ΕΛΛΑΣ –ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ

Βλέποντας οι Τούρκοι πολιτικοί ότι οι λεκτικές και στρατιωτικές τους προκλήσεις φέρνουν αποτέλεσμα κατόπιν και των αμερικανό-γερμανικών υποδείξεων

(διαβάζουμε,

απόσυρση από τα νησιά των BMP-1. Αποσύρθηκαν όλα από τη Χίο.

- Ακάλυπτο πλέον το νησί. Ξεκίνησαν το ταξίδι για Ουκρανία 40 με 50 ΤΟΜΑ τα οποία αποτελούσαν κομβικής σημασίας οπλικά συστήματα για τον ΕΣ, για την αντιμετώπιση αεραποβάσεων, καθώς και ενεργειών κάθετης υπερκέρασης με ελικόπτερα...

28 Αυγούστου 2022).

εντείνουν τις παραβιάσεις και τις λεκτικές απειλές, απειλές από τον Πρόεδρο Ερντογάν που επίσημα πλέον δεν αναγνωρίζει τα σύνορα της ελλάδας μιλώντας για «κατοχή» των νησιών του Αιγαίου από την Αθήνα.

Δεν πρόκειται μόνο για προεκλογικά παιχνίδια αλλά παράγουν πολιτικές θέσεις που αποδέχονται όλα τα πολιτικά κόμματα της Τουρκίας ότι τα «προβλήματα» με την ελλάδα θα λυθούν μόνο με τα όπλα.

Βέβαια τα γερμανικά τεθωρακισμένα προς αντικατάσταση των BMP-1 ακόμα τα περιμένουμε.

Διαβάζουμε από τον τύπο, δρομολογήθηκε μεταξύ των Ελλάδας και Γερμανίας η ανταλλαγή Τεθωρακισμένων Οχημάτων Μάχης ανατολικογερμανικής προελεύσεως τύπου ΒΜΡ-1 του Ελληνικού Στρατού με ίσο αριθμό Τεθωρακισμένων Οχημάτων Μάχης γερμανικής κατασκευής, τύπου Marder, προκειμένου τα ελληνικά τεθωρακισμένα να διατεθούν για τις ανάγκες των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.

Έτσι φυσικό είναι σε κάποιο βαθμό ένα μπέρδεμα της κοινής γνώμης με την αντιφατικότητα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας από την μία να παραγγέλνει διάφορα οπλικά συστήματα και από την άλλη να αφήνει ανυπεράσπιστα τα νησιά.

Αν ξεκινήσουμε με μία παραδοχή παύουν να υπάρχουν αντιφάσεις, εδώ είναι πού αναλαμβάνουν οι δημοσιογράφοι και οι υπόλοιποι δημοσιολόγοι να θολώνουν τα νερά, ας δούμε αυτή την παραδοχή.

Ανήκουμε στην Δύση που αυτό σημαίνει για τους έλληνες πολιτικούς τυφλή υπακοή στα κελεύσματα Αμερικάνων και Γερμανών.

Η αστική τάξη της ελλάδας είναι αδύναμη επειδή είναι κρατικοδίαιτη και μεταπρατική, εμπορική έτσι τα συμφέροντα της ταυτίζονται με τα συμφέροντα της δύσης, ξεχωριστό κεφάλαιο αποτελεί η ναυτιλία, το εφοπλιστικό κεφάλαιο που τα συμφέροντα του προσδένονται με την ελεύθερη ναυσιπλοΐα, τις χώρες φορτώσεως και εκφορτώσεως των εμπορευμάτων, τα φτηνά ναυπηγεία κλπ. Έτσι εξηγείται η υποχώρηση γιατί ο Πειραιάς, το λιμάνι του έχει δοθεί στην Κίνα.

Διαβάζουμε διάφορες απόψεις όπως αν δεν υπήρχαν οι σύμμαχοι οι Τούρκοι θα είχαν επιτεθεί στην ελλάδα, τι ξεχνάει να μας πει όμως αυτή η άποψη;

Αν δεν είμαστε δέσμιοι των συμμάχων η ελλάδα θα είχε αναπτυχθεί αναλόγως της Τουρκίας στο ΑΕΠ και στον στρατιωτικό τομέα, έτσι θα ήταν επίφοβος αντίπαλος της Τουρκίας, άραγε θα τολμούσε να ρισκάρει η Τουρκία έναν μακροχρόνιο και μη ορατού αποτελέσματος πόλεμο;

Ακόμα και τώρα, προς το παρόν αποφεύγει να κινηθεί εναντίον της ελλάδας γιατί θέλει να είναι σίγουρη για το αποτέλεσμα ενός στρατιωτικού επεισοδίου και όχι τόσο επειδή υπολογίζει τους συμμάχους πλήν των Γάλλων.

Αλλά οι προκλήσεις λεκτικές και άλλες δείχνουν ότι οι τούρκοι θεωρούν πλέον την ελλάδα του χεριού τους αλλιώς δεν θα διανοούντο να κάνουν δηλώσεις περί «κατοχής» των νησιών του Αιγαίου από την Αθήνα, ούτε να κάνουν συμφωνίες διαμελισμού των ελληνικών θαλάσσιων υδάτων με την λιβύη.

Ούτε η Αθήνα θα ανεχόταν από έλληνα βουλευτή να μιλάει περί τουρκικής μειονότητας και η ελληνική τηλεόραση να παίζει προπαγανδιστικές τουρκικές σειρές.

Όλα αυτά που ακούγονται σαν τρελά δηλαδή η Τουρκία να προετοιμάζεται για πόλεμο και εμείς να είμαστε στον κόσμο μας διαμοιράζοντας τα οπλικά μας συστήματα στα πέρατα του κόσμου, έχουν την λογική τους εξήγηση.

Είμαστε σε κατάσταση προτεκτοράτου και έτσι οι μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ και Γερμανία έχουν αναλάβει την διαπραγμάτευση των συμφερόντων της χώρας μας με την Τουρκία βάζοντας φυσικά τα δικά τους συμφέροντα πάνω από τα συμφέροντα της ελλάδας.

Παρακάτω μερικά ενδιαφέροντα άρθρα που δίνουν την πραγματική εικόνα αυτών που πραγματικά συμβαίνουν.

Η μόνη μου επιφύλαξη ενός άρθρου για την μη αγορά των γαλλικών φρεγατών πιστεύω ότι είναι επιβεβλημένη αλλά έπρεπε να απαιτήσουμε αντισταθμιστικά οφέλη επειδή πρέπει να χτυπηθεί η Τουρκία στην περίπτωση του πολέμου και από την ανατολική Μεσόγειο και πρέπει να καλύψουμε και την Κύπρο, άλλες λύσεις πού έχουν προταθεί όπως πυραυλάκατοι που μπορεί να είναι ιδανική λύση για το Αιγαίο αποκρυπτόμενοι  και έχοντας από τα νησιά αντιαεροπορική και αντιπυραυλική προστασία αν όμως βρεθούν σε ανοιχτή θάλασσα δεν θα έχουν καμμία τύχη.

Όσο για τα F35 δεν θα έπρεπε ούτε να τα σκεφτόμαστε λόγω των στρατιωτικών περιορισμών που έχουν από τις ΗΠΑ και των οικονομικών δυνατοτήτων και των μελλοντικών της χώρας μας.

Κλείνοντας να ξανατονίσω ότι οι σύμμαχοι ακόμα και αν μας εγγυόντουσαν τα σύνορά μας παραμένοντας η χώρα μας υποτελής μόνο οι δούλοι αυτό θα το αποδέχονταν.

Απειλές Ερντογάν: Έλληνες μην ξεχνάτε τι έγινε στη Σμύρνη -Όταν έρθει η ώρα θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο

03/09/2022

Νέες προκλητικές δηλώσεις έκανε σήμερα ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καλώντας την Αθήνα να κοιτάξει την ιστορία, λέγοντας: «Αν το παρακάνετε, το τίμημα θα είναι βαρύ».

Μιλώντας στην μεγαλύτερη τεχνολογική εκδήλωση της Τουρκίας, το Teknofest, στην επαρχία της Σαμψούντας στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας.

«Ελλάδα, κοίτα την ιστορία, πήγαινε πίσω στο χρόνο - αν πας πολύ μακριά, το τίμημα θα είναι βαρύ. Έχουμε ένα πράγμα να πούμε στην Ελλάδα: Θυμηθείτε τη Σμύρνη».

Σύμφωνα με το πρακτορείο Anadolu, ο Ερντογάν προειδοποίησε την Ελλάδα, λέγοντας ότι η «κατοχή» των νησιών του Αιγαίου από την Αθήνα «δεν μας δεσμεύει». «Όταν έρθει η ώρα, θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο. Όπως λέμε, έτσι ξαφνικά, μπορούμε να έρθουμε από την μία μέρα στην άλλη».

https://www.iefimerida.gr/kosmos/apeiles-erntogan-ellines-min-xehnate-ti-egine-sti-smyrni-otan-erthei-i-ora-tha-kanoyme-oti

Γιατί οι ΗΠΑ θα ανεχθούν και μία ευρασιανική Τουρκία

Γρίβας Κώστας

26/08/2022

Στην Ελλάδα κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια η άποψη ότι η Ελλάδα εξελίσσεται σε στρατηγικό σύμμαχο της Ουάσιγκτον, ενώ η Τουρκία απομακρύνεται συνεχώς από τη Δύση, μετατρεπόμενη σε ευρασιανική Τουρκία. Εκκινώντας από αυτό αδυνατούν να ερμηνεύσουν το γιατί οι ΗΠΑ ασκούν πιέσεις στην Ελλάδα σε θέματα κρίσιμα για την άμυνα της, όπως π.χ. είναι η απομάκρυνση βαρέων όπλων από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, για χάρη της Τουρκίας. Και φυσικά δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν και άλλες φιλοτουρκικές κινήσεις των Αμερικανών.

Για να ενισχύσουν την άποψή τους όσοι θεωρούν δεδομένη την ελληνοαμερικανή στρατηγική συμμαχία, επικαλούνται τις ολοένα και περισσότερες φωνές στο εσωτερικό των ΗΠΑ που καλούν για εξοβελισμό της Τουρκίας από τη Δύση, ενώ παραλλήλως ομιλούν με τα καλύτερα λόγια για τον πιστό σύμμαχο Ελλάδα. Αν μάλιστα, απομακρυνθούν τα πυρηνικά όπλα από το Ιντσιρλίκ και με δεδομένη την αναβάθμιση της βάσης στη Σούδα, τότε -κατά την άποψή τους- η ζυγαριά θα γύρει οριστικά.

Η Ελλάδα θα μεταβληθεί στο ακρότατο σημείο της δυτικής γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής, ενώ η Τουρκία θα βυθιστεί στην ευρασιατική άβυσσο και θα μετατραπεί σε εχθρό της Δύσης. Όμως, οι απόψεις αυτές δεν αντιλαμβάνονται τις ποιοτικές μεταλλάξεις που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια στη γεωπολιτική ταυτότητα των δύο χωρών, στην αμερικανική γεωστρατηγική, αλλά και στο διεθνές σύστημα εν συνόλω. Στο παρελθόν η Ελλάδα και η Τουρκία είχαν, λίγο πολύ, την ίδια γεωπολιτική λειτουργία στο εσωτερικό του Δυτικού Κόσμου, με την Τουρκία να αντιμετωπίζεται ως ελαφρά σημαντικότερη από την Ελλάδα. Αυτό εκφραζόταν και στο περιβόητο επτά προς δέκα της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας. Σήμερα, όμως, οι δύο χώρες ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους.

Η μεν Ελλάδα όντως εξελίσσεται σε έναν ολοένα και πιο σταθεροποιημένο σύμμαχο των ΗΠΑ, ενώ η Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση και διεκδικεί ρόλο και θέση ευρασιατικής δύναμης, γεγονός που τη φέρνει αρκετές φορές σε σύγκρουση με τα αμερικανικά συμφέροντα. Όμως, η εξέλιξη αυτή την καθιστά ταυτοχρόνως δυνάμει πολύτιμο συνεργάτη της Ουάσιγκτον, ειδικά σε μια κρίσιμης σημασίας αποστολή, που είναι η μερική έστω ανάσχεση της Κίνας.

Η ευρασιανική Τουρκία

Δεν αναφέρομαι μόνο στον "διάδρομο" της Κεντρικής Ασίας, που ξεκινάει από την Τουρκία, περνάει από τις τουρκόφωνες-τουρκογενείς πρώην Δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης, για να καταλήξει στο Xinjiang στη βόρειο Κίνα. Παρεμπιπτόντως, η επίθεση του Αζερμπαϊτζάν στην Αρμενία -υπό την καθοδήγηση και με την στήριξη της Τουρκίας- πρέπει πιθανώς να εξεταστεί και σε αυτό το πλαίσιο.

Ωστόσο, εκτός από τον "διάδρομο" των τουρκογενών χωρών, εξίσου σημαντικές είναι οι προνομιακές σχέσεις της Τουρκίας με κρίσιμες χώρες της ευρασιατικής περιφέρειας, όπως είναι το Πακιστάν, η Ινδονησία, η Μαλαισία και άλλες. Για να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται, μια ισχυρή Τουρκία μπορεί να λειτουργήσει ως μερικό αντίβαρο της Κίνας και να συγκρατήσει εν μέρει το Πακιστάν από το να μεταβληθεί σε οργανικό κομμάτι της κινεζικής γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής.

Φυσικά, για να λειτουργήσει με αυτόν τον τρόπο πρέπει να διατηρεί και οργανικούς δεσμούς με τη Δύση, έστω και χαλαρούς. Αλλιώς κινδυνεύει να ενσωματωθεί κι αυτή στο καινοφανές γεωπολιτικό σχήμα της ευρασιατικής Multi Power που βρίσκεται σήμερα υπό διαμόρφωση. Δηλαδή σε μια χαλαρή μεν, αλλά λειτουργική συσπείρωση πολλών ευρασιατικών κρατών, με πυρήνα το σύστημα Κίνας-Ρωσίας. Αν κι αυτή η διεργασία είχε αρχίσει πριν τον πόλεμο στην Ουκρανία, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, την επιτάχυναν και εμπλούτισαν οι δυτικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν εναντίον της Ρωσίας μετά την εισβολή.

Το ευρασιανικό ΝΑΤΟ

Αυτή η Multi Power θα ενσωματώνει τα συνεργατικά, αλλά και τα ανταγωνιστικά στοιχεία των χωρών που τη συνθέτουν, σε μια ενιαία γεωπολιτική ταυτότητα. Θα μπορούσαμε ίσως να την χαρακτηρίσουμε κάτι σαν άτυπο ευρασιατικό ΝΑΤΟ, αλλά με πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό βάθος και δυναμική από ό,τι το πραγματικό ΝΑΤΟ. Αυτή η σπονδυλωτή Multi Power προέκυψε εν πολλοίς ως αποτέλεσμα της άφρονος και αλαζονικής πολιτικής των ΗΠΑ, να συνεχίζουν να λειτουργούν μέσα σε έναν πολυπολικό κόσμο, ωσάν να ήταν μονοπολικός και -όπως προαναφέραμε- επιταχύνθηκε από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Έτσι, ακόμα και πριν τη ρωσική εισβολή, η αμερικανική πολιτική "εναντίον όλων" έσπρωχνε τη Μόσχα στην αγκαλιά του Πεκίνου και το Πεκίνο στην αγκαλιά της Μόσχας. Πολύ περισσότερο μετά, αφού η άτυπη σινορωσική σύμπλευση κατέστη ζωτική για την εθνική ασφάλεια και των δύο. Στη συνεχεία ενσωματώθηκε σε αυτό το σχήμα και το Ιράν. Διαμορφώθηκε, δηλαδή, ένα γεωπολιτικό τρίγωνο στις τρεις άκρες της Ευρασίας που συνθέτει μια μεγάλη γεωπολιτική μάζα, η οποία έλκει προς την τροχιά της και τις υπόλοιπες χώρες της ευρασιατικής περιφέρειας. Το δε γεγονός ότι παρά τις αντιθέσεις της με την Κίνα, και η Ινδία στέκεται εμμέσως πλην σαφώς στο πλευρό της Ρωσίας, λέει πολλά.

Σε αυτό το πλαίσιο εγγράφεται και η Τουρκία, η σημασία της οποίας έγκειται στο εξής: στην περίπτωση που ενσωματωθεί σε αυτό το σχήμα, θα δημιουργηθεί ένας δακτύλιος γύρω από το εσωτερικό της Ευρασίας, που θα απορροφήσει σχεδόν όλα τα ευρασιατικά κράτη που βρίσκονται μέσα σε αυτόν. Για να μην συμβεί αυτό οι ΗΠΑ κατανοούν ότι πρέπει να κρατήσουν κάποιους ουσιαστικούς δεσμούς με την Τουρκία. Γι' αυτό και δεν θέλουν να την πιέσουν.

Τους είναι χρήσιμη και η ευρασιανική Τουρκία

Για παράδειγμα, πολλές φορές αναφέρεται ότι οι ΗΠΑ έχουν τη δυνατότητα να καταστρέψουν την τουρκική οικονομία και είναι ξεκάθαρο ότι έχουν ήδη υπονομεύσει την τουρκική λίρα. Όμως, αν οδηγήσουν την τουρκική οικονομία στον γκρεμό πιθανότατα θα δώσουν την ευκαιρία στην Κίνα να χρησιμοποιήσει την τεράστια οικονομική της ισχύ, για να ελέγξει την τουρκική οικονομία και να ρυμουλκήσει την Τουρκία στο στρατόπεδό της. Κάτι που ήδη κάνει εν μέρει, μιας και η τουρκική λίρα στηρίζεται εν μέρει από την Κίνα. Άλλωστε, κάτι παρόμοιο έγινε και στο Ιράν.

Επομένως, δεν υπάρχει απολύτως καμία αντίφαση στην αμερικανική πολιτική. Είναι αληθές ότι κάνει μεγάλες γεωπολιτικές επενδύσεις στην Ελλάδα, την οποία και εντοιχίζει έτι περαιτέρω στο δυτικό γεωπολιτικό οικοδόμημα. Από την άλλη, όμως, σε καμία περίπτωση δεν θα ασκήσει υπερβάλλουσες πιέσεις σε μια Τουρκία, η οποία είναι κρίσιμη για το νέο μεγάλο παιχνίδι που παίζεται στην ευρασιατική σκακιέρα. Άρα, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να είναι σύμμαχος της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας, τουλάχιστον μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Αντιθέτως, θα προσπαθήσουν να κρατήσουν την Τουρκία στη δυτική αρχιτεκτονική ως δυνάμει συνεργάτη και όχι πλέον ως χώρα εξαρτώμενη από αυτές, έστω και "κακοκαρδίζοντας" τη δεδομένη Ελλάδα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς πρέπει να αναζητήσουμε "προστασία" κάπου αλλού. Απλώς, για μια ακόμη φορά, καθίσταται σαφές ότι η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί και να λειτουργήσει ως ανεξάρτητος, αυτόνομος και αυτόφωτος γεωπολιτικός πόλος. Το οφείλει αν θέλει να υπερασπίσει την ύπαρξή της και πολύ περισσότερο αν θέλει να βρει θέση και ρόλο σε αυτόν τον ρευστό και δυναμικό κόσμο που έχει πλέον δημιουργηθεί. Δυστυχώς, προς το παρόν κινείται προς την αντίθεση κατεύθυνση...

https://slpress.gr/ethnika/giati-oi-ipa-tha-anechthoyn-kai-mia-eyrasianiki-toyrkia/

Υπηρετούν οι ελληνικοί εξοπλισμοί εθνικές ανάγκες ή ηγεμονικές σκοπιμότητες των ΗΠΑ;

Μαργαρίτης Γιώργος

31/08/2022

Θέμα μας οι ελληνικοί εξοπλισμοί, αλλά είναι σκόπιμο να ξεκινήσουμε από τις ΗΠΑ: Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς και τις προθέσεις των ιθυνόντων της Ουάσιγκτον, το έτος 2045 το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό θα περιλαμβάνει 523 πολεμικά πλοία. Από αυτά τα 373 θα έχουν πλήρωμα και τα 150 όχι. Το μεγάλο ποσοστό "μη επανδρωμένων" σκαφών, σχεδόν ένα στα δύο, προϋποθέτει ένα ενιαίο σύστημα ψηφιακής διασύνδεσης και επικοινωνίας.

Στην ουσία το σύνολο του αμερικανικού Ναυτικού θα είναι μια ψηφιοποιημένη πλατφόρμα, στο πλαίσιο της οποίας όλες οι μονάδες θα λειτουργούν κάτω από ενιαία διοίκηση. Στο ίδιο ενιαίο σύστημα θα ενταχθούν προοδευτικά η Αεροπορία και ο Στρατός Ξηράς. Στην ουσία θα πρόκειται για μια πολεμική μηχανή στην οποία, για πρώτη φορά στην ιστορία, η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία θα έχει απόλυτη γνώση του πεδίου της μάχης, από το διάστημα ως τα βάθη των ωκεανών.

Η προοπτική αυτή επιτρέπει οικονομίες κλίμακος. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, η προοπτική αυτή υπαγορεύεται από την ανάγκη να υπάρξουν οικονομίες κλίμακος. Ο στόλος δεν θα ενισχυθεί ιδιαίτερα σε αριθμούς, το αντίθετο μάλιστα. Προβλέπονται δώδεκα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων και δώδεκα μεγάλα αεροπλανοφόρα. Οι σημερινοί αριθμοί είναι παραπλήσιοι.

Προβλέπονται 66 πυρηνικά υποβρύχια, 96 μεγάλα πλοία μάχης, καταδρομικά ή αντιτορπιλικά, 56 φρεγάτες, 31 πλοία αμφιβίου πολέμου, μερικά από αυτά και σε ρόλο μικρού αεροπλανοφόρου, 18 πλοία παράκτιου αμφίβιου πολέμου και 82 πλοία υποστήριξης. Η μορφή, οι αποστολές και το είδος των "μη επανδρωμένων" σκαφών θα προσδιοριστεί. Η οραματική αυτή σύλληψη για το αμερικανικό Ναυτικό του μέλλοντος ξεκινά από την πιεστική ανάγκη εξοικονόμησης πόρων, υλικών και ανθρώπινων.

Η οικονομία των ΗΠΑ αντιπροσωπεύει σήμερα το 16-17% του παγκόσμιου ΑΕΠ, οι στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν το 37-38% του παγκόσμιου συνόλου. Είναι μια σχέση που κανένα κράτος στην Ιστορία δεν μπόρεσε να συντηρήσει μακροπρόθεσμα. Οι ΗΠΑ επιπλέον έχουν μόλις το 4,2% του πληθυσμού της Γης. Οι αντίπαλοί τους, ή έστω οι χώρες που πρέπει να ελεγχθούν από την ισχύ των ΗΠΑ, έχουν 30-50% του παγκόσμιου πληθυσμού. Δεν υπόσχεται πολλά μια τέτοια σχέση.

Πόλεμοι χωρίς πολεμιστές

Εξαιτίας αυτών των μεγεθών οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ ξεκινούν από μια υποθετική βάση: ότι είναι δυνατόν οι πόλεμοι να γίνονται χωρίς πολεμιστές. Το κενό θα το καλύψει η τεχνολογία. Δεν πρόκειται για κάτι νέο. Όλες οι κυρίαρχες δυνάμεις του παρελθόντος έκαναν παρόμοιες σκέψεις. Το πρόβλημα είναι ότι οι πόλεμοι, από τη Συρία ως την Ουκρανία, επιμένουν ότι το κύριο στοιχείο εξακολουθεί να είναι οι πολεμιστές! Ας το κρατήσουμε αυτό.

Με αριθμό πλοίων παραπλήσιο με τον σημερινό, χωρίς ένα ξέφρενο ανταγωνισμό ναυπηγήσεων με την Κίνα, λόγου χάρη -το Πολεμικό Ναυτικό της ξεπέρασε τα 500 πλοία- οι ΗΠΑ θα εξακολουθήσουν να κυριαρχούν στους ωκεανούς. Η εισαγωγή όμως νέων τεχνολογιών και καινοτόμων όπλων επιβάλλει τη ναυπήγηση ολοένα και περισσότερων νέων πλοίων με νέες, ακριβές, προδιαγραφές.

Τα υπάρχοντα πυρηνικά υποβρύχια των ΗΠΑ, λόγου χάρη, δεν είναι σε θέση να μεταφέρουν τους νέους υπερηχητικούς πυραύλους. Η διάμετρος των τελευταίων απαιτεί νέους τύπους κυψελών, οι οποίες απαιτούν νέα σχεδίαση των πλοίων. Οι τορπιλοσωλήνες των 21 ιντσών δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν ανάγκες νέων όπλων που έχουν ανάγκη από κυψέλες εκτόξευσης 87 ιντσών. Τα πρώτα σκάφη της σειράς Virginia, καθίστανται έτσι περίπου άχρηστα και παραγγέλνονται νέα που να μπορούν να εξυπηρετήσουν τα νέα όπλα. Για να γίνει αυτό το μέγεθος του κάθε υποβρυχίου πέρασε από τους 7.800 στους 10.200 τόνους και το κόστος ναυπήγησης ξεπέρασε κατά πολύ το ένα δισ. δολάρια ανά μονάδα.

Η ανάγκη "συμμάχων" και "συμμαχιών"

Με τις πρώτες ενδείξεις λοιπόν οι αμερικανικοί σχεδιασμοί για την διατήρηση της ναυτικής κυριαρχίας δεν δείχνουν να οδηγούν πουθενά. Ούτε το κόστος μπορεί να περιοριστεί, ούτε το "λειψό" ανθρώπινο δυναμικό να διαφυλαχθεί. Στην πολιτική, όμως, υποτίθεται ότι βρίσκεται λύση, σε όλα. Οι ΗΠΑ αναγκαστικά υποχρεώνονται να μοιραστούν τα βάρη της κυριαρχίας με "συμμάχους" και "προθύμους".

Ας παραλείψουμε εδώ τις πολιτικές παραμέτρους του προβλήματος. Την ανάγκη δηλαδή να απωλέσουν οι "σύμμαχοι" την δυνατότητα άσκησης αυτόνομης, ανεξάρτητης πολιτικής σε τρόπο ώστε να υποχρεωθούν να μετάσχουν χωρίς αντίρρηση στα σχέδια των ΗΠΑ. Τα όσα συμβαίνουν με την Ευρώπη, την Γερμανία και την ενέργεια σήμερα εμπεριέχουν κάτι από αυτόν τον αμερικανικό εκβιασμό.

Οι ΗΠΑ στερούνται των αναγκαίων μεγεθών για να διασφαλίσουν την κυρίαρχη θέση τους στον κόσμο και οι εναντίον τους απειλές διογκώνονται. Η πρόσφατη εικόνα πέντε μεγάλων αντιτορπιλικών να συναρμολογούνται ταυτόχρονα σε ναυπηγική κλίνη στο Νταλιάν της Κίνας ήταν σημαδιακή. Οι ΗΠΑ, λοιπόν, αναζητούν λύση στη συστράτευση των "συμμάχων". Εκτός από την πρόθυμη Βρετανία, οι λοιποί δεν δείχνουν την πρέπουσα προθυμία. Οι αμερικανικοί ελιγμοί, εκβιασμοί και πιέσεις αυξάνονται ανάλογα.

Το κλειδί για την "στράτευση" είναι η απόκτηση από τους συμμάχους αμερικανικών όπλων που εκ κατασκευής εντάσσονται σε αυτό το νέο "ψηφιακό" πλαίσιο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Προεξάρχον όπλο σε αυτή την κατεύθυνση είναι το F-35, το οποίο επιβάλλεται σε φίλους και συμμάχους το έχουν δεν το έχουν ανάγκη, με παραχωρήσεις όπου χρειάζεται (μεταφορά τεχνολογίας σε Αυστραλία, αλλά και σε Γαλλία για το νέο αεροπλανοφόρο της) με εκβιασμούς των αδυνάτων και με κάθε άλλο μέσο. Με πρόσχημα τη διασύνδεση (interoperability) οι ΗΠΑ επιχειρούν να μεταβάλουν τους στρατούς των δυτικών κρατών σε στρατούς εξαρτώμενους από την μητρόπολη.

Οι ελληνικοί εξοπλισμοί

Η Ελλάδα δεν ανήκει στους ισχυρούς, που μπορούν να φέρουν κάποια αντίρρηση στις ΗΠΑ. Το πολιτικό της προσωπικό εξάλλου δεν δείχνει καμία διάθεση να απαρνηθεί το "ανήκομε". Ως εκ τούτου, παρά τα οικονομικά της προβλήματα, η Ελλάδα είναι έκθετη στα αιτήματα της Ουάσιγκτον. Πρωταγωνιστεί στην εξυπηρέτησή τους. Πέρα από τις πολύπλευρες "διευκολύνσεις", βάσεις και τα τοιαύτα, η χώρα εξοπλίζεται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Τον τελευταίο καιρό το φράγμα των δέκα δισ. ευρώ για την παραγγελία νέων όπλων έχει κατά πολύ ξεπεραστεί και πλέον διακρίνεται το επόμενο: εκείνο των είκοσι δισ. (όσα είναι τα "σωτήρια" έσοδα από τον τουρισμό για έναν ολόκληρο χρόνο).

Οι εξοπλισμοί είναι δύο επιπέδων. Σε ένα πρώτο επίπεδο επενδύονται αφύσικα ποσά σε υπερσύγχρονα, "ψηφιακά", όπλα. Οι Bellhara και τα F-35 είναι τέτοια παραδείγματα. Η τεχνολογική (ας την πούμε έτσι) επένδυση αποσκοπεί στην πρόσδεση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στη "συμμαχική" υπόθεση, δηλαδή των ΗΠΑ. Τα όπλα αυτά είναι εκ γενετής προορισμένα να λειτουργούν σε "δίκτυο" πολυεπίπεδο, το οποίο ούτε διαθέτει η Ελλάδα, ούτε μπορεί να το δημιουργήσει σε δικό της εθνικό επίπεδο. Άρα τα όπλα αυτά είναι καταδικασμένα να αποδώσουν μόνο σε συμμαχικό περιβάλλον, ως μέρος μιας ευρύτερης πολεμικής μηχανής.

Αφού διασφαλιστεί, διαμέσου των παραπάνω οπλικών συστημάτων, η συμμετοχή της Ελλάδας στο συμμαχικό πλαίσιο, έρχεται η δεύτερη ανάγκη του. Πρέπει οι σύμμαχοι να στείλουν και στρατιώτες στα πεδία των μαχών. Για την εξυπηρέτηση αυτής της ανάγκης επιστρατεύονται άλλου τύπου εξοπλισμοί. Από τα οχήματα Μ1117 -ειδικά στην καταπολέμηση "ανορθόδοξου πολέμου" λόγω της αντοχής τους σε "αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς- ως τα τερατώδη αμφίβια τεθωρακισμένα που θα μεταφέρουν πεζοναύτες στις εχθρικές ακτές! Επειδή, μάλιστα, τα τελευταία δεν χωράνε στα υπάρχοντα πλοία του ελληνικού στόλου ακούγεται κάτι για προμήθεια μεγάλου παλαιού πλοίου αμφιβίων επιχειρήσεων από τις ΗΠΑ! Και πάει λέγοντας...

Αυτό το δεύτερο είδος όπλων είναι εκείνο που όντως θα χρησιμοποιήσει η Ελλάδα σε ενδεχόμενο πόλεμο. Αντίθετα με την υψηλή κατηγορία που προαναφέραμε, τα όπλα ετούτα θα έχουν συμμετοχή σε έναν πραγματικό πόλεμο. Και επειδή κινούνται στη σφαίρα της πραγματικότητας έχουν μια πραγματική ανάγκη: χρειάζονται πολεμιστές... Με τα πρώτα η Ελλάδα γίνεται εξάρτημα της Συμμαχίας, με τα δεύτερα ο ελληνικός λαός θα ματώσει για λογαριασμό της Συμμαχίας. Δεν πρόκειται να ματώσει σε κάποιον αόριστο πόλεμο στο βαθύ μέλλον. Πρόκειται για παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ συνασπισμών, ο οποίος έχει ήδη ξεκινήσει.

Ελληνικοί εξοπλισμοί και τουρκική απειλή

Φυσικά ετούτη η πολεμική προετοιμασία δικαιολογείται με την επίκληση του πραγματικού τουρκικού κινδύνου. Η αντιμετώπιση των Τούρκων, όμως, παρουσιάζεται αναντίστοιχη με το είδος των εξοπλισμών που υποτίθεται ότι την εξυπηρετούν. Πρώτον επειδή οι εξοπλισμοί (προγραμματισμένοι και όσοι προκύπτουν από "ευκαιρίες") είναι αποσπασματικοί, ασυνάρτητοι και δεν εντάσσονται σε κάποιο συνεκτικό δόγμα αντιμετώπισης μιας τουρκικής επίθεσης. Έχουν νόημα μόνο αν εκληφθούν ως τμήματα ενός ευρύτερου στρατιωτικού συμμαχικού πλαισίου. Η δυνατότητά τους να χρησιμοποιηθούν αυτόνομα και αυτοδύναμα είναι περιορισμένη. Το συμμαχικό αυτό πλαίσιο έχει εχθρούς, έχει στόχους, έχει στρατηγική: Σ' αυτούς δεν περιλαμβάνεται η Τουρκία η οποία είναι συμμαχική δύναμη.

Δεύτερον, επειδή τα κύρια στοιχεία του οπλοστασίου που αποκτά η Ελλάδα είναι ενταγμένα σε άλλο πλαίσιο και άλλη λογική, υπόκεινται άμεσα ή έμμεσα σε ελέγχους εκτός της χώρας και των συμφερόντων της. Είναι "συμμαχικά" όπλα, δεν είναι ελληνικά. Με την απόκτησή τους η Ελλάδα παραιτείται ουσιαστικά του δικαιώματος να υπερασπίσει την εθνική κυριαρχία, την οποία εξαρτά από την ευμενή διάθεση, από την "προστασία" της Ουάσιγκτον.

Και επειδή ακριβώς τα ελληνικά "δίκαια", εκείνα του Διεθνούς Δικαίου και των Συνθηκών, έχουν εναποτεθεί σε συμμαχικά κέντρα, οι τουρκικές υπερπτήσεις, το casus belli για την επέκταση των χωρικών υδάτων κλπ αφήνονται αναπάντητα από την Αθήνα, η οποία τα αντιμετωπίζει χλιαρά ως ελάσσονα συμβάντα. Καθώς η "προστασία" των εθνικών δικαίων έχει παραχωρηθεί, η προάσπιση των ελληνικών δικαιωμάτων σχεδόν δεν θεωρείται υπόθεση ελληνικής πολιτικής. Την αρμοδιότητα την έχουν στην Ουάσιγκτον!

Όσο για τους εξοπλισμούς, αυτοί είναι κομμένοι και ραμμένοι στις ανάγκες του νέου παγκόσμιου πολέμου που προαλείφεται. Σ' αυτόν, η Ελλάδα, χάρη στους κυβερνήτες της, προσφέρεται εθελοντικά να ματώσει. Μια τέτοια αφοσίωση συγκινεί οπωσδήποτε όταν χαρακτηρίζει σχέσεις σκύλων και ανθρώπων. Ίσως να μην είναι εξίσου συγκινητική όταν αφορά σχέσεις μεταξύ κρατών και λαών.

https://slpress.gr/ethnika/giati-oi-ipa-tha-anechthoyn-kai-mia-eyrasianiki-toyrkia/

Κυριακή, 04-Ιουλ-2021

Γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να "απεξαρτηθούν" από την Τουρκία

Του Κώστα Ράπτη

Στις επίσημες περιστάσεις, όπως λ.χ. κατά τη συνάντηση του Σεργκέι Λαβρόφ με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου την εβοδομάδα αυτή, περισσεύουν οι καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις ότι η συνεργασία Ρωσίας και Τουρκίας προχωρά αδιατάρακτη.

Όμως στη Μόσχα γνωρίζουν καλύτερα. Και δεν λείπει η επίγνωση ότι η ρωσο-τουρκική σχέση προορίζεται να καταστεί περισσότερο ανταγωνιστική, πράγμα που άλλωστε εξηγεί το ότι η αμερικανο-τουρκική σχέση καταφέρνει να ξεπερνά τόσα και τόσα εμπόδια.

Χαρακτηριστικό είναι από αυτή την άποψη το ερώτημα που θέτει σε ανάλυσή του το ρωσικό περιοδικό Vzglyad: "Γιατί οι Αμερικανοί ανέχονται από την Τουρκία αυτό που δεν θα ανέχονταν από κανέναν άλλο και δεν βάζουν την Άγκυρα στη θέση της;".

Τα παραδείγματα που επικαλείται το άρθρο και θα δικαιολογούσαν μιαν αυστηρότερη αντιμετώπιση της τουρκικής πλευράς από την Ουάσινγκτον είναι πολυάριθμα. Αγορά των ρωσικών συστημάτων S-400. Επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας απέναντι στους Κούρδους συμμάχους των ΗΠΑ στη βόρεια Συρία (με αποτέλεσμα να τραυματίζεται και η φήμη της Αμερικής ως αξιόπιστου συμμάχου για όσους βασίζονται σε αυτήν). Υποστήριξη του Ερντογάν προς την (κηρυγμένη ως τρομοκρατική στη Δύση) παλαιστινιακή ισλαμιστική οργάνωση Χαμάς που ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας. Στρατιωτικές προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας, συμμάχου στο ΝΑΤΟ. Κακοποίηση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας με την υπογραφή του τουρκο-λιβυκού μνημονίου και απόπειρα ελέγχου της νότιας ακτής της Μεσογείου με την αξιοποίηση παραστρατιωτικών από τη Συρία στην κρίση της Λιβύης. Εργαλειοποίηση του προσφυγικού ζητήματος ως μοχλού εκβιασμού της Ευρώπης. Ταπεινωτική συμπεριφορά στην πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, με το περίφημο Sofagate.

(Κοντά σε αυτά θα μπορούσε κανείς να προσθέσει τη σύμπηξη της τριμερούς "Διαδικασίας της Αστάνα", με τη Ρωσία και το Ιράν, επ' αφορμής της συριακής κρίσης, αλλά με φιλοδοξίες συνεργασίας που φθάνουν μέχρι τον "διαμοιρασμό" του Καυκάσου κατά τρόπο που να αποκλείει τη Δύση και που "λιπαίνονται" με συναλλαγές όπως αυτές που είχε η τουρκική κρατική τράπεζα Halkbank με την Ισλαμική Δημοκρατία παραβιάζοντας τις εις βάρος της τελευταίας αμερικανικές κυρώσεις.)

Όλα αυτά κατά καιρούς τροφοδοτούν εκκλήσεις (ιδίως από φωνές φιλικότερα προσκείμενες στο Ισραήλ) για δημιουργία "υγειονομικής ζώνης" γύρω από τη χώρα του Ταγίπ Ερντογάν, ακόμη και για αποβολή της από το ΝΑΤΟ. Και η αντικατάσταση στον Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ από τον Τζο Μπάιντεν δίνει στις φωνές αυτές μεγαλύτερη απήχηση.

Αναγκαία πρόσδεση

Όμως οι Ρώσοι αναλυτές δεν έχουν αυταπάτες. Η Τουρκία έχει ανάγκη το ΝΑΤΟ - και αντιστρόφως.

Για την τουρκική πλευρά, η πρόσδεση στη Δύση αποτελεί πρωτίστως ζήτημα φυσικής ασφάλειας, όσο και αν οι Τούρκοι υπερηφανεύονται για τη δύναμη του στρατού τους. Και άλλωστε επί των ημερών του Ερντογάν, η Τουρκία βρέθηκε να μην έχει ούτε ένα φιλικό κράτος κατά μήκος των συνόρων (με εξαίρεση το ημι-υποτελές Αζερμπαϊτζάν).

Κατά δεύτερον, η Τουρκία χρειάζεται το ΝΑΤΟ για να αυξήσει την πολιτική επιρροή της. Διαφορετικά, ούτε η Ρωσία ούτε το Ιράν θα είχαν κάνει σοβαρές παραχωρήσεις στην Άγκυρα, είτε στη Συρία είτε στον Καύκασο.

Η αντίστροφη παραδοχή, όμως, ότι δηλ. και το ΝΑΤΟ έχει ανάγκη την Τουρκία, χρειάζεται μεγαλύτερο κόπο για να ερμηνευτεί.

Σύμφωνα με το Vzglyad, o Ερντογάν έχει εν πολλοίς δίκιο όταν υποστηρίζει ότι "χωρίς την Τουρκία, θα είναι δύσκολο για το ΝΑΤΟ όχι μόνο να διατηρήσει τη δύναμή του, αλλά και την ύπαρξή του". Ωστόσο, αυτό δεν αφορά τη συμβολή του τουρκικού στρατού (δεύτερου μεγαλύτερου στο ΝΑΤΟ μετά τον αμερικανικό) στην αμυντική ικανότητα της συμμαχίας, αλλά στη συμβολή του Ερντογάν και των πολιτικών του στη διατήρηση της συνοχής του ΝΑΤΟ ως πολιτικο-στρατιωτικού οργανισμού.

Σε ποια "μέτωπα" εξυπηρετεί η Άγκυρα

Η Αμερική χρειάζεται μια ισχυρή Τουρκία για να συγκρατήσει τη Ρωσική Ομοσπονδία. Να αποσπά την προσοχή της Μόσχας από τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, προκαλώντας προβλήματα στον Νότιο Καύκασο, και έχοντας ανατρεπτική παρουσία μέσω της "ήπιας ισχύος" στην Κριμαία, την περιοχή του Βόλγα και τη Σιβηρία. (Αξίζει να αναλογισθεί κανείς ότι μόνο οι τουρκογενείς μουσουλμάνοι Τάταροι αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη εθνότητα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.)

Επιπλέον, πάντα κατά το Vzglyad, η Αμερική χρειάζεται μια ισχυρή Τουρκία για να αντιμετωπίσει την Κίνα. Επομένως, υποστηρίζει σθεναρά τις φιλοδοξίες και την ήπια ισχύ της Άγκυρας στην Κεντρική Ασία, που είναι η "πίσω αυλή" της Κίνας. Όσο περισσότερο εξισλαμίζεται και είναι ασταθής η περιοχή, τόσο πιο δύσκολο θα είναι για τους Κινέζους να συναλλάσσονται με την Ευρώπη μέσω αυτής, ενώ το πρόβλημα μεταφέρεται και εντός των κινεζικών συνόρων, καθώς στην επαρχία του Σιντζιάνγκ, οι ντόπιοι Ουιγούροι (τουρκογενείς και μουσουλμάνοι) διεξάγουν ημι-ανταρτικό πόλεμο εναντίον των Κινέζων.

Κατά τρίτον, η Αμερική χρειάζεται μια ισχυρή Τουρκία για να αντιμετωπίσει το Ιράν. Ακριβέστερα, για να το διεμβολίσει μέσω της διέγερσης του παντουρκισμού και του αζέρικου εθνικισμού. Υπενθυμίζεται ότι περισσότεροι Αζέροι ζουν στο βορειοδυτικό Ιράν παρά στο ανεξάρτητο Αζερμπαϊτζάν.

Το Ιράν, υποστηρίζουν οι Ρώσοι αναλυτές, αντιμετωπίζει αυτήν την απειλή πολύ σοβαρά, αλλά μέχρι στιγμής δεν βιάζεται να αντιταχθεί στους Τούρκους, λόγω του φόβου ότι το λανσάρισμα αντι-τουρκικής προπαγάνδας θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερα αυτονομιστικά συναισθήματα μεταξύ των Ιρανών Αζέρων.

Η λογική του υπεργολάβου

Επιπλέον, η Αμερική χρειάζεται μιαν ισχυρή Τουρκία για να αντιμετωπίσει την Ευρώπη. Διότι μπορεί ο Μπάιντεν, σε αντίθεση με τον Τραμπ, να μην υπονομεύει ανοιχτά τη συνοχή της Ε.Ε., όμως η διατλαντική σχέση στερεώνεται από τις εξωτερικές απειλές. Και όσο λιγότερο λειτουργούν οι ιστορίες για τη ρωσική απειλή, τόσο πιο σημαντικές θα είναι για την Ουάσινγκτον οι απειλές της Τουρκίας στην Ε.Ε. (λ.χ. εισροή προσφύγων, στρατιωτικές προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας).

Τέλος, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται την Τουρκία ως υπεργολάβο για περιφερειακές συγκρούσεις. Η αμερικανική κοινωνία έχει κουραστεί από τους πολέμους στο εξωτερικό και η Άγκυρα είναι πάντα έτοιμη να δανείσει τον ώμο της.

Για παράδειγμα, παρέμεινε στο Αφγανιστάν και θα υπερασπιστεί τα αμερικανικά συμφέροντα εκεί μετά την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων. Ασφαλώς, όχι δίχως ανταλλάγματα. "Εάν μας ζητηθεί να μην αφήσουμε το Αφγανιστάν και να βοηθήσουμε εκεί, τότε είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τι είδους διπλωματική, υλικοτεχνική και οικονομική υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε σημαντικούς τομείς για εμάς έχουμε", δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ερντογάν.

https://www.capital.gr/diethni/3557196/giati-oi-ipa-den-mporoun-na-apexartithoun-apo-tin-tourkia