τον είχαν μιμηθεί, τον είχαν διαφθείρει και, τελικά, τον είχαν καταστρέψει. Όι Ναζί υποστήριζαν ότι αυτό ακριβώς είχε συμβεί τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Εβραίοι υπονόμευσαν τον παραδοσιακό γερμανικό πολιτισμό στο εσωτερικό της χώρας, εισάγοντας καταστρεπτικές μοντέρνες ιδέες, όπως ο μπολσεβικισμός και ο φεμινισμός.

Ως αποτέλεσμα, το μέτωπο στο εσωτερικό κατέρρευσε και ο πόλεμος χάθηκε. Εξ ου και η διαβόητη ακροδεξιά θεωρία του Dolchstosslegende, της «πισώπλατης μαχαιριάς». Συνεπώς, οι Εβραίοι ήταν οι εχθροί της Γερμανίας και έπρεπε να αποκλειστούν από την κοινωνία. Υπήρξαν ποικίλες προτάσεις ως προς την έκταση αυτού του «αποκλεισμού». Επομένως, οι γερμανικοί λαοί ολόκληρης της Ευρώπης έπρεπε να ενωθούν σε ένα ευρύτερο γερμανικό κράτος, αλλά για να συμβεί αυτό έπρεπε να εξασφαλιστεί περισσότερος Lebensraum (ζωτικός χώρος). Συν όλα τ' άλλα, χρειαζόταν αναθεώρηση της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Ο Χίτλερ είχε θέσει πλέον τους μακροπρόθεσμους στόχους του. Ως προς το Mein Kampf και τις επιδιώξεις του Χίτλερ, οι απόψεις ήταν αντικρουόμενες.

Ο οικονομολόγος Γιόχαν Ζαν είπε: «Διαβάζοντας το Mein Kampf ήταν σαν να πίστευες ακριβώς στις επιταγές της Βίβλου. Μπορεί να ήταν επιταγές, αλλά κανείς δεν πίστευε ότι θα εκπληρώνονταν εκατό τοις εκατό». Σύμφωνα με τον διπλωμάτη Μάνφρεντ φον Σρέντερ, «Κανείς δεν το πήρε στα σοβαρά». Ωστόσο, ο Γιόχαν Ζαν υποστήριξε ότι η εβραϊκή επιρροή στη Γερμανία είχε «παρατραβήξει», ενώ ο Χέρμπερτ Ρίχτερ, ο οποίος δήλωσε ότι το Mein Kampf ήταν «πολύ παλαβό» ακόμα και για να το διαβάσει κανείς ολόκληρο, είχε επίσης την αίσθηση ότι τα γερμανικά εδάφη που είχαν απολεσθεί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έπρεπε να επιστραφούν. Με το Mein Kampf, φαινόταν ότι ο Χίτλερ είχε θίξει αρκετές κοινές αντιλήψεις - μόνο που εκείνος τις είχε οδηγήσει στα άκρα.

Αρχικά το βιβλίο πούλησε ελάχιστα, αλλά το 1939 μόνο η Βίβλος το ξεπερνούσε σε πωλήσεις στη Γερμανία, ενώ μέχρι το 1945 είχαν αγοραστεί περισσότερα από δέκα εκατομμύρια αντίτυπα. Το Πραξικόπημα της Μπυραρίας και η περίοδος φυλάκισης του Χίτλερ δίδαξαν επίσης το Ναζιστικό Κόμμα ότι ο μόνος δρόμος για την εξουσία περνούσε μέσα από την κάλπη. Ή ένοπλη επανάσταση δεν αποτελούσε λύση. Απεναντίας, οι Ναζί θα υπονόμευαν το σύστημα εκ των έσω ως κομμάτι του γερμανικού δημοκρατικού συστήματος, πριν κατακτήσουν την εξουσία και καταλύσουν τη δημοκρατία. Όπως άλλωστε είχε δηλώσει ο Χίτλερ, «Αν χρειαστεί περισσότερος χρόνος για να τους εξοντώσουμε εκλογικά από το να τους σκοτώσουμε, τα αποτελέσματα θα είναι τουλάχιστον εγγυημένα από το ίδιο τους το Σύνταγμα».

Οι αφοσιωμένοι οπαδοί του Χίτλερ

Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Χίτλερ άρχισε να περιβάλλεται από ανθρώπους οι οποίοι έμελλε να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του ναζιστικού κινήματος αλλά και στους κόλπους της ναζιστικής κυβέρνησης. Ό Γιόζεφ Γκέμπελς, ο οποίος θα έμενε αφοσιωμένος στον Χίτλερ μέχρι τις αυτοκτονικές ημέρες της Αποκάλυψης μέσα στο καταφύγιο του Φύρερ το 1945, ήταν ένας διανοούμενος ριζοσπάστης με διδακτορικό στη γερμανική λογοτεχνία.

Έπειτα από κάποιες πρώτες ανησυχίες σχετικά με την ιδεολογία των Ναζί, ο Γκέμπελς γίνεται κλασικό παράδειγμα εκείνων που πίστευαν ότι, αφού το είπε ο Χίτλερ, τότε πρέπει να είναι σωστό. Έτσι έγινε κατά κάποιον τρόπο κάτι σαν θρησκευτικό σύμβολο, το οποίο λάτρευαν οι οπαδοί του. Ή συναισθηματική αφοσίωση μετρούσε πάνω από τον ορθολογισμό και τη λογική, και η τάση αυτή χαρακτήρισε το σύνολο της διακυβέρνησης του Χίτλερ. Το 1927 ο Χίτλερ είχε δηλώσει: «Βάζουμε την πίστη υπεράνω του νου. Καθένας πρέπει να πιστεύει σε έναν σκοπό. Μόνο η πίστη δημιουργεί ένα κράτος.

Τι είναι αυτό που παρακινεί τον λαό να πολεμά για θρησκευτικές ιδέες; Όχι η νόησή του, αλλά η τυφλή πίστη του». Αυτό σίγουρα ήταν ένα χαρακτηριστικό που διέθετε ο Γκέμπελς, ο οποίος, αφού διάβασε το Mein Kampf, διακήρυξε: «Τον αγαπώ... ένα τόσο λαμπρό μυαλό μπορεί να γίνει ο ηγέτης μου. Υποκλίνομαι στον μέγιστο, στην πολιτική ιδιοφυΐα... Αδόλφε Χίτλερ, σε αγαπώ επειδή είσαι μέγας και ταυτόχρονα απλός. Αυτό που αποκαλείται ιδιοφυΐα».

Παρόμοιες διαθέσεις τυφλής αφοσίωσης εξέφρασε και ο Ρούντολφ Ες, ο οποίος είχε προσχωρήσει στο Ναζιστικό Κόμμα το 1920, αφού πρώτα είχε θητεύσει για κάμποσο διάστημα στο γερμανικό δεξιό κίνημα, αλλά και ο Χέρμαν Γκέρινγκ, ένας άσος της αεροπορίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος προσχώρησε στο Ναζιστικό Κόμμα το 1922. Αργότερα έγινε ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στο Τρίτο Ράιχ, αρχικά ως επικεφαλής των SA (Ταγμάτων Εφόδου) και κατόπιν ως ιδρυτής της Γκεστάπο (της ναζιστικής μυστικής αστυνομίας) και επικεφαλής της Λουφτβάφε (της πολεμικής αεροπορίας).

Ό Ερνστ Ρεμ όμως αντιπροσώπευε ένα διαφορετικό είδος Ναζί. Όπως οι Ες και Γκέρινγκ, υπήρξε από νωρίς υποστηρικτής του κινήματος. Προσχώρησε στο Ναζιστικό Κόμμα το 1919 και διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Πραξικόπημα της Μπυραρίας. Κατείχε σημαντική θέση στην ηγεσία και την εδραίωση των SA, αλλά έβλεπε την πορεία του Ναζιστικού Κόμματος ως επανάσταση και όχι απλώς ως ένα πραξικόπημα, ενώ ο Χίτλερ είχε ήδη αποφασίσει να κατακτήσει την εξουσία μέσω του κυρίαρχου πολιτικού ρεύματος.

Για αυτόν τον σκοπό, ο Ρεμ είχε δηλώσει: «...εφόσον είμαι ένας ανώριμος και αχρείος άνθρωπος, προτιμώ τον πόλεμο και την αναταραχή από την ενάρετη αστική τάξη. Σέβομαι τη βαρβαρότητα, οι άνθρωποι χρειάζονται τον απόλυτο φόβο». Παρόλο που τις πρώτες μέρες του ναζιστικού κινήματος ήταν ένας από τους στενότερους φίλους του Χίτλερ, δεν τον θεωρούσε ως έναν θεόσταλτο ηγέτη, στον οποίο έπρεπε να υποταχθεί.

Επεδίωκε τους δικούς του αντικειμενικούς σκοπούς μέσα στο κόμμα και αυτή η ανυπακοή ήταν που τελικά οδήγησε στην εξόντωσή του το 1934. Ό Γκρέγκορ Στράσερ επίσης προσπάθησε να χαράξει τη δική του διαδρομή μέσα στο κίνημα μαζί με τον Ότο, τον αδελφό του, υπογραμμίζοντας πάνω απ' όλα το σοσιαλιστικό στοιχείο του Εθνικοσοσιαλισμού, αλλά κι εκείνος απέτυχε παταγωδώς.

Η οικονομική κρίση

Ενώ αρκετοί Γερμανοί που αισθάνονταν βαθιά δυσαρέσκεια εξαιτίας της ήττας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και του συνακόλουθου οικονομικού και οικονομικού χάους είχαν αρχίσει να δίνουν τουλάχιστον κάποια σημασία στο Ναζιστικό Κόμμα, στα μέσα της δεκαετίας του '20 οι συνθήκες είχαν βελτιωθεί και οι περισσότεροι απομακρύνθηκαν από τις ακραίες πολιτικές τάσεις. Στα τέλη της δεκαετίας όμως, η αστάθεια και η αναταραχή που χρειαζόταν το Ναζιστικό Κόμμα για να παρουσιαστεί ως βιώσιμη εναλλακτική κυβέρνηση είχαν επιστρέψει.

Το 1928, οι τιμές των τροφίμων στην παγκόσμια αγορά άρχισαν να υποχωρούν και οι Γερμανοί αγρότες υπέφεραν. Όταν η Γερμανία ανέκαμψε από τον καταστροφικό υπερπληθωρισμό του 1923, βασίστηκε σε δάνεια από τις Ήνωμένες Πολιτείες προκειμένου να καταβάλει στη Γαλλία και τη Βρετανία τις πολεμικές αποζημιώσεις που της είχαν επιβληθεί σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Ή παγκόσμια οικονομική ύφεση είχε ξεσπάσει και απειλούσε την ήδη εύθραυστη οικονομία της Γερμανίας. Όταν οι χρηματοοικονομικές αγορές τις Όυόλ Στριτ κατέρρευσαν το 1929 προαναγγέλλοντας την αρχή της Μεγάλης Όικονομικής Ύφεσης, οι Ή.Π.Α. διέκοψαν τη δανειοδότηση και η γερμανική οικονομία, όπως τόσες άλλες σε ολόκληρο τον κόσμο, άρχισε να καταρρέει.

Τα κυρίαρχα κόμματα στη Γερμανία έμοιαζαν να προσφέρουν μικρή ελπίδα ή εποικοδομητική αρωγή για να βοηθήσουν τον λαό, καθώς οι μεγαλύτερες τράπεζες κατέρρευσαν και η ανεργία εκτοξεύτηκε στα ύψη ανεξέλεγκτη. Στο τέλος του 1929, περίπου 1,5 εκατομμύριο Γερμανοί είχαν μείνει άνεργοι και σε διάστημα ενός χρόνου ο αριθμός αυτός υπερδιπλασιάστηκε. Στις αρχές του 1933, οι άνεργοι στη Γερμανία άγγιζαν τον συγκλονιστικό αριθμό των 6 εκατομμυρίων. Ή κυβέρνηση αντέδρασε περικόπτοντας τα έξοδα, τους μισθούς και τα επιδόματα ανεργίας - μια καταστροφική κίνηση. Πέρα από τις συνέπειες απέναντι στην εργατική τάξη, η οικονομική δυσπραγία εξαπλώθηκε και στη μεσαία τάξη. Ό κόσμος έψαχνε απεγνωσμένα απαντήσεις, βοήθεια και ελπίδα. Τα ακραία κόμματα έδειχναν να παρέχουν απαντήσεις για ακραίες εποχές και οι κομουνιστές και οι Ναζί συγκρούονταν μεταξύ τους στους δρόμους για την επικράτηση.

Ό Χίτλερ βρισκόταν στο στοιχείο του. Τα μέλη του Ναζιστικού Κόμματος είχαν αυξηθεί από 120.000 το 1929 σε περισσότερα από ένα εκατομμύριο το 1920. Στις συχνές εκλογικές αναμετρήσεις εξαιτίας της συνεχιζόμενης αστάθειας, οι ψήφοι των Ναζί αυξήθηκαν από 2,5 τοις εκατό το 1928 σε πάνω από 18 τοις εκατό το 1930, ενώ το 1932 το Ναζιστικό Κόμμα απέσπασε σχεδόν το 40 τοις εκατό των ψήφων. Το μήνυμα του Χίτλερ ήταν ενότητα για τους «γνήσιους» Γερμανούς. Έκανε έκκληση για επιστροφή στη συντροφικότητα των χρόνων του πολέμου. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις της Τζούτα Ρούντιγκερ, μελλοντικής επικεφαλής της Ένωσης Γερμανίδων Κορασίδων: «Μου είπαν τι είχε πει εκείνος ο στρατιώτης (ο Χίτλερ) που είχε πολεμήσει στην πρώτη γραμμή... το μόνο που έχει σημασία είναι η συντροφικότητα, η προθυμία να βοηθάμε και να συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλο».

Ψηφίστε Χίτλερ

Το 1932 ο Χίτλερ διεκδίκησε τη γερμανική προεδρία από τον υπερήλικα στρατηγό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Πάουλ φον Χίντενμπουργκ. Μέσα στο χάος της αναποτελεσματικής κυβέρνησης, των εναλλασσόμενων καγκελάριων, της οικονομικής δυσπραγίας και της κοινωνικής αναταραχής, ο Χίτλερ πραγματοποίησε δυο εντυπωσιακές προεκλογικές εκστρατείες για την προεδρία, κυρίως χάρη στο έργο του επικεφαλής της προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς. Ό Χίτλερ έγινε ο πρώτος πολιτικός που ταξίδεψε αεροπορικώς σε όλη τη χώρα. Ήταν σαν να κατέβαινε από τα ουράνια, ταξιδεύοντας ακόμα και σε πέντε πόλεις την ημέρα για να μιλήσει. Ή εκστρατεία με τίτλο «Ό Χίτλερ πάνω από τη Γερμανία» γνώρισε τεράστια επιτυχία.

Οι προεκλογικές αφίσες ήταν εντυπωσιακές και αποτελεσματικές. «Χίτλερ - η τελευταία μας ελπίδα», έλεγε η μία. «Εργάτες - το Μέτωπο, η Γροθιά - ψηφίστε Χίτλερ, τον Στρατιώτη του Μετώπου!», έλεγε η άλλη, δείχνοντας δυο μεγαλόσωμους εργάτες να αντικρίζουν βλοσυρά τον θεατή. «Γερμανέ εργάτη, σκέψου τα παιδιά σου - ψήφισε Χίτλερ», καλούσε μια άλλη που έδειχνε μια γυναικεία μορφή να σφιχταγκαλιάζει τα παιδιά της. Μια άλλη βροντοφώναζε: «Ό μαρξισμός είναι ο φύλακας άγγελος του καπιταλισμού, ψηφίστε Εθνικοσοσιαλιστές», απεικονίζοντας τον καπιταλισμό σαν έναν καλοντυμένο υπέρβαρο Εβραίο που κρατούσε μια τσάντα γεμάτη χρήματα. Αυτές οι απλές αφίσες μιλούσαν στον καθένα -σε άνδρες, σε γυναίκες, σε όλο τον λαό- και είχαν ως στόχο έναν κοινό εχθρό: τους Εβραίους.

Ωστόσο, η γερμανική πολιτική ελίτ δεν είχε πειστεί ότι εκείνος ο δεκανέας από την εργατική τάξη, όπως τον θεωρούσαν, ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για τη δουλειά. Καθώς οι πιέσεις από το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό χάος της χώρας συνεχίζονταν, έπρεπε να ληφθούν κάποια μέτρα. Πίστευαν ότι θα μπορούσαν να ελέγξουν τον Χίτλερ και τις υπερβολές των Ναζί αν τους συμπεριλάμβαναν στην κυβέρνηση αντί να τους κρατούν εκτός σαν ταραχοποιούς κι έτσι ο Χίντενμπουργκ συναίνεσε στον διορισμό του Χίτλερ στη θέση του καγκελάριου, με αντικαγκελάριο τον συντηρητικό Φραντς φον Πάπεν. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησαν το λάθος τους.

Πριν περάσει ένας μήνας από τον διορισμό του Χίτλερ στις 30 Ιανουαρίου 1933, το κτήριο του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο πυρπολήθηκε. Αν και κατηγορήθηκε ένας Όλλανδός κομουνιστής, ο Μαρίνους βαν ντερ Λούμπε, υπήρξαν φήμες για ανάμειξη των Ναζί. Σύμφωνα με τον Χίτλερ, αυτό ήταν το τελευταίο σημάδι για την κήρυξη καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Ο Εξουσιοδοτικός Νόμος που ψηφίστηκε στις 24 Μαρτίου 1933 επέτρεπε την επιβολή νόμων χωρίς να χρειάζονται επικύρωση από το Ράιχσταγκ.

Η ανάρρηση του Χίτλερ στον θώκο της καγκελαρίας (πηγή: Wikipedia)

Ο Χίτλερ διακήρυξε ότι το Ναζιστικό Κόμμα ήταν το μόνο νόμιμο κόμμα στη Γερμανία. Όλα τα άλλα κόμματα και οι συνδικαλιστικές ενώσεις διαλύθηκαν. Τα γερμανικά κρατίδια έχασαν την αυτονομία τους και στις κυβερνήσεις τους διορίστηκαν Ναζί αξιωματούχοι. Όι Εβραίοι χαρακτηρίστηκαν ως «μη Άριοι» και ως εκ τούτου απαγορεύτηκε να διδάσκουν, να διορίζονται στο δημόσιο, να υπηρετούν στον στρατό ή να διατηρούν επιχειρήσεις. Στις 21 Μαρτίου 1933 άνοιξε το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Νταχάου, κοντά στο Μόναχο.

Ο Χίτλερ έγινε πλέον ο δικτάτορας της Γερμανίας και η χώρα ένα ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος. Αφού έθεσε υπό έλεγχο τους εξωτερικούς εχθρούς του, ο Χίτλερ στράφηκε προς τους εσωτερικούς. Αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Ερνστ Ρεμ, ο οποίος αποσκοπούσε σε μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας και προκαλούσε αναταραχές. Δεν σκόπευε να υποταχθεί στον Φύρερ και πίστευε ότι τα Τάγματα Εφόδου έπρεπε να ενσωματωθούν στον γερμανικό στρατό, με τον ίδιο επικεφαλής. Ο Χίμλερ και ο Γκέρινγκ μαγείρεψαν ψευδή στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία ο Ρεμ σχεδίαζε πραξικόπημα. Ο Χίντεμπουργκ ζήτησε από τον Χίτλερ να αντιδράσει. Στις 30 Ιουνίου 1934, ο Ρεμ και η ηγεσία των SA εκτελέστηκαν μαζί με όσους ο Χίτλερ πίστευε ότι τον είχαν προδώσει κατά την άνοδό του στην εξουσία. Από τη λίστα αυτή δεν γλίτωσε ούτε ο Γκρέγκορ Στράσερ. Το αιματοβαμμένο Τρίτο Ράιχ του Χίτλερ είχε αρχίσει.

Των Emily Turner-Graham και Michael Haskew

Τo παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Αll About History» (10/2018), που κυκλοφορεί μία φορά τον μήνα με το «Εθνος της Κυριακής»

https://www.ethnos.gr/istoria/all-about-history/89824_i-anodos-toy-kakoy-hitler

Άγγελος Έβερτ - Το πλυντήριο ενός καθ'ομολογία μακελάρη

30-12-2018

Η πορεία του Άγγελου Έβερτ αποδεικνύει πως επρόκειτο για έναν πολιτικά οξυδερκή εκπρόσωπο της παράταξής του και της τάξης του, που χρησιμοποίησε τη θέση του στην καρδιά των μηχανισμών καταστολής του αστικού κράτους με τρόπο που διασφάλιζε την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του τελευταίου.

Κατιούσα

Αν διαβάσει κανείς οποιαδήποτε αστική βιογραφική αναφορά στον Άγγελο Έβερτ, θα διαπιστώσει την επιλεκτική υπερπροβολή συγκεκριμένων πτυχών της δράσης του, αλλά και τη συνειδητή υποβάθμιση, ωραιοποίηση ή και πλήρη αποσιώπηση άλλων "κατορθωμάτων" του, ακόμα κι όταν αυτά, με προεξάρχοντα το ρόλο του στα Δεκεμβριανά, ο ίδιος δεν είχε κανένα πρόβλημα να παραδεχτεί. Σε αυτή τη φιλοτέχνηση ενός προφίλ μετριοπαθούς αστού αστυνομικού, που συνέβαλε τα μέγιστα στην αντίσταση κατά του κατακτητή κι απλώς βρέθηκε λόγω καθήκοντος "μπλεγμένος" στη δεκεμβριανή αιματοχυσία, πρωταγωνιστικό ρόλο δεν είχε μόνο ο γιος του και παλιός ηγέτης της ΝΔ, Μιλτιάδης Έβερτ - γεγονός αναμενόμενο και εύλογο εξάλλου-, αλλά και σειρά αστών ιστορικών, πολιτικών και δημοσιολόγων. Η πορεία του Άγγελου Έβερτ αποδεικνύει πως επρόκειτο για έναν πολιτικά οξυδερκή εκπρόσωπο της παράταξής του και της τάξης του, που χρησιμοποίησε τη θέση του στην καρδιά των μηχανισμών καταστολής του αστικού κράτους με τρόπο που διασφάλιζε την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του τελευταίου, διαβλέποντας έγκαιρα τις αλλαγές της εκάστοτε συγκυρίας, με εξαίρεση πιθανόν το τέλος της καριέρας του, όταν η μακροχρόνια σύνδεσή του με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες - ανεξάρτητα από τον πιθανό, αλλά αναπόδεικτο ρόλο του στην υπόθεση που οδήγησε στην απομάκρυνσή του από το σώμα - τον έφερε σε σύγκρουση με τον Παπάγο, με αφορμή το Κυπριακό ζήτημα.

Όπως υποδεικνύει το όνομά του, ήταν απόγονος των Βαυαρών χωροφυλάκων Ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του Μιλτιάδη, ταγματάρχη της Βασιλικής Χωροφυλακής, σπουδάζοντας νομικά αρχικά και κατατασσόμενος στη Χωροφυλακή έπειτα. Το 1929 μετατάχθηκε στην Αστυνομία Πόλεων -Αθηνών. Επί Μεταξά η ΑΠ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δίωξη των κομμουνιστών, έχοντας ως διοικητή τον Σπύρο Παξινό, ο οποίος είχε μετεκπαιδευτεί κοντά στη γερμανική Γκεστάπο. Το Σεπτέμβρη του 1941 ο Άγγελος Έβερτ ανέλαβε αστυνομικός διευθυντής Αθηνών, γεγονός που αποδεικνύει πως ήταν έμπιστος τόσο της κυβέρνησης Τσολάκογλου, όσο και των γερμανικών αρχών κατοχής, εμπιστοσύνη που δεν ήρθη σε όλη τη διάρκεια της κατοχής. Το φθινόπωρο του 1943 μάλιστα η ΑΠ, όπως και το σύνολο των αστυνομικών δυνάμεων της Ελλάδας, έμπαιναν κάτω από την Ανώτατη Διοίκησης Ες -Ες της Ελλάδας. Με αυτή του την ιδιότητα είναι φανερό ότι είχε άμεση εμπλοκή στην κατοχική πολιτική των Γερμανών, βοηθώντας στις διώξεις αντιστασιακών και διευκολύνοντας γενικά το εγκληματικό τους έργο στη χώρα.

Παράλληλα, ο Έβερτ φρόντισε από νωρίς να ανοίξει δίαυλο και με τη βρετανική πλευρά, αντανακλώνας έτσι και τις πάγιες συμμαχίες του κυριότερου τμήματος της ελληνικής αστικής τάξης.

Συνεργαζόμενος με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες με τα ψευδώνυμα «Όττο» και "Skylark no 1", προσέφερε πολύτιμες πληροφορίες στους Βρετανούς αξιωματικούς και την εξόριστη ελληνική κυβέρνησης στη Μέση Ανατολή. Συμμετείχε στο κατασκοπευτικό δίκτυο του Ιωάννη Τσιγάντε «Μίδας 614», παρέχοντάς του πλαστές ταυτότητες και κρησφύγετα. Η παροχή πλαστών εγγράφων και η βοήθεια στη φυγάδευση προς τη Μέση Ανατολή πολλών Βρετανών κι Ελλήνων αξιωματικών, αλλά και αστών πολιτικών ή δημοσιογράφων, όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και ο ανταποκριτής των Τάιμς Φρανκ Μακάσκ, ήταν το πρώτο γεγονός στο οποίο βασίστηκε η μεταπολεμική αγιογράφησή του ως «Άγγελος της Αντίστασης». Το δεύτερο ήταν ασφαλώς η συμβολή του στη δάσωση Ελλήνων Εβραίων, εκδίδοντας 7.500 πλαστές ταυτότητες που έφεραν ελληνικά ονόματα. Για την ενέργειά του αυτή βραβεύτηκε το 1946 από την Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών, ενώ αργότερα το ίδρυμα Γεντ Βασέμ του απέδωσε τον τίτλο του «Δικαίου των Εθνών».

Παρέμεινε στη θέση του μετά την απελευθέρωση, παίζοντας το ρόλο του εκτελεστικού οργάνου στη δολοφονική απόφαση του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου για καταστολή του ειρηνικού συλλαλητηρίου της 3ης Δεκέμβρη. Ο ίδιος παραδεχόταν το ρόλο του σε συνέντευξή του στη δεξιά εφημερίδα "Ακρόπολις" το 1958, επικαλούμενος τη σχετική διαταγή του Παπανδρέου αλλά και λόγους "αυτοάμυνας".

Σύμφωνα με την απολογητική εκδοχή του Μιλτιάδη Έβερτ, ο πατέρας του αρχικά είχε συμφωνήσει με την παραχώρηση άδειας στο συλλαλητήριο, την οποία όμως η κυβέρνηση ανακάλεσε το ίδιο βράδυ. Στις 10 το πρωί της 3ης Δεκέμβρη ο Έβερτ έλαβε τηλεφώνημα από τον Παπανδρέου με την εντολή «Δια παντός μέσου διαλύσατε την συγκέντρωσιν». Ο ίδιος, πάντα σύμφωνα με το γιο του, του είχε εκμυστηρευτεί πως φοβόταν κατάληψη νευραλγικών σημείων της πρωτεύουσας και διέβλεπε «απειλητικές διαθέσεις» των -παντελώς άοπλων - διαδηλωτών έξω από το κτίριο της αστυνομίας, που τότε βρισκόταν στη συμβολή Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου.

Το 1951 διορίστηκε αρχηγός της αστυνομίας πόλεων. Το 1954 σε τελετή παράδοσης - παραλαβής ο απερχόμενος υπουργός Παυσανίας Λυκουρέζος αρνήθηκε να χαιρετίσει τον Έβερτ, με αποτέλεσμα η κεντρώα αντιπολίτευση να φέρει το θέμα στη βουλή. Ο χρόνος μετρούσε πλέον αντίστροφα για τον Έβερτ, που βρέθηκε λίγους μήνες μετά μπλεγμένος στην περίεργη υπόθεση των «Αστυνομικών Νέων».

Τον Απρίλη του 1954, κι ενώ η ελληνική κυβέρνηση ετοιμαζόταν να προσφύγει στον ΟΗΕ για το Κυπριακό ζήτημα, δημοσιεύτηκε στο άτυπο αστυνομικό έντυπο "Αστυνομικά Νέα" άρθρο που καυτηρίαζε την κυβερνητική προσφυγή ως "ταφόπλακα" του Κυπριακού, εμφάνιζε τις κινητοποιήσεις για το κυπριακό ως υποκινούμενες από τους κομμουνιστές και αναφερόταν με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στο Μακάριο. Το πρωτοφανές γεγονός εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας να αμφισβητούν την κυβερνητική γραμμή προκάλεσε τεράστια αίσθηση στο πολιτικό σκηνικό.

Ο Έβερτ έσπευσε να αποστασιοποιηθεί από το περιστατικό, δηλώνοντας πως: "απηχεί τις απόψεις του γράφοντος και αντίκειται εις την υπό της κυβερνήσεως χαραχθείσαν γραμμήν" και υπογραμμίζοντας τον "ανεπίσημο" χαρακτήρα του εντύπου. Είναι προφανές πως δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει πως αστυνομικοί εξέδιδαν έντυπα χωρίς γνώση - το λιγότερο - του περιεχομένου τους από τη φυσική τους ηγεσία.

Στο ζήτημα παρενέβη η ίδια η κυπριακή κυβέρνηση, με την εθναρχία να δηλώνει πως το άρθρο ήταν δημιούργημα της Ιντέλιτζενς Σέρβις προκειμένου να υπονομεύσει τη στήριξη του κυπριακού αντιαποικιοκρατικού αγώνα, αφήνοντας παράλληλα αιχμές για τη στάση της αστυνομίας.

Οι υποψίες κατά του Έβερτ ενισχύθηκαν όταν αποκαλύφθηκε ότι τα "Αστυνομικά Νέα" λειτουργούσαν εντός της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών, χρηματοδοτούνταν από τον Έβερτ και ότι πρακτικά επρόκειτο για φύλλο υποχρεωτικής συνδρομής μεταξύ των αστυνομικών, καθώς το σχετικό αντίτιμο παρακρατούνταν από τη μισθοδοσία τους.

Στη διάρκεια της δίκης των φερόμενων συντακτών του άρθρου, Χατζηαναγνώστου και Δημητρέα, ο φρούραρχος Αθηνών ταξίαρχος Μπενιψάλτη κατέθεσε ότι είχε προβεί κατόπιν διαταγής σε απόρρητη έρευνα για το δίκτυο της Ιντέλιτζενς Σέρβις στην Ελλάδα, υποδεικνύοντας ως αρχηγό των πρακτόρων της βρετανικής υπηρεσίας τον Άγγελο Έβερτ. Παρότι τα ερωτήματα για την υπόθεση ποτέ δεν απαντήθηκαν πλήρως, ο Έβερτ τέθηκε σε διαθεσιμότητα το Σεπτέμβρη του 1954 και μετά την επιβολή εξάμηνης αργίας με απόλυση λόγω "πειθαρχικών παραπτωμάτων" εξαναγκάστηκε σε παραίτηση στις αρχές του 1955. Έφυγε από τη ζωή στις 30 Δεκέμβρη 1970 από καρδιακή ανεπάρκεια.

Δύσκολες Νύχτες

https://www.katiousa.gr/istoria/prosopa-istoria/angelos-evert-plyntirio-enos-kathomologia-makelari/