ΔΕΗ-ΑΙΟΛΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Αφορμή του σημερινού άρθρου είναι μία σειρά ελαχίστων στοιχείων πού μάζεψα πού αφορούν την επιβολή ατζέντας των επιτηδείων από το εξωτερικό και εσωτερικό στην οικονομία της χώρας μας με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο φέσι στον καθένα μας στον λογαριασμό της ΔΕΗ, των τιμολογίων της ενέργειας ,την καταστροφή μίας από τις μεγαλύτερες και από τις πλέον σημαντικές επιχειρήσεις στην ελλάδα , την αντίληψη πού προσπαθούν να μας δημιουργήσουν ότι βοηθάμε να μην ανεβαίνει η θερμοκρασία του πλανήτη μας ,την καταστροφή της φύσης ,των ορεινών περιοχών της χώρας μας.

Αυτή την απίστευτη καταστροφή πως την αντιμετωπίζει η κάθε κυβέρνηση μας;

μά είναι έργο της, είναι ο υπάκουος εκτελεστικός βραχίονας των αποφάσεων της Γερμανίας και των πολυεθνικών.

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά για να δούμε πως συστηματικά η Γερμανία και οι πολυεθνικές καταστρέφουν την χώρα μας και τους πολίτες της πουλώντας μας φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Με βάση τις αποφάσεις του Κιότο πού η ΕΕ είναι από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές, για να σωθούμε από την άνοδο της θερμοκρασίας πού την προκαλούν οι ρύποι βιομηχανικοί κλπ. θα πρέπει να παρθούν μέτρα σε όλες τις χώρες.

Έτσι επιβάλλουν συνέχεια πρόστιμα στην ΔΕΗ επειδή χρησιμοποιεί λιγνίτη.

Λύση για την κυβέρνηση αποτελεί η διάλυση της ΔΕΗ και να αχρηστευτεί ο ντόπιος πολύ μεγάλων αποθεμάτων λιγνίτης.

Όπως θα διαβάσετε όμως στο παρακάτω τμήμα από το άρθρο Το αλφαβητάρι των εξορύξεων από την WWF Ελλάς,

Σύμφωνα με παγκόσμιες μετρήσεις, η Ελλάδα είναι υπεύθυνη για περίπου το 0,2% των αερίων του θερμοκηπίου που εκπέμπει η ανθρωπότητα.

Πρακτικά δηλαδή είναι ασήμαντη έως ανύπαρκτη η συνεισφορά της ελλάδας στην εκπομπή των αερίων του θερμοκηπίου.

Και αντί να πάει η κυβέρνηση στην ΕΕ και να επιβάλλει την εξαίρεση της από τα πρόστιμα, μας λέει ότι δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά από ότι θέλει η Γερμανία και τα ανάλογα λόμπι.

Έχουμε εθνική κυβέρνηση ή υπαλλήλους της Γερμανίας ας κρίνει ο καθένας.

Το άλλο ενδιαφέρον του πράγματος είναι ότι οι αποφάσεις του Κιότο δεν στηρίχτηκαν πάνω σε επιστημονικά δεδομένα παρά είναι αποτέλεσμα των συμφερόντων των πολυεθνικών.

Ορίστε τι λέει στο πρώτο θέμα στο κυριακάτικο φύλλο (2/02/2020) ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες παγκοσμίως ο Αναστάσιος Τσώνης.

Αυτό πού έχω να πω σαν επιστήμονας είναι ότι το κλίμα είναι γεμάτο περιοδικότητες.

Το κλίμα είναι γεμάτο από περιοδικότητες.

Η μία είναι οι ωκεανοί και η αργή κίνηση τους ...

Η άλλη προέρχεται από αστρονομικές επιδράσεις που αφορούν αλλαγές στην ελλειπτική τροχιά της γής γύρω από τον

Ήλιο ...

Έχουμε βγεί από την εποχή των παγετώνων πρίν 30.000- 40.000 χιλιάδες χρόνια και θέλουμε άλλα 10.000 χιλιάδες χρόνια για να αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία και να πηγαίνει προς την εποχή των παγετώνων.

Η τρίτη, η ανθρώπινη επίδραση στο κλίμα είναι γύρω στο 30%.

Και συμβαδίζει με τις δύο άλλες αιτίες αλλαγής του κλίματος.

Δεν ξέρουμε ακριβώς ποια είναι η συμβολή κάθε παράγοντα, οπότε δίνουμε από 1/3 -και αυτό είναι δίκαιο.

Αυτά τα ενδιαφέροντα μας λέει η επιστήμη δηλαδή εικάζει δεν αποδεικνύει ότι η ανθρώπινη επίδραση στο κλίμα ανέρχεται στο 30 % με διχογνωμίες και μεταξύ των επιστημόνων.

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι η παγκόσμια κοινότητα δεν πρέπει να μελετήσει στα σοβαρά το πρόβλημα και ειδικά οι ρυπογόνες χώρες θα πρέπει προληπτικά να περιορίσουν τις εκπομπές τους αλλά εμείς είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης πού δεν παίζει σχεδόν κανένα ρόλο.

Και όμως θα πρέπει να απεμπολήσουμε τον λιγνίτη μας ή θα πρέπει να πληρώνουμε τα μαλλιοκέφαλα μας στα πρόστιμα της ΕΕ και στο τέλος να βάλουμε λουκέτο στην ΔΕΗ αλλιώς να εγκαταστήσουμε ανεμογεννήτριες πληρώνοντας τις πολυεθνικές για την εισαγωγή τους, αυξάνοντας την τιμή του ρεύματος και καταστρέφοντας την φύση διαβάστε παρακάτω ένα ενδιαφέρον άρθρο για την αιολική ενέργεια.

Τελικά αναρωτιέμαι τι θα κάναμε χωρίς την ΕΕ και την Γερμανία.

Το αλφαβητάρι των εξορύξεων από την WWF Ελλάς

Παρόλο που κύρωσε πανηγυρικά τη Συμφωνία του Παρισιού, η αναλογική συνεισφορά της χώρας μας στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι αμελητέα, σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Σύμφωνα με παγκόσμιες μετρήσεις, η Ελλάδα είναι υπεύθυνη για περίπου το 0,2% των αερίων του θερμοκηπίου που εκπέμπει η ανθρωπότητα. Το ποσοστό αυτό βέβαια αυτό δεν λέει πολλά καθώς κανείς πρέπει να δει την αναλογική συνεισφορά της χώρας μας στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, με βάση τον πληθυσμό μας.

WWF Ελλάς

02 10 2018

Το "μεγάλο κόλπο" με την αιολική ενέργεια, όλα όσα κρύβει η δήθεν "ευαισθησία" ορισμένων...

Πριν 3-4 ημέρες, έπεσαν στα χέρια μου οι φωτογραφίες από την πρόσφατη κακοκαιρία "Ηφαιστίων" στη νότια Εύβοια. Είναι από τη θέση "Κατσαρώνι" στην Καρυστία. Αυτό που μπορεί να σκεφτεί κανείς είναι ότι η σφοδρότητα της κακοκαιρίας ήταν τέτοια, που ούτε οι πυλώνες των ανεμογεννητριών δεν άντεξαν. Διαδικτυακοί σχολιαστές, έγραφαν αστειευόμενοι ότι είναι σαν να λιώνουν οι θερμοσίφωνες από τον πολύ ήλιο (!). Βέβαια, προφανώς, οι πυλώνες των ανεμογεννητριών είναι σχεδιασμένοι ώστε να αντέχουν τόσο μεγάλες εντάσεις και είναι πολύ εύκολη λύση να κατηγορείς τον καιρό.

Η αρχή του 2020 μας βρήκε με δυσάρεστες ειδήσεις από την άλλη άκρη του πλανήτη. Τεραστίων διαστάσεων καταστροφικές πυρκαγιές κατέκαψαν εκτάσεις όσο η μισή Ελλάδα στην Αυστραλία. Η καταστροφή αυτή συσχετίζεται φυσικά και με το ακραίο επεισόδιο καύσωνα στην περιοχή και μας έκανε να προβληματιστούμε για το μέλλον του πλανήτη.

Το "pray for Australia" έκανε το γύρο του διαδικτύου. Αν τα ακραία κύματα καύσωνα συσχετίζονται με τη διαρκή άνοδο της μέσης θερμοκρασίας και η δραστηριότητα του ανθρώπου (που δεν είναι μόνο η παραγωγή ενέργειας) προκαλεί ή εντείνει το συγκεκριμένο φαινόμενο, μήπως να επιταχύνουμε το πέρασμά μας σε πιο "καθαρές" μορφές παραγωγής;

Οι άνθρωποι λειτουργούμε κυρίως οπτικά. Βλέποντας από τη μία την ανεμογεννήτρια να γυρίζει και από την άλλη μια τεράστια λιγνιτική μονάδα να αφήνει μαύρο καπνό και καρκίνο στην ατμόσφαιρα, είναι προφανές τι θα επιλέγαμε για το μέλλον. Η εικόνα μιας ανεμογεννήτριας έχει γίνει σύμβολο "καθαρής ενέργειας". Είναι όμως τα πράγματα έτσι;

Σχεδιασμός και χωροθέτηση ανεμογεννητριών - The Greek Way

Θα τα γράψω λίγο "χύμα", γιατί έτσι γίνονται τα πράγματα στην Ελλάδα. Με αφορμή το περιστατικό στη Νότια Εύβοια, αξίζει να αναφέρουμε ότι η περιοχή διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αιολικά δυναμικά της Ευρώπης. Δεν θα έπρεπε λοιπόν να γίνει η (αιολική) "μπαταρία" της Ελλάδας; Και με τη σειρά της η Ελλάδα, με τόσο ήλιο και άνεμο, να γίνει η "μπαταρία" της Ευρώπης; Ο διάβολος όμως κρύβεται στις λεπτομέρειες και αυτό δεν είναι απλά μια ουτοπία. Είναι ένα χυδαίο ψέμα.

Ας τα πάρουμε απ την αρχή. Τι γίνεται στην πραγματικότητα: Άρχονται οι "αιολικάδες" οι οποίοι συνήθως δεν έχουν ΙΔΕΑ από μετεωρολογία και κλιματολογία, αγνοώντας πολλές λεπτομέρειες σχετικά με κλιματικές παραμέτρους, θα πουν απλά: «Εκεί φυσάει, ας βάλουμε κι άλλες ανεμογεννήτριες».

Καταθέτουν μελέτες - παρωδία παίρνοντας στοιχεία από μοντέλα πρόγνωσης με ανάλυση 50 ή 80 χλμ (δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση να υπάρχει 1 ή 2 μόνο σημεία σε όλη αυτήν την πολύπλοκη περιοχή) και τη μέθοδο της παρεμβολής, πάνω σε υψηλής ανάλυσης terrain βγάζουν έναν χάρτη υψηλής ανάλυσης (στα 50-100-200μ). Τα συμπεράσματα αυτά, είναι όπως λέμε "ο,τι να 'ναι".

Στην καλύτερη περίπτωση βάζουν και 6μηνα στοιχεία (επειδή έστησαν μερικά ανεμόμετρα) και ιδού η μελέτη. Όσο για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αρκεί μια πληρωμένη υπογραφή και ο φάκελος φεύγει για τη ΡΑΕ όπου συνήθως εγκρίνεται.

Κατ' αυτό τον τρόπο, η νότια Εύβοια (για παράδειγμα) έγινε ένα απέραντο ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ, με ανεξέλεγκτη εγκατάσταση ανεμογεννητριών ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ, επειδή απλώς "εδώ φυσάει". Υπάρχουν ήδη 352 εγκατεστημένες τουρμπίνες και τα επόμενα χρόνια ο αριθμός τους θα διπλασιαστεί.

Το γεγονός ότι γύρω εκεί υπάρχουν πολύ σημαντικές (και ανεξερεύνητες!) αρχαιολογικές θέσεις, οικισμοί και ιστορικά χωριά, περιοχές NATURA, περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και τεράστιας βιοποικιλότητας, αγροτική και ήπια τουριστική δραστηριότητα (οι μοναδικοί πόροι αυτής της φτωχής και στα αλήθεια ανεκμετάλλευτης περιοχής), δεν έχει καμία σημασία.

Αρκεί να αναφέρω απλώς ότι ο απαράδεκτος νόμος ορίζει την ελάχιστη απόσταση από οικισμό τα 500μ. Προσπαθείστε να ζήσετε 500μ μακριά από μία ανεμογεννήτρια ύψους 50 και 80μ έστω για μία εβδομάδα και θα δείτε την ζωή σε διαμέρισμα στην Πατησίων με άλλο μάτι. Οι φωτογραφίες από την περιοχή σοκάρουν.

Το θέμα μας όμως δεν είναι μόνο η νότια Εύβοια. Εάν δει κάποιος τον χάρτη της ΡΑΕ θα διαπιστώσει ότι το πάνω από το 50% των ορεινών περιοχών της ηπειρωτικής χώρας, είτε έχει αδειοδοτηθεί ή θα αδειοδοτηθεί για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων.

Είναι στα αλήθεια καθαρή και βιώσιμη ενέργεια;

Όποιος συνεχίζει να υποστηρίζει την αναγκαιότητα μιας τέτοιας παρέμβασης (με κάθε κόστος!), χάριν της "σωτηρίας του περιβάλλοντος" τελειώνοντας αυτό το κείμενο, ίσως το ξανασκεφτεί. Οι ανεμογεννήτριες δεν μπαίνουν μόνες τους. Απαιτείται ένα πυκνό δίκτυο δρόμων, οι οποίοι πληγώνουν το τοπίο και καταστρέφουν τη συνέχεια του (σε κάποιες περιπτώσεις ιδιαίτερα ευαίσθητου) οικοσυστήματος.

Για τη στήριξή τους απαιτούνται τόνοι οπλισμένου σκυροδέματος στη βάση κάθε μίας από αυτές. Μελέτες έχουν δείξει ότι η αλλοίωση είναι τέτοια που μπορεί να διαταράξει το γεωλογικό υπόβαθρο με συνέπειες ακόμη και στην κατείσδυση των υπογείων υδάτων. Όσο για τη διασύνδεσή τους, απαιτείται ένα πυκνό δίκτυο καλωδίωσης υψηλής τάσης και μετασχηματιστές.

Είναι αποδεδειγμένο πλέον, ότι παρόμοιες εγκαταστάσεις έχουν προκαλέσει πολύ καταστροφικές πυρκαγιές όταν οι συνθήκες το ευνοήσουν. Κινέτα και Πάρνηθα, και πολλές ακόμη περιοχές, κάηκαν με αυτόν ακριβώς τον τρόπο (σπινθήρας από καλώδια υψηλής τάσης) κατά τη διάρκεια καύσωνα συνδυασμένου με ισχυρούς τοπικούς ανέμους.

Κανείς δεν πλήρωσε για την καταστροφή. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να συντηρήσει το δίκτυο. Ένα τέτοιο δίκτυο προφανώς υπάρχει ήδη στη νότια Εύβοια και φυσικά θα γίνει ακόμη πυκνότερο. Είναι θέμα χρόνου μια νέα καταστροφή. Είναι εκκωφαντική η σιωπή κυρίως όλων αυτών που σήμερα κόπτονται για τις φωτιές στην Αυστραλία.

Όσον αφορά τη χωροθέτησή τους: Με κλίμακα μέτρησης τα μποφόρ, οι συγκεκριμένες γεννήτριες είναι αποδοτικές σε ένα εύρος μεταξύ 4 και 8 (το πολύ). Σε μικρότερες εντάσεις πρακτικά δεν παράγουν ρεύμα, σε μεγαλύτερες μπαίνει "φρένο" και κλείνουν για λόγους ασφαλείας.

Εκτός αυτών, δεν συνηθίζεται να εγκαθίστανται σε πολύ μεγάλα υψόμετρα, είναι ασύμφορη η λειτουργία και συντήρησή τους λόγω των πολύ χαμηλών θερμοκρασιών. Τι δουλειά έχουν λοιπόν στα Άγραφα, στην ορεινή Πελοπόννησο, στην Πίνδο, στη δυτική Μακεδονία και σε όλες τις βουνοκορφές της χώρας; Πόσες περιοχές τελικά πληρούν στ' αλήθεια τις προδιαγραφές;

Η απάτη

Στην πραγματικότητα, εάν κινούμασταν με γνώμονα την αυξημένη παραγωγή με το μικρότερο κόστος (άρα σωστές μελέτες), την προστασία του περιβάλλοντος, την διαφύλαξη του χαρακτήρα πολλών περιοχών το κοινωνικό όφελος (τοπικό και ευρύτερο), δεν θα έμεναν παρά ελάχιστες θέσεις εγκατάστασης στη χώρα μας (ούτε το 1/10 των σημερινών ήδη εγκατεστημένων).

Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εδώ. Κάποιος, θα μπορούσε να δεχθεί μια τέτοια θυσία και εγκατάσταση παντού και οπωσδήποτε, εάν ως αντάλλαγμα είχαμε πραγματικό όφελος για τον πλανήτη, την κοινωνία και την οικονομία! Δυστυχώς, η εμπειρία από την "πράσινη" Ευρώπη, είναι το ακριβώς αντίθετο!

Με διαρκή αύξηση του ποσοστού έγχυσης των ΑΠΕ στην συνολική παραγωγή ενέργειας τα τελευταία 20 χρόνια, οι εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου όχι μόνο δεν μειώθηκαν, αλλά αυξήθηκαν! Επιπροσθέτως, ο μύθος του "φθηνού ρεύματος" έχει ήδη καταρρεύσει. Το ρεύμα είναι κατά πολύ ακριβότερο. Μα, πώς γίνεται αυτό;

Εάν δει κανείς το λογαριασμό του ρεύματος θα διαπιστώσει ένα ειδικό τέλος ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, το ΕΤΜΕΑΡ. Γιατί το πληρώνουμε αυτό, ενώ υποτίθεται ότι η ενέργεια των ΑΠΕ είναι φθηνή; Ας το πούμε με απλά λόγια: Κάθε μέρα, ο διαχειριστής του συστήματος καταρτίζει τη λίστα των διαθέσιμων παραγωγών για την επόμενη ημέρα...

Η λογική λέει ότι από αυτήν την λίστα, θα επιλεγούν πρώτες οι φθηνότερες μονάδες και στη συνέχεια οι ακριβότερες για να καλύψουν τη ζήτηση. Το κόστος της ενέργειας των αιολικών μεταβάλλεται αναλόγως της διαθεσιμότητάς τους (για τα αιολικά, εάν φυσάει πολύ ή λίγο!), αλλά ποτέ δεν πέφτει στο κόστος παραγωγής από τις συμβατικές μονάδες. Με βάση την παραπάνω λογική, το ρεύμα από τις ΑΠΕ θα εισερχόταν σπανίως ή ποτέ στο σύστημα!

Προκειμένου να γίνουν όλες αυτές οι "επενδύσεις" ελκυστικές, ο διαχειριστής υποχρεούται: 1. Να δώσει προτεραιότητα στις ΑΠΕ και 2. να ορίσει εγγυημένη τιμή ανά mwh (η οποία είναι γύρω στα 89€, για τα χερσαία αιολικά, την στιγμή που η αντίστοιχη των συμβατικών μονάδων περίπου στο μισό) για όσο διαρκούν τα συμβόλαια!

Αυτή η πανάκριβη εγγυημένη τιμή όμως, δίνει τη δυνατότητα (και το επενδυτικό κίνητρο) της σίγουρης απόδοσης των επενδυτικών κεφαλαίων. Το κόστος όμως τελικά, μετακυλίεται στον τελικό καταναλωτή, ο οποίος μάλιστα έχει πειστεί πως ΠΡΕΠΕΙ να το πληρώσει μιας που είναι κι αυτός υπεύθυνος για τη σωτηρία του περιβάλλοντος... Εάν δεν συνέβαινε αυτό, δεν θα έβαζε ποτέ κανείς αιολικά, ή θα έμπαιναν ελάχιστα σε πολύ επιλεγμένες θέσεις που αποδεδειγμένα μπορούν να παράξουν.

Όσο για τις συμβατικές μονάδες, δεν είναι δυνατόν να κλείσουν ποτέ. Ακόμη κι αν κλείσουν εντός της χώρας, θα έχουμε την ανάγκη κάποιος άλλης μονάδας κάπου αλλού, προκειμένου να εισάγουμε ρεύμα. Εάν όμως οι συμβατικές μονάδες πάψουν να λειτουργούν σταθερά, καταλήγουν να ρυπαίνουν το ίδιο, ή περισσότερο το περιβάλλον. Επειδή μιλάμε για κινητήρες (απλώς σε μεγαλύτερη κλίμακα), σκεφτείτε απλώς πότε το αυτοκίνητό σας καταναλώνει και τελικά μολύνει περισσότερο; Όταν βρίσκεται σε ένα μποτιλιάρισμα (σταμάτα-ξεκίνα), ή όταν κινείται με σταθερή ταχύτητα; Τόσο απλά.

Το πιο αισχρό από όλα είναι το γεγονός ότι, η αγορά είναι ρυθμισμένη ΥΠΕΡ των ΑΠΕ και μάλιστα με τάση να έχουν δημιουργηθεί συγκεκριμένα lobby (άρα σε καμία περίπτωση δεν λειτουργεί ελεύθερα!). Αυτά τα lobby των "απετζήδων" είναι που έχουν επιβάλλει την ατζέντα τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αλλάζοντας τους κανονισμούς και θέτοντας μάλιστα και στόχους για τη χώρα μας.

Σε όσους πραγματικά γνωρίζουν τι συμβαίνει, μπορούν να επιβεβαιώσουν το γεγονός ότι ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσουμε να περάσουμε 100% σε ΑΠΕ, ούτε καν στο 50% ενώ το ίδιο θέμα φαίνεται πως έχει αποτύχει στη Γερμανία, οι εταιρίες της οποίας αναζητούν πλέον άλλες αγοράς να πουλήσουν την απάτη και στη συνέχεια και το ρεύμα (από τις συμβατικές μονάδες βεβαίως)! Αν δούμε μάλιστα ποιοι επενδύουν σε ΑΠΕ στη χώρα μας, θα δούμε ότι είναι πάνω κάτω οι ίδιοι που εμπορεύονται και το πετρέλαιο. Υπέροχο;

Η ενεργειακή αυτονομία μιας χώρας είναι ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες σταθεροποίησης της οικονομίας της. Τα τελευταία χρόνια και πλέον όλο και περισσότερο, αυτό όχι μόνο έχει υπονομευθεί, αλλά τείνει να καταργηθεί στην πράξη, με ανυπολόγιστες συνέπειες στο μέλλον.

Τα επόμενα χρόνια, θα αποτελέσει ένα ακόμη μείζων πρόβλημα της χώρας, που έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά άλλων. Το παρακάτω ερώτημα απευθύνεται όσο ψηλά μπορεί να φανταστεί κανείς: Μήπως ήρθε η ώρα σταματήσουν τα ψεύδη προς τον κόσμο, είτε λόγω ημιμάθειας, είτε -χειρότερα- λόγω χυδαιότητας από το πολιτικό μας προσωπικό;

Το να "προσευχόμαστε για την Αυστραλία" είναι καλό. Επειδή όμως η καταστροφή έχει ήδη ξεκινήσει και έρχεται με πολλούς τρόπους (και φυσικά δεν μιλάω για μερικές σπασμένες ανεμογεννήτριες), θα ήταν ακόμη καλύτερο, να αναλάβουμε πραγματική δράση πριν γίνει. Όταν θα έρθει η ώρα της προσευχής, θα είναι πια αργά και το κείμενο αυτό θα αποδειχθεί προφητικό, με τον πλέον δραματικό τρόπο.

Αντώνης Νικολαΐδης

Κ. Χατζηδάκης: Από διαμάντι και πετράδι ο λιγνίτης έγινε βαρίδι για την ΔΕΗ

Στους λόγους που οδήγησαν την κυβέρνηση να λάβει την απόφαση για την απολιγνιτοποίηση της ΔΕΗ έως το 2023, αναφέρθηκε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κωστής Χατζηδάκης μιλώντας χθες βράδυ, κατά την διάρκεια εκδήλωσης της τοπικής οργάνωσης της ΝΔ στην Πτολεμαΐδα.

«Εκτός από την περιβαλλοντική ευαισθησία της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού την οποία δεν κρύβουμε, υπάρχει το θέμα των διεθνών τιμών του διοξειδίου του άνθρακα κάτι που ΔΕΗ δεν αντιμετώπιζε ως πρόβλημα πριν από μια δεκαετία», σημείωσε ο κ. Χατζηδάκης και πρόσθεσε ότι εν μέσω αυτών των εξελίξεων με τις υψηλές εισφορές co2 που πληρώνει η ΔΕΗ, «ο λιγνίτης κατέληξε από διαμάντι και πετράδι να γίνει βαρίδι της επιχείρησης». Προς επίρρωση των όσων ανέφερε, ο κ. Χατζηδάκης παρουσίασε οικονομικά στοιχεία από τις ζημιές που είχε η επιχείρηση από τα πρόστιμα υπέρ CO2. Από την χρήση του λιγνίτη το 2018 υπήρξαν ζημίες 200 εκ Euro, το 2019 ανήλθαν στα 300 εκ Euro, ενώ προέβλεψε ότι το 2020 οι ζημιές θα ανέλθουν σε μεγαλύτερα επίπεδα.

Εξήγησε ότι η επιχείρηση είναι βαριά τραυματισμένη από τα αποτελέσματα της διοίκησης των τελευταίων πέντε ετών και «μόλις που βρίσκεται με την μύτη έξω από το νερό. Εάν δεν κάνουμε σωστές κινήσεις ως κυβέρνηση υπάρχει περίπτωση η επιχείρηση να βουλιάξει με αποτέλεσμα να βουλιάξει η Οικονομία και με την Οικονομία δεν παίζουμε», υπογράμμισε ο υπουργός και συμπλήρωσε λέγοντας ότι η απορρόφηση του κόστους του CO2 από την επιχείρηση ώστε η απολιγνιτοποίηση να αλλάξει χρονικό ορίζοντα «είναι δυσβάστακτη ενέργεια» και για έναν επιπλέον λόγο. Ο Ελληνικός λιγνίτης είναι υποδεέστερος σε θερμογόνο δύναμη από τον Γερμανικό Λιγνίτη, έχει μεγαλύτερο κόστος εξόρυξης και λειτουργίας. «Έτσι οι Γερμανοί μπορούν να αντέξουν το κόστος προστίμων με αποτέλεσμα να πάνε την απολιγνιτοποίηση τους πιο αργότερα κάτι που δεν μπορούμε να αντέξουμε στην δική μας περίπτωση». Ο κ. Χατζηδάκης επιτέθηκε σε όσους κατηγορούν την κυβέρνηση για τις επιλογές της στο θέμα της απολιγνιτοποίησης, μίλησε για «άθλιο λαϊκισμό ανθρώπων που έχουν τεράστιες ευθύνες για το κατάντημα της ΔΕΗ, που πρέπει να απολογούνται αντί να παριστάνουν τους εισαγγελείς».

Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, παρότι βρισκόταν σε κομματικό ακροατήριο, κράτησε κλειστά τα χαρτιά του σε ότι αφορά τις προτάσεις του υπουργείου του για την επομένη ημέρα της περιοχής. Συνέστησε υπομονή και ψυχραιμία σε φίλους και εχθρούς ενώ προειδοποίησε όλους όσους λένε ότι η κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο. «Να μην μας βάζουν τόσο χαμηλά τον πήχη θα τον περάσουμε με χαρακτηριστική άνεση» σημείωσε ενώ κάλεσε τους πολίτες και τους φορείς να παραβρεθούν στην σημερινή ημερίδα που θα γίνει στην Πτολεμαΐδα όπου θα παρουσιαστούν οι προτάσεις και το σχέδιο της κυβέρνησης για την δίκαιη μετάβαση της οικονομίας της περιοχής. «Η απολιγνοτοποίηση είναι για μένα ένα μεγάλο προσωπικό στοίχημα» τόνισε ο υπουργός και υποσχέθηκε ότι θα «είμαστε παρόντες να εγγυηθούμε ώστε η μετάβαση της Οικονομίας για την περιφέρεια της δυτικής Μακεδονίας και της περιοχής της Μεγαλόπολης να γίνει με τον ομαλότερο τρόπο».

Ως παραδείγματα οικονομικής αριστείας μακριά από την λιγνιτική ταυτότητα της δυτικής Μακεδονίας που κυριάρχησε τα προηγούμενη χρόνια ο κ. Χατζηδάκης ανέφερε, το Κρόκο Κοζάνης, την περιοχή του Βελβεντού, τον πρωτογενή τομέα με καινοτομίες στο χωρο της Γεωργίας και της Κτηνοτροφίας, τον τουρισμό και περιοχές με ειδικό ενδιαφέρον όπως το Νυμφαίο και η Καστοριά. «Είσθε μια μεγάλη ακριτική περιφέρεια και δεν έχετε να ζηλέψετε τίποτα από τις άλλες περιφέρειες της χώρας. Μας στηρίξατε και τώρα πρέπει να σας στηρίξουμε και εμείς» κατέληξε.

Χθες το βράδυ ο υπουργός είχε συνάντηση με εκπροσώπους επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται δορυφορικά είτε εντός της ΔΕΗ υποστηρίζοντας την λειτουργία της επιχείρησης, ενώ σήμερα θα επισκεφτεί την κοινότητα Νυμφαίου και στην συνέχεια θα έχει συνάντηση με φορείς του Δήμου Αμυνταίου.

8.2.2020 / ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ WEB

Πρωτόκολλο του Κιότο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Συμμετοχή χωρών στο Πρωτόκολλο του Κιότο: με πράσινο χρώμα δηλώνονται οι χώρες που υπέγραψαν και επικύρωσαν το πρωτόκολλο, με κίτρινο όσες το υπέγραψαν και αναμένεται η επικύρωσή του, με κόκκινο οι χώρες που το υπέγραψαν αλλά δεν το επικύρωσαν και με γκρι χρώμα οι χώρες που δεν έχουν πάρει θέση.

Το Πρωτόκολλο του Κιότο αποτελεί έναν «οδικό χάρτη», στον οποίο περιλαμβάνονται τα απαραίτητα βήματα για τη μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση της αλλαγής του κλίματος που προκαλείται λόγω της αύξησης των ανθρωπογενών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Σύμφωνα με αυτό, τα κράτη που το έχουν συνυπογράψει δεσμεύονται να ελαττώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου την πρώτη περίοδο ανάληψης υποχρεώσεων (2008-2012) κατά ένα συγκεκριμένο στόχο σε σχέση με τις εκπομπές του 1990 (ή του 1995 για ορισμένα αέρια).

Αυτό επιχειρείται να γίνει με τον πιο οικονομικά αποδοτικό τρόπο, ώστε να μην επιβαρυνθεί η παγκόσμια οικονομία. Έτσι, το Πρωτόκολλο του Κιότο περιλαμβάνει τρεις ευέλικτους μηχανισμούς:

1. την εμπορία δικαιωμάτων εκπομπών,
2. την κοινή εφαρμογή, και
3. το μηχανισμό καθαρής ανάπτυξης.

Ο πρώτος μηχανισμός προβλέπει την αγοραπωλησία δικαιωμάτων εκπομπών μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών (όπως για παράδειγμα κράτη και υπόχρεες εγκαταστάσεις) κατά τη θεωρία των property rights, ενώ οι άλλοι δύο βασίζονται σε προγράμματα έργων (σε χώρες του Παραρτήματος Ι ο δεύτερος και σε χώρες εκτός του Παραρτήματος Ι ο τρίτος).

Πίνακας περιεχομένων

• 1 Διεθνείς προσπάθειες για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών
• 2 Διαπραγματεύσεις για το Πρωτόκολλο του Κιότο
• 3 Παραρτήματα Α και Β του Πρωτοκόλλου του Κιότο
• 4 Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Πρωτόκολλο του Κιότο
• 5 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Διεθνείς προσπάθειες για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών

Οι πρώτοι που άρχισαν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την κλιματική μεταβολή που οφείλεται σε ανθρωπογενείς αιτίες ήταν οι επιστήμονες. Στοιχεία από τις δεκαετίες του 1960 και 1970 έδειχναν ότι οι συγκεντρώσεις CO2 στην ατμόσφαιρα αυξάνονταν σημαντικά, γεγονός που οδήγησε τους κλιματολόγους αρχικά και στη συνέχεια και άλλους επιστήμονες να πιέσουν για δράση. Δυστυχώς, πήρε πολλά χρόνια στη διεθνή κοινότητα για να ανταποκριθεί στο αίτημα αυτό.

Το 1988, δημιουργήθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Μετεωρολογίας και το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNEP) μία Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος. Αυτή η ομάδα παρουσίασε μια πρώτη έκθεση αξιολόγησης το 1990, η οποία απεικόνιζε τις απόψεις 400 επιστημόνων. Σύμφωνα με την αναφορά αυτή, το πρόβλημα της αύξησης της θερμοκρασίας ήταν υπαρκτό και όφειλε να αντιμετωπιστεί άμεσα. Τα συμπεράσματα της Διακυβερνητικής Επιτροπής ώθησαν τις κυβερνήσεις να δημιουργήσουν τη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές (UNFCCC). Σε σχέση με τα δεδομένα για τις διεθνείς συμφωνίες, η διαπραγμάτευση της Σύμβασης ήταν σχετικά σύντομη. Ήταν έτοιμη προς υπογραφή στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (γνωστότερη ως συνάντηση κορυφής για την προστασία της Γης) το 1992 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Η Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την αλλαγή του κλίματος, καθώς και το πρωτόκολλο του Κιότο που ακολούθησε, αποτελούν το μόνο διεθνές πλαίσιο για την καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών.

Διαπραγματεύσεις για το Πρωτόκολλο του Κιότο

Σημειώνεται ότι οι διαπραγματεύσεις για το Πρωτόκολλο του Κιότο ήταν σκληρές, καθώς οι διάφορες χώρες είχαν διαφορετικά συμφέροντα στη διεθνή προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας. Για παράδειγμα, περιοχές που είχαν χαρακτηριστικά ψυχρό κλίμα θα ωφελούνταν από την τάση ανόδου της μέσης θερμοκρασίας, ενώ άλλες περιοχές, οι οποίες ήταν σχετικά άνυδρες, ήταν δυνατόν να δουν την οριακά καλλιεργήσιμη γη τους να μετατρέπεται σε έρημο, γεγονός που θα είχε ως συνέπεια να μειωθεί η ικανότητά τους να παράγουν τρόφιμα.

Κατά συνέπεια, δημιουργήθηκαν πολλά αντίπαλα στρατόπεδα με αποκλίνουσες απόψεις που προσπαθούσαν να τις επιβάλλουν και στα υπόλοιπα συμβαλλόμενα μέρη, κάνοντας το όλο εγχείρημα να φαντάζει ως μία εξίσωση για δυνατούς λύτες. Συγκεκριμένα, τα βασικά στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν είναι τα εξής:

• Ευρωπαϊκή Ένωση: αποτελείται από 27 μέλη, τα οποία συναντιούνται κατ' ιδίαν για να συμφωνήσουν σχετικά με τις κοινές θέσεις τους και αντιπροσωπεύεται από τη χώρα που έχει την προεδρία. Σημειώνεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η πιο ενεργή ομάδα όσον αφορά στις διαπραγματεύσεις για την προστασία του περιβάλλοντος και πιέζει συνεχώς για τη λήψη αυστηρών μέτρων. Σημειώνεται ότι την περίοδο των διαπραγματεύσεων η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελούνταν από 15 κράτη μέλη, με αυτά όμως συμμάχησαν και τα 12 νέα μέλη της διεύρυνσης.
• «Λέσχη του Άνθρακα» ("Carbon Club"): περιλαμβάνει τις χώρες «JUSCANZ» (από τα αρχικά των χωρών Ιαπωνία, ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία στα Αγγλικά), τις χώρες μέλη του ΟΠΕΚ, τη Ρωσία και τη Νορβηγία, στις οποίες γενικά τα συμφέροντά τους θίγονται από το Πρωτόκολλο του Κιότο (είτε επειδή θα πρέπει να μειώσουν την παραγωγή τους είτε επειδή προτείνεται η στροφή προς διαφορετικά καύσιμα) και κατά συνέπεια αντιτίθενται στην καθιέρωση των δικαιωμάτων και στη λήψη αυστηρών μέτρων.
• Συμμαχία των Μικρών Νησιωτικών Κρατών (AOSIS): είναι ένας συνασπισμός περίπου 43 μικρών νησιωτικών κρατών, τα οποία είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Τα κράτη αυτά κινδυνεύουν να εξαφανιστούν από το χάρτη εξαιτίας του μικρού τους υψομέτρου σε σχέση με το επίπεδο της θάλασσας και επομένως απειλείται άμεσα η ίδια τους η επιβίωση. Οι χώρες της ομάδας αυτής ήταν μάλιστα οι πρώτες που πρότειναν ένα σχέδιο κειμένου κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του πρωτοκόλλου του Κιότο ζητώντας μία μείωση στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα της τάξης του 20% έως το 2005 σε σχέση με τα επίπεδα του 1990.
• Λιγότερο αναπτυγμένες χώρες: πρόκειται για 48 χώρες, οι οποίες συμμετείχαν όλο και πιο ενεργά στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων για την αλλαγή του κλίματος, συχνά για να υπερασπιστούν τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους και την εύθραυστη οικονομία τους, όπως για παράδειγμα την παροχή μέτρων για να μπορέσουν να προσαρμοστούν στην αλλαγή του κλίματος και να μην είναι τόσο ευάλωτες.
• Ομάδα των 77 (G-77): πρόκειται για εκείνες τις αναπτυσσόμενες χώρες που είναι αναδυόμενες, όπως η Ινδία και η Κίνα, που θεωρούν ότι βρίσκονται σε τροχιά ανάπτυξης και ότι είναι εις βάρος τους να δεσμευτούν να περιορίσουν τις εκπομπές τους. Η δε απαίτηση των βιομηχανικών χωρών (που είναι κυρίως υπεύθυνες για τις μεγαλύτερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου παγκοσμίως) να αντιμετωπιστούν επί ίσοις όροις με τις αναπτυσσόμενες χώρες τους φαίνεται άδικη και παράλογη.

Τελικά στις 11 Δεκεμβρίου 1997, και υστέρα από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις που κράτησαν 11 ήμερες, υιοθετήθηκε στη διεθνή διάσκεψη του Κιότο στην Ιαπωνία σχέδιο Πρωτοκόλλου για τις κλιματικές αλλαγές. Σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Πρωτοκόλλου του Κιότο, οι βιομηχανικές χώρες συνολικά υποχρεούνται να μειώσουν τις εκπομπές των αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου κατά 5,2% κατά μέσο όρο σε σχέση µε τα επίπεδα του 1990, κατά τη διάρκεια της πρώτης «περιόδου δέσμευσης», η οποία καλύπτει τα έτη 2008 έως 2012. Για τις αναπτυσσόμενες χώρες δεν καθορίζονται στόχοι ως προς τις εκπομπές. Αναφέρεται ότι προτιμήθηκε ο καθορισμός πενταετούς περιόδου δέσμευσης αντί ενός έτους στόχου για να εξομαλυνθούν οι ετήσιες διακυμάνσεις των εκπομπών αερίων που οφείλονται σε ανεξέλεγκτους παράγοντες, όπως ο καιρός.

Παραρτήματα Α και Β του Πρωτοκόλλου του Κιότο

Στόχος περιορισμού (κόκκινο χρώμα) ή μείωσης (γαλάζιο χρώμα)των εκπομπών όπως προβλέπεται στο Παράρτημα Β του Πρωτοκόλλου του Κιότο. Ο στόχος αυτός πρέπει να επιτευχθεί μέσα στην πρώτη περίοδο εμπορίας του συστήματος (περίοδος 2008-2012). Ως έτος αναφοράς θεωρείται το έτος 1990.

Στα Παραρτήματα Α και Β του Πρωτοκόλλου του Κιότο περιλαμβάνονται διάφορα σημαντικά στοιχεία που αφορούν στη λειτουργία των μηχανισμών που προβλέπονται από αυτό προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή.

Συγκεκριμένα, στο Παράρτημα Α περιλαμβάνονται:

• τα αέρια που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και συμμετέχουν στους μηχανισμούς του Κιότο, καθώς και
• οι τομείς και οι κατηγορίες πηγών που είναι υπεύθυνοι για τα αέρια αυτά και οι οποίοι συμμετέχουν στους μηχανισμούς του Κιότο (εικόνα).

Τομείς και κατηγορίες πηγών που περιλαμβάνονται στο Παράρτημα Α του Πρωτοκόλλου του Κιότο.

Τα αέρια που πραγματεύεται το Πρωτόκολλο του Κιότο είναι έξι:

• διοξείδιο του άνθρακα CO2 (που αποτελεί το σημαντικότερο αέριο),
• μεθάνιο CH4,
• υποξείδιο του αζώτου N2O,
• υδροφθοράνθρακες HFC,
• πλήρως φθοριωμένοι υδρογονάνθρακες ή υπερφθοράνθρακες PFC και
• εξαφθοριούχο θείο SF6.

Οι στόχοι των συμβαλλόμενων μερών, όπως αυτοί προβλέπονται στο Παράρτημα Β του Πρωτοκόλλου του Κιότο παρουσιάζονται στην εικόνα δεξιά. Σημειώνεται ότι τα 15 κράτη μέλη που αποτελούσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι τη διεύρυνσή της σε 27 έχουν δεσμευτεί να μειώσουν το σύνολο των οικείων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 8% ως προς τα επίπεδα των εκπομπών του 1990 έως τα τέλη της πρώτης περιόδου δέσμευσης του Πρωτοκόλλου μεταξύ 2008-2012. Αυτός ο γενικός στόχος έχει μετατραπεί σε διαφορετικούς στόχους μείωσης ή περιορισμού των οικείων εκπομπών για κάθε κράτος μέλος βάσει συμφωνίας «κατανομής των βαρών». Επισημαίνεται ότι ο κοινοτικός στόχος δεν καλύπτει τα 12 νέα κράτη μέλη, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις ισχύει γι' αυτά ο στόχος μείωσης 6% ή 8% με βάση το Πρωτόκολλο, εξαιρουμένης της Κύπρου και της Μάλτας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Πρωτόκολλο του Κιότο

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής του Πρωτοκόλλου του Κιότο, αποφάσισε να εφαρμόσει πιλοτικά την εμπορία εκπομπών εντός της κοινότητας πριν από την επίσημη έναρξη του διεθνούς συστήματος και να ενσωματώσει το Πρωτόκολλο του Κιότο στην κοινοτική νομοθεσία μέσα από τις Οδηγίες 2003/87/ΕΚ και 2004/101/ΕΚ. Σύμφωνα με αυτές, η πρώτη περίοδος του ευρωπαϊκού συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών είναι η τριετία 2005-2007, ενώ οι επόμενες περίοδοι εμπορίες ταυτίζονται με τις πενταετείς περιόδους που προβλέπονται από το Πρωτόκολλο του Κιότο (2008-2012, 2013-2017, κ.ο.κ.). Τα κράτη μέλη οφείλουν μέσα σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα να εκπονήσουν εθνικά σχέδια κατανομής, στα οποία υπάρχει πρόβλεψη, μεταξύ άλλων, για:

• τη συνολική ποσότητα δικαιωμάτων,
• την κατανομή σε επίπεδο δραστηριότητας (κατά περίπτωση),
• την κατανομή σε επίπεδο εγκατάστασης,
• τους νεοεισερχόμενους,
• τη μεθοδολογία κατανομής (μαθηματικοί τύποι, διάφορες ειδικές διατάξεις, κτλ), και
• τη λίστα των υπόχρεων εγκαταστάσεων.

Εδώ με τις φωτογραφίες.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%81%CF%89%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%BF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9A%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%BF