Ατάκτως ερριμμένα.

Είπαμε σε ένα πόλεμο Ευρωπαϊκής Ένωσης - Ρωσίας οι άρχουσες τάξεις της ΕΕ θα εξαφανιστούν, όχι φυσικά αλλά σαν τυφλοπόντικες που θα καταντήσουν τι είδους ολιγαρχίες θα είναι;

Αν διανοηθούν να πάνε σε πόλεμο με την Ρωσία οι λαοί και ο στρατός της κάθε χώρας θα πρέπει να επαγρυπνούν για να εξεγερθούν εναντίον των ηγεσιών τους από το να πεθαίνουν για τα συμφέροντα των ολιγαρχιών τους.

Αν θέλουν ας πάνε στο μέτωπο αυτοί πού είναι υπέρμαχοι του πολέμου και όχι έχοντας εξασφαλισμένο τον εαυτό τους να θέλουν να στείλουν τα παιδιά του λαού να ματώσουν για τα δικά τους συμφέροντα και την δική τους λόξα.

Και με τον σοβαρότατο κίνδυνο να αφανιστεί όλη η Ευρώπη.

Πολλές φορές αρκετοί πολίτες αναρωτιούνται γιατί υπάρχει μία απέχθεια για το κράτος και την επιχειρηματική πρωτοβουλία ή γιατί αντιμετωπίζεται σαν λάφυρο η κρατική μηχανή από τους έλληνες πολίτες.

Έτσι κατηγορούν τον ελληνικό λαό ότι είναι αμόρφωτος.

Και πολλές φορές κατηγορούν το ελληνικό κράτος ότι δεν δουλεύει με ευρωπαϊκές προδιαγραφές.

Σε αυτά θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το άρθρο.

Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε αυτή την νοοτροπία θα πρέπει να γυρίσουμε το ρολόι του χρόνου στην επανάσταση του 1821 και στην ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Όσο και περίεργο να φαίνεται αυτό οι συνέπειες των εμφυλίων της επανάστασης του 1821 και της ίδρυσης του κράτους, μας κατατρέχουν έως σήμερα.

Μέσα στην επανάσταση του 1821 συγκρούονται δύο διαφορετικές νοοτροπίες και συμφέροντα.

Οι άδολοι επαναστάτες και οι προύχοντες συνεργάτες των Τούρκων (οι ονομαζόμενοι Τουρκοχριστιανοί που ένα δίνουν στους τούρκους για τους φόρους και δέκα κρατάνε από την εκμετάλλευση των ελλήνων ).

Αυτή είναι η βασική αντίφαση της τότε εποχής Τούρκοι κατακτητές μαζί με τους έλληνες προύχοντες-κοτζαμπάσηδες, καραβοκυραίους βάλτε εδώ και τους φαναριώτες και την εκκλησία ενάντια στον λαό-αγρότες, ακτήμονες, μικρέμπορους, μικροπαραγωγούς κλπ.

Κατόπιν εδώ συμπεριλαμβάνονται αρκετοί οπλαρχηγοί που εξαγοράστηκαν με τα δάνεια.

Οι προύχοντες κλπ. δεν θέλανε την επανάσταση φοβούμενοι την οργή των Τούρκων και τι θα γίνει με τα έως τώρα εξασφαλισμένα συμφέροντα τους.

Σύρθηκαν από αυτή την επανάσταση από φλογερούς και ανιδιοτελείς επαναστάτες όπως ο Παπαφλέσσας, την φιλική εταιρεία και την εκκολαπτόμενη κατάσταση.

Από την πρώτη στιγμή της επανάστασης αφού επήλθε η ρήξη με τους τούρκους αυτό που τους ενδιέφερε είναι να εξασφαλίσουν την θέση τους και τα προνόμια τους δηλαδή να ξεφορτωθούν τους τούρκους και να πάρουν την θέση τους.

Επειδή όμως αυτό το σχέδιο τους συναντούσε σθεναρή αντίσταση βάλανε στο παιχνίδι την προστασία από τις μεγάλες δυνάμεις στο όνομα της επικράτησης της επανάστασης.

Oι μεγάλες δυνάμεις ειδικά Άγγλοι, Γάλλοι και Αυστριακοί θέλανε ένα μικρό κρατίδιο υποτελές στον σουλτάνο, αυτά ήταν τα συμφέροντα τους.

Αδύναμη, μικρή χώρα είμαστε χρειαζόμαστε προστάτες είτε υποτελείς στον σουλτάνο (για όσους γνωρίζουν την τότε ιστορία) είτε σε κάποια μεγάλη δύναμη.

Έως τώρα δεν υπάρχει και αυτή η νοοτροπία;

Η οποία σημειωτέον είναι κυρίαρχη στο μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού γιαυτό δεν αντιδράει συνολικά ο λαός σε οποιοδήποτε αίσχος λαμβάνει χώρα πχ. μνημόνια, ξεπούλημα- χάρισμα κρατικής περιουσίας, αμερικάνικο πανάκριβο φυσικό αέριο, καταστροφή των βουνών και του περιβάλλοντος για να στήσουμε ανεμογεννήτριες, καταστροφή της γεωργικής γής συνακόλουθα της αγροτικής παραγωγής για να τοποθετήσουμε φωτοβολταϊκά, κατάντημα χώρας πληθώρας αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων, ομιλία ουκρανών ναζιστών στην βουλή κλπ.

ραγιαδισμός: έχουμε, φυσικά... παρελθόν: τα 400 χρόνια σκλαβιάς άφησαν το κουσούρι τους και μας στιγμάτισαν με τον ραγιαδισμό και την "ικανότητα" της επιβίωσης με ελιγμούς και "βολέματα".

Έτσι συνάφθηκαν τα δύο δάνεια της επανάστασης με επαχθείς όρους και το μικρό ποσό που έμεινε στους έλληνες κατασπαταλήθηκε, αρπάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε στους δύο εμφύλιους πολέμους από τους προύχοντες για να μην αμφισβητείτε η εξουσία τους.

Το αποτέλεσμα καμένη γή μία φορά από τους Τούρκους και δεύτερη φορά από τους κοτζαμπάσηδες-φαναριώτες –καραβοκύρηδες, αυτοί αποτελούσαν το επίσημο κράτος.

Οι περιγραφές είναι τραγικές και εφιαλτικές.

Με σημερινούς όρους μιλάμε για την επιχειρηματικότητα και τους επιχειρηματίες της τότε εποχής αλλά και την συγχώνευση τους με τον κρατικό μηχανισμό και τον πρωταγωνιστικό ρόλο των μεγάλων δυνάμεων στο πολιτικό και οικονομικό πεδίο.

Να πως γεννιέται η απέχθεια για τους επιχειρηματίες και την επιχειρηματικότητα.

Κάποιος όμως αφελώς μπορεί να ρωτήσει, μα καλά 200 χρόνια πέρασαν δεν μπορούσε να αλλάξει αυτή η νοοτροπία;

Για να αλλάξει η νοοτροπία θα πρέπει να εξαφανιστούν οι αιτίες που δημιουργούν αυτή την νοοτροπία.

Και αυτή η πρόταση αναδιατυπώνετε έως εξής, καταργήθηκαν οι αιτίες που γεννάνε αυτή την νοοτροπία;

Μία προσπάθεια έγινε από τον Κολοκοτρώνη που με ένα τέχνασμα απέναντι στους Άγγλους κατάφερε να φέρει τον Καποδίστρια στην ελλάδα ως Κυβερνήτη και αναγκαστικά τον αποδέχτηκαν όλοι.

Η «μεροληψία» όμως του Καποδίστρια υπέρ των φτωχών και η άρνηση του να αποζημιώσει τις τεράστιες και παράλογες απαιτήσεις των κοτζαμπάσηδων και εφοπλιστών από ένα προϋπολογισμό ανύπαρκτο οδήγησε σε ανοικτό πόλεμο συνομωτόντας οι προύχοντες και εφοπλιστές μαζί με τους αγγλο-γάλλους πρέσβεις.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνα Ναυπλίου έπεσε νεκρός ο Καποδίστριας από τα δολοφονικά χέρια δύο μελών της οικογένειας Μαυρομιχάλη.

Διαβάζουμε.

Για τον Καποδίστρια.

Αυτό λοιπόν το ανοιχτό πνεύμα έδωσε ψήφο σε κάθε Έλληνα από 25 ετών και πάνω, βρέθηκε δηλαδή εδώ πολύ μπροστά από την Αγγλία που έδωσε καθολική ψηφοφορία δεκαετίες αργότερα. Την ψήφο τη συνδύαζε με την κατανομή των εθνικών

γαιών, εκείνων δηλαδή που προηγουμένως ανήκαν σε Τούρκους ή στον Σουλτάνο. Ήθελε όλοι οι ψηφοφόροι να γίνουν ιδιοκτήτες γης, και κατακτώντας έτσι την οικονομική τους ανεξαρτησία, να πάψουν να είναι υποχείριοι των μεγαλογαιοκτημόνων. Κατ' αυτόν τον τρόπο η ψήφος τους θα ήταν ανεξάρτητη και η διακυβέρνηση πραγματικά δημοκρατική.

Προς τούτο έβαλε εμπρός τη διαδικασία για την κατάρτιση κτηματολογίου, έργο που εμποδίστηκε να ολοκληρώσει. Απαγόρευσε επίσης την αγορά από ιδιώτες περιουσιών που ανήκαν σε Τούρκους. Θεωρούσε ότι τέτοιες αγοραπωλησίες ήταν ένας πλάγιος τρόπος διαρπαγής της εθνικής περιουσίας. Λίγοι τον κατάλαβαν και πολλοί τον μίσησαν θανάσιμα γι' αυτό – η δούκισσα της Πλακεντίας είναι ένα καλό παράδειγμα.

Η εσωτερική κατάσταση ζοφερή

Ενώ λοιπόν ο Καποδίστριας έδινε τις δύσκολες αυτές μάχες για τα εξωτερικά μας θέματα, τι επικρατούσε στο εσωτερικό της χώρας;

Μετά τους λίγους πρώτους μήνες της Κυβερνήσεώς του, ο Καποδίστριας είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει ισχυρές αντιδράσεις. Αυτό δεν ήταν περίεργο. Εκείνος ερχόταν αποφασισμένος να δημιουργήσει ένα κράτος σαν τα ευρωπαϊκά, δηλαδή με κεντρική διοίκηση και νόμους. Τι ήταν όμως ο κόσμος της Ελλάδας τότε; Από τη μια υπήρχε ένας αγροτικός πληθυσμός 120.000 οικογενειών από τις οποίες κτήματα κατείχαν μόνον 20.000. Οι υπόλοιποι δούλευαν σε γη που ανήκε σε λίγους μεγαλοϊδιοκτήτες. Με αυτούς, τους μεγάλους γαιοκτήμονες, συγκρούστηκε αμέσως ο Καποδίστριας. Η απόπειρά του να σχηματίσει κτηματολόγιο είναι αποκαλυπτική – και όχι μόνον για εκείνη την εποχή.

Το κτηματολόγιο που δεν έγινε

Ο Καποδίστριας ήθελε να γίνουν όλοι οι αγρότες γαιοκτήμονες, έτσι ώστε να ευημερήσουν και να μπορέσουν, απαλλαγμένοι από την κηδεμονία του ιδιοκτήτη της γης που καλλιεργούσαν, να εξασκήσουν ελεύθερα το δικαίωμα της ψήφου που τους είχε θεσπίσει. Για να μοιραστεί η γη στους αγρότες, όμως, έπρεπε πρώτα να καταγραφούν οι εκτάσεις που ανήκαν πια στο δημόσιο.

Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, όλη η γη ανήκε στον Σουλτάνο, που παραχωρούσε περιστασιακά τη χρήση της. Τώρα λοιπόν η γη είχε περιέλθει στην ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους, τόσο η δημόσια όσο και τα μεγάλα κτήματα Τούρκων, που είχαν περάσει με πλάγιους τρόπους σε χέρια ιδιωτών. Αυτά όλα έπρεπε να καταγραφούν για να γνωρίζει το κράτος τι έχει και να το διαχειριστεί αναλόγως.

Εδώ φανερώθηκε το πρώτο ρήγμα – φανερώθηκε, αν το καλοσκεφτείς, ολόκληρο το ελληνικό πρόβλημα.

Ο Καποδίστριας, θέλοντας να συσπειρώσει όλες τις δυνάμεις της χώρας, είχε διορίσει τους σημαντικότερους προκρίτους σε καίριες θέσεις. Πρόβουλο (υπουργό σαν να πούμε) της επί της Οικονομίας Επιτροπής είχε βάλει τον Γεώργιο Κουντουριώτη.

Σ' αυτόν, λοιπόν, ανέθεσε την αποστολή υπαλλήλων για να καταγράψουν σε κάθε περιοχή τις δημόσιες εκτάσεις, τους ιδιοκτήτες που κατείχαν έγκυρους τίτλους και μερικές άλλες σχετικές πληροφορίες. Φαίνεται όμως ότι οι κυβερνητικοί απεσταλμένοι,

αντί να κάμουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους, καταπιάστηκαν να διαδίδουν στους δημογέροντες πως η Κυβέρνηση ήταν «αυταρχική» και πως αυτό που σκόπευε ήταν να στερήσει τον λαό και τους προκρίτους από τις ελευθερίες τους και τα στοιχεία για τις γαίες τα ήθελε για να πουλήσει τα χτήματα στους ξένους. Και τους ορμήνευαν να μη δώσουν σωστά στοιχεία, αλλά να ζητήσουν από την Κυβέρνηση μισθούς και απαλλαγή από φόρους. Τέλος δε τους όρκιζαν να μην πουν πουθενά ότι εκείνοι τους συμβούλευσαν, αλλά να ακολουθήσουν την τακτική που τους υπεδείκνυαν σαν να την είχαν σκεφτεί μόνοι τους.

Φαίνεται πως καμπόσοι χωρικοί πήγαν και τα ανέφεραν αυτά στον Κυβερνήτη, που φώναξε τον Γεώργιο Κουντουριώτη, του είπε όσα είχε να του πει και τα επεκύρωσε με ένα γράμμα όπου κατέληγε πως δεν είναι δυνατόν ήσυχοι χωριάτες να φαντάστηκαν όλες αυτές τις ιστορίες που ήρθαν να του καταγγείλουν, και πως οι περιοχές όπου αυτά τα έκτροπα σημειώνονταν ήταν κυρίως η Αργολίδα, η Αχαΐα και η Κάτω Μεσσηνία – Κουντουριώτηδες, δηλαδή, Ζαΐμηδες και Μαυρομιχάληδες. Και αυστηρά εφιστούσε την προσοχή του Κουντουριώτη στο πνεύμα της «ανησυχίας και φιλοταραχίας» που διεσπείρετο έτσι.

Η επιστολή έχει ημερομηνία 8 Νοεμβρίου 1828. Δηλαδή, ο Ιμπραήμ είχε μόλις εξαναγκαστεί να απαλλάξει την Πελοπόννησο από την κατοχή του, οι επιχειρήσεις στη Στερεά δεν είχε σταθεί δυνατόν να αρχίσουν ακόμη, και ο κίνδυνος να πεθάνει της πείνας μέσα στον χειμώνα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήταν ορατός.

Αλλά η λυσσαλέα αντίδραση είχε ήδη οργανωθεί και οι συκοφαντίες ότι ο Καποδίστριας είναι αυταρχικός και όργανο ξένων (στους οποίους θα πουλούσε την εθνική γη!) διατυπώνονταν ήδη και μάλιστα από τρία σαφή κέντρα αντιδράσεως, που θα τα δούμε παρακάτω.

Ο Γεώργιος Κουντουριώτης χολώθηκε από τα λόγια του Καποδίστρια και παραιτήθηκε από όλα τα αξιώματά του, με την πρόφαση ότι έπρεπε να αφοσιωθεί στις ανάγκες της οικογενείας του.

Η προσπάθεια να συνταχθεί κτηματολόγιο ανακόπηκε. Αργότερα έβαλε πάλι εμπρός ο Καποδίστριας συνεχίζοντας την καταγραφή των εθνικών κτημάτων. Δολοφονήθηκε πριν ολοκληρωθούν οι προσπάθειές του. Ατελή στοιχεία που βρέθηκαν στο αρχείο Καποδίστρια αναφέρουν ότι στην Πελοπόννησο σε σύνολο καλλιεργήσιμης γης έκτασης 1.800.000 στρεμμάτων, τα 550.000 στρέμματα (ήτοι το 30%) ήταν ιδιόκτητα, και τα 1.250.000 εθνικά (οι αριθμοί είναι στρογγυλοποιημένοι). Και στην ίδια περιοχή σε σύνολο 306.000 κατοίκων μόνο οι 33.500, δηλαδή το 10%, είχαν δικά τους κτήματα.

Η λεία, λοιπόν, ήταν σπουδαία – τα δημόσια κτήματα έπρεπε να μένουν έρμαια για να τα τραγανίζουν οι ισχυροί σε συνέργεια με τους επιτηδείους της κρατικής υπαλληλίας.

Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε ως «τυραννίσκος».

Ακτήμονες εξακολούθησαν να υπάρχουν για έναν αιώνα ακόμη.

Εθνικό κτηματολόγιο δεν έχουμε ούτε σήμερα.

Κι έτσι κάθε φορά που εσύ θέλεις να αγοράσεις, να πουλήσεις ή να μεταβιβάσεις ένα χωράφι, πρέπει να βγάζεις καινούργια τοπογραφικά και να προσκομίζεις πολλά άλλα έγγραφα, αντί να αναφέρεσαι απλώς στην κεντρική κρατική υπηρεσία που τα φυλάσσει όλα αυτά, όπως γίνεται σε όλα τα άλλα μέρη του κόσμου.

Από το εξαιρετικό βιβλίο που το συστήνουμε και πρέπει να υπάρχει σε όλες τις βιβλιοθήκες των σπιτιών μας.

1821 Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ
ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ

ΚΑΚΟΥΡΗ ΑΘΗΝΑ

Έτσι βρήκαν ευκαιρία οι μεγάλες δυνάμεις και μας φόρτωσαν τον βασιλικό θεσμό και την βασιλεία του Όθωνα.

Η αντιβασιλεία του Όθωνα

έδιωχνε τους αγωνιστές από το στράτευμα φέρνοντας τον βαυαρικό στρατό, τους εξανάγκαζαν να γίνουν κλέφτες αφού δεν είχαν άλλους πόρους ζωής και κατόπιν ο βαυαρικός στρατός γύρναγε τις πόλεις μαζί με την γκιλοτίνα, ζελατίνα και έπαιρνε τα κεφάλια των άλλοτε αγωνιστών και τωρινών κλεφτών.

Νοικοκυρεμένα πράγματα. Τάξη και ασφάλεια.

Και φυσικά από κάτω οργίαζαν τα παντός είδους τρωκτικά.

Κλείνοντας αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κανένας που να πιστεύει ότι καταργήθηκαν οι αιτίες που γεννάνε αυτή την νοοτρoπία, αυτές τις νοοτροπίες ;

Και μπορεί πλέον να μην υπάρχουν γκιλοτίνες αλλά υπάρχει ο εξαναγκασμός στην εξορία μεγάλου μέρους του πληθυσμού στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν.