Εξάρτηση, Ξένες επενδύσεις, Ανάπτυξη, ποιο το περιεχόμενό τους;  Μέρος Πρώτο.

Mε αφορμή την προσπάθεια προσέλκυσης ξένων επενδύσεων πού παρουσιάζεται σαν πανάκεια για όλα τα προβλήματα του τόπου μας.

Με τα κόμματά μας πού τους αρέσει να αντιστρέφουν την λογική γιατί είναι δεσμευμένα στην εξυπηρέτηση αλλότριων, ξένων συμφερόντων.

Από τους μύθους του Αίσωπου. Γεωργὸς καὶ παῖδες αὐτοῦ.

Ένας γεωργός πεθαίνοντας καλεί τους γιους κοντά του,
να μεταδώσει θέλοντας την πείρα απ' τη δουλειά του.
« Παιδιά μου, φεύγω απ' τη ζωή, όμως εσείς μπορείτε
όσα κρυμμένα έχω εγώ, στο αμπέλι να τα βρείτε ».
Κι εκείνοι θεωρήσανε πως θησαυρό είχε θάψει
και πριν θαφτεί ο πατέρας τους, είχαν το αμπέλι σκάψει.
Τι κι αν κανένα θησαυρό δε βρήκανε θαμμένο;...
Το αμπέλι έδωσε καρπό, έτσι καλά σκαμμένο.

Μην περιμένεις εύκολα τίποτε ν' αποκτήσεις·
μονάχα με τον κόπο σου μπορεί να θησαυρίσεις.

O πραγματικός πλούτος δέν είναι τα χρυσά νομίσματα ή άλλα πολύτιμα αντικείμενα.

Ο πραγματικός πλούτος είναι η εργασία.

Όσοι θέλετε να ξαναδιαβάσετε τους μύθους του Αίσωπου, θα τους βρείτε εδώ.

https://el.wikisource.org/wiki/%CE%91%CE%B9%CF%83%CF%8E%CF%80%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9

Επίσης για την αξία της εργασίας διαβάστε το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα, Παραμύθι Χωρίς Όνομα.

Αν συμπεριελάμβανε την ντόπια και ξένη πλουτοκρατία σαν δύο επιπλέον μάστιγες πού βρήκαν την χώρα, θα νομίζαμε ότι γράφτηκε ειδικά για την σημερινή κρίση της Ελλάδας.

Θα το βρείτε εδώ. https://www.ebooks4greeks.gr/%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%cf%85%ce%b8%ce%b9-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%cf%82-%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1-%cf%80%ce%b7%ce%bd%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%80%ce%b7-%ce%b4%ce%b5%ce%bb%cf%84%ce%b1

Όλοι μας ξέρουμε ότι στο καπιταλιστικό σύστημα πού ζούμε, ό υπέρτατος νόμος είναι το κέρδος.

Αποτέλεσμα από την μία πλευρά των ολίγων, ο απίστευτος πλούτος και από την άλλη πλευρά της πλειοψηφίας, η φτώχεια. Αυτό όμως το σύστημα για να λειτουργήσει πρέπει να αποστερήσει τα βασικά δικαιώματα του πολίτη όπως τα αναφέρει ο Αριστοτέλης.

Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής. μτφρ: το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας.

Έτσι προβάλλει στο προσκήνιο σε βάρος των πολλών, η εξαπάτηση , η δημιουργία ψευδών ειδήσεων ,η παραπληροφόρηση , η εξαγορά τμήματος του λαού , η εκλογική πελατεία, η κομματοκρατία , η συνενοχή , το ανάλογο εκπαιδευτικό σύστημα, οι επιστήμες, ψυχολογία κλπ. στην υπηρεσία των ολίγων, η αποχή από τα κοινά και όταν όλα αυτά δεν αρκούν ξεκινούν οι ομαδικές δολοφονίες από το κράτος και το παρακράτος , οι φυλακές , τα βασανιστήρια , ο αυταρχισμός, η βία, τόσο πολύ γνώριμα στα αρχικά στάδια του καπιταλισμού σε όλες τις χώρες ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία κλπ. Όταν δεν αρκούν και αυτά τα μέτρα προβαίνουν στις ανοιχτές στρατιωτικές δικτατορίες.

Ας δούμε τις συνέπειες τού πλούτου.

Αν δεν κάνουμε το χρήμα υπηρέτη, θα γίνει κύριός μας.
[Ελληνική]

Όταν γίνεται κύριος, μας συμβαίνουν τα παρακάτω.

Το χρήμα, είναι ο χειρότερος θεσμός μέσ' στους ανθρώπους. Γκρεμίζει πολιτείες, γυρίζει το μυαλό τ' ανθρώπου στο κακό, τον σπρώχνει στην απάτη και στο έγκλημα και χάνεται κάθε ντροπή και σεβασμός και ξεπλανεύει συνειδήσεις τίμιες [Ευριπίδης ]

Τι εστί πλούτος; Θησαυρός κακών, εφόδιον ατυχημάτων, χορηγία πονηρίας.

Χίλων ο Λακεδαιμόνιος, 6ος π.Χ. αιών, Εκ των 7 σοφών της Αρχ. Ελλάδας

Ματθ. 19,23 Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Ματθ. 19,23 Ο δε Ιησούς είπε στους μαθητάς του· "αληθινά σας λέγω ότι πολύ δύσκολα θα εισέλθη πλούσιος εις την βασιλείαν των ουρανών.

Ματθ. 19,24 πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ῥαφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν.

Ματθ. 19,24 Και πάλιν σας λέγω, είναι ευκολώτερον να περάση γκαμήλα από την τρύπα που ανοίγει η βελόνι, παρά πλούσιος να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού".

Ποιο το κοινό συμφέρον της συντριπτικής πλειοψηφiας του λαού; Μας το εξηγεί ο Πλάτων παρακάτω:

Στην κοινωνία όπου δεν συνυπάρχουν μεγάλος πλούτος και μεγάλη φτώχεια διαμορφώνονται τα πιο υγιή ήθη, γιατί εκεί δεν ευδοκιμούν ούτε η αλαζονεία, ούτε η αδικία ούτε ο φθόνος.

Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτό θα πρέπει να υποσκαφτεί το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Στην μορφή του υπέρτατου νόμου, του κέρδους, της συσσώρευσης και στην μορφή άσκησης της εξουσίας.

Έως ένα σημείο ειδικά για την αναπτυγμένες χώρες είχε διαβρωθεί από τους σκληρούς αγώνες των εργαζομένων και τον φόβο των πλουσίων από την ρητορική του ανταγωνιστικού στρατοπέδου της ΕΣΣΔ.

Τα δομικά προβλήματα του συστήματος μαζί με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ έδειξαν πόσο εύκολη είναι η φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων των λαών τους.

Η κατάρρευση του υπαρκτού «σοσιαλισμού» διέλυσε το πέπλο του δογματισμού, απελευθέρωσε το πνεύμα και ξαναέφερε την πραγματική αντίθεση στην ρεαλιστική της διάσταση.

Ξεφεύγοντας από την παραδοσιακή διαμάχη όπως είχε πρακτικά διαμορφωθεί μεταξύ δεξιών και αριστερών σχημάτων μέσα στον λαό.

Την πόλωση από την μία πλευρά του δικαιώματος της ατομικής ιδιοκτησίας και ατομικότητας και από την άλλη πλευρά την έλλειψη δημοκρατικότητας και την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας.

Παρακάτω διαβάζουμε από τον Ρόδη Ρούφο, ενός από τους σημαντικότερους πεζογράφους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.

Στην «Άλλη όχθη», μιλώντας αμέσως μετά το Δεκέμβρη 1944 σ' έναν αλλοτινό φίλο και κατόπι αντίπαλο, ο Δίων λέει με συγκίνηση:
«Γιώργο, πολλά μπορούν ακόμα να γίνουν. Αφήστε την επανάσταση κι ελάτε να συνεργαστούμε για ό,τι πιστεύουμε μαζί. Κι εγώ κι οι φίλοι μου θέλουμε δικαιοσύνη - Δεν είμαστε με το μέρος των βιομηχάνων και των στρατηγών».
Αφέλεια; Ίσως. Κι όμως πόσο καλύτερη θα 'ταν η μοίρα του τόπου αν τότε, ή κι αργότερα, είχαν δώσει τα χέρια οι τίμιοι άνθρωποι της μιας και της άλλης όχθης - αντί ν' αφήσουν δογματισμούς και ξένα συμφέροντα, αμοιβαία καχυποψία και τα έτοιμα σχήματα ενός πρωτόγονου μανιχαϊσμού* να φουσκώσουν ξανά το ποτάμι από αίμα που τους χώριζε, και να μας οδηγήσουν τελικά εκεί που φτάσαμε...
«Ας μας γίνουν, κάποτε, τα παθήματα μαθήματα».

* χαρακτηρισμός κάθε δυϊστικής θεωρίας ή διδασκαλίας ή και κάθε άποψης που δέχεται ότι υπάρχει μόνο το καλό ή το κακό, το δίκαιο ή το άδικο αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.