«Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης».
«Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης». «Ένας είναι ο καλύτερος οιωνός, ν'αγωνιζόμαστε για την πατρίδα».
Παραινετική φράση του Ομήρου (Ιλιάδα Μ 243), που έχει καταστεί σπουδαίο απόφθεγμα της φιλοπατρίας.
Έτσι απάντησε τον καιρό του Τρωικού πολέμου ο Έκτορας στον Πολυδάμα, που από
τους οιωνούς πρόβλεπε κακό τέλος της μάχης και συμβούλευε να την αποφύγουν:
«Ξέρεις να πεις και πιο σωστά λόγια από τούτα.... Πρέπει να υπακούει κανείς στην
προσταγή του Δία. Ένας είναι ο καλύτερος οιωνός, ν'αγωνιζόμαστε για την
πατρίδα...».Η ρήση αυτή έχει τη θέση της κάθε φορά
που η δειλία ή υπερβολική φροντίδα θα μπορούσαν να μας εμποδίσουν, σε κρίσιμες
στιγμές, από το ν' αποφασίσουμε θαρρετά και αδίσταχτα να διακινδυνέψουμε, ακόμη
και με θυσία της ζωής μας.
https://e-didaskalia.blogspot.com/2017/02/blog-post_10.html
«Ένας είναι ο καλύτερος οιωνός, ν'αγωνιζόμαστε για την πάρτη μας».
Αυτή είναι η φιλοσοφία των ελλήνων και όλου του φάσματος των πολιτικών κομμάτων από ακροαριστερά έως ακροδεξιά.
10 χρόνια περίπου πολέμων και εμφύλιου σπαραγμού ( 1940-1950) και το κυνήγι αργότερα της ευδαιμονίας- ατομικισμού, των υλικών αγαθών ήταν αρκετά για να βάλουν ταφόπλακα σε ιδέες πού αφορούν την φιλοπατρία, το κοινό καλό.
Μεγάλοι δημαγωγοί και πολιτικοί απατεώνες ανέλαβαν τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων και άλλη μία φορά δικαιώνεται η αρχαία ελληνική δημοκρατία πού απέφευγε να δώσει την νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία στα χέρια ενός προσώπου όπως και να ονομάζεται αυτός θεσμικά πχ. πρωθυπουργός στον καιρό μας.
Και άλλα όργανα να υπήρχαν όπως μία γερουσία δίπλα στην βουλή και πάλι θα υπήρχε το αλισβερίσι παράδειγμα η πολιτική σκηνή των ΗΠΑ.
Ανδρέας Παπανδρέου, Αλέξης Τσίπρας κατέστρεψαν κάθε έννοια της αριστεράς, το νόημα της, έτσι αυτή έμεινε σαν ένα σερνάμενο κουφάρι που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της ντόπιας και ξένης πλουτοκρατίας κατά τον καλύτερο τρόπο.
Φυσικά δεν μιλάμε για τον Σημίτη και τον Γ. Παπανδρέου όργανα της Γερμανίας και των ΗΠΑ.
Ορίστε και οι αριστεροί δεν έχουν κάτι καλύτερο να δώσουν, δεξιά, κέντρο, αριστερά έγιναν ένα αξεδιάλυτο κουβάρι διαπλοκής και εξαπάτησης των κοινωνιών.
Βλέπουμε την σημερινή κυβέρνηση της Δεξιάς και τις καίριες θέσεις πού έχουν αναλάβει στο κυβερνητικό μηχανισμό άτομα πού ανήκαν στο σοσιαλιστικό Πασόκ.
Την προηγούμενη με τον κομμουνιστή για την δεξιά Τσίπρα και τον ακροδεξιό Καμμένο.
Βλέπουμε τα κάθε λογής ελληνικά κομμουνιστικά κόμματα ένα μόνο εντός του κοινοβουλίου πού μας έχουν γανώσει το κεφάλι με τα φιλειρηνικά τους κηρύγματα και την δεκτικότητα τους για την εισδοχή στην χώρα μας όλων των μεταναστών μιάς και το πρόβλημα των προσφύγων όπως θέλουν να το ονομάζουν είναι βασικά μεταναστευτικό πρόβλημα μαζί με όλα τα προβλήματα πού επιφέρουν από πλουτισμό και εδραίωση λαθραίων κυκλωμάτων πού διαφθείρουν τον κρατικό μηχανισμό, αφόρητων προβλημάτων για τους ντόπιους, προβλημάτων εθνικής ασφάλειας, αύξησης του ΑΕΠ της Τουρκίας έως κατρακύλισμα μισθών και νοοτροπίας από τους εργοδότες άγριας εκμετάλλευσης της εργασίας.
Ακόμα και αυτές τις ημέρες πού η χώρα μας αντιμετωπίζει οξύτατα προβλήματα οικονομικής κρίσης υπερδανεισμού, ελλείμματος κρατικού προϋπολογισμού, τεράστιας ανεργίας, καταβύθισης εισοδημάτων, κορονοϊού , απειλών αλλά και τετελεσμένων από την Τουρκία ακόμα και τώρα το σύστημα συντηρεί την ανισοκατανομή, την αναδιανομή υπέρ των περισσότερο εύπορων ομάδων και τάξεων και φυσικά των πολυεθνικών.
Πρόσφατο παράδειγμα η επιστροφή στους υψηλοσυνταξιούχους μετά από απόφαση δικαστηρίου , ο καινούργιος πτωχευτικός κώδικας , οι πλειστηριασμοί κατοικιών, το ξεπούλημα κρατικών επιχειρήσεων για να επωφεληθούν οι εισαγωγείς και οι άλλες χώρες όπως η Γερμανία κλπ.
Στα εξωτερικά μας θέματα αντί να συμπλέουμε με τους Γάλλους και τους Ρώσους εμείς προτιμάμε τους φιλότουρκους Γερμανούς και Αμερικάνους.
Αν δεν χαθούν όλα τα πολιτικά κόμματα και να αναδειχθούν στην θέση τους καινούργια από τους πολίτες θα χαθεί η χώρα.
Οι ευθύνες είναι καθαρά πλέον στα χέρια των πολιτών, από τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν να περιμένουν τίποτα καλό, παρά μόνο τα χειρότερα.
«Στένεψαν» οι... κόκκινες γραμμές μας: Καταστροφική «δημιουργική ασάφεια» σε θέματα εθνικής κυριαρχίας
29.10.2020 / ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2149 στις 28-10-2020
Σύμφωνα με όσα είπαν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του στη Βουλή επ' αφορμή της συζήτησης για την πρόταση μομφής κατά Σταϊκούρα, η κυριαρχία της χώρας επεκτείνεται 6 ναυτικά μίλια από τις ακτές της.
Για τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη η επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια «κρύβει» εθνικισμό, για τον Νίκο Παναγιωτόπουλο οι ένοπλες δυνάμεις είναι διατεταγμένες έτσι ώστε να προστατεύεται η κυριαρχία μέχρι τα 6 μίλια και για τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, αν και η χώρα έχει αναφαίρετο δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, δεν το κάνει επειδή υπάρχει η τουρκική απειλή πολέμου.
- Έχει ενδιαφέρον το ότι οι κυβερνητικές τοποθετήσεις συμπίπτουν απόλυτα με την κατάσταση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί στο πεδίο τους τελευταίους μήνες με τις βόλτες του «Ορούτς Ρέις» και των τουρκικών πολεμικών που το συνοδεύουν.
- Έχει επίσης ενδιαφέρον το ότι και οι πρακτικές που ακολουθούνται στο πεδίο από την ελληνική πλευρά συνάδουν με τα όσα συμφωνηθέντα έχουν γίνει γνωστά από το διπλωματικό παρασκήνιο με τη λειτουργία του μηχανισμού αποσυμπίεσης στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Εγκατάλειψη δικαιωμάτων
Έχοντας κατά νου ότι η γερμανική διαμεσολάβηση παραμένει ενεργή και λαμβάνοντας υπόψη όσα (λίγα) έχουν γίνει γνωστά από τις μυστικές συνομιλίες υπό τη γερμανική καθοδήγηση, η κατάσταση στην επίδικη περιοχή εξελίσσεται ομαλά και κατά τα συμφωνηθέντα, τα οποία συνοψίζονται ως εξής:
1. Συνομιλίες στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
2. Πολιτικές διαβουλεύσεις με γερμανική διαμεσολάβηση.
3. Προετοιμασία για απευθείας διάλογο.
Πράγματι, πέρα από τον επικοινωνιακό θόρυβο που προκαλούν στο εσωτερικό οι τουρκικές Navtex και οι «σθεναρές αντιδράσεις» της ελληνικής κυβέρνησης, η κατάσταση στο πεδίο είναι ξεκάθαρη:
- Η Ελλάδα εμπράκτως αλλά και με τις τοποθετήσεις του πρωθυπουργού και των υπουργών της κυβέρνησής του έχει εγκαταλείψει απόψεις σύμφωνα με τις οποίες στην ανατολική Μεσόγειο διεκδικεί ΑΟΖ 200 ναυτικά μίλια με βάση την επήρεια του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλόριζου.
- Έμπρακτη είναι και η εγκατάλειψη του δικαιώματος της επέκτασης των χωρικών υδάτων στην εν λόγω περιοχή καθώς οι τελευταίες βόλτες του «Ορούτς Ρέις» έγιναν και μεταξύ 6 και 12 μιλίων από το Καστελλόριζο χωρίς να προκαλέσουν την παραμικρή αντίδραση των ελληνικών δυνάμεων στο πεδίο.
Αυτή η έμπρακτη απουσία της Ελλάδας από τις εν λόγω περιοχές καλύπτεται από την τουρκική δραστηριότητα, η οποία έχει ήδη δημιουργήσει de facto μια νέα κατάσταση, που μπορεί προς το παρόν να εμφανίζεται ασαφής, αλλά θα ξεκαθαρίσει όταν στο μέλλον θα ωριμάσουν και θα επικυρωθούν συνθήκες και συμφωνηθέντα...
Προβληματική «αποσυμπίεση»
Για την εκούσια παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας υπό το κράτος της τουρκικής πολεμικής απειλής και των σφοδρών πιέσεων από εταίρους και συμμάχους, προφανώς απαιτούνται μεθοδεύσεις. Έτσι, παρά την «ενοχλητική» τουρκική παρουσία εκεί ακριβώς όπου βήμα - βήμα καταγράφεται η ελληνική υποχώρηση και απουσία, οι ελληνοτουρκικές διαβουλεύσεις υπό την εποπτεία των αμερικανών κατά κύριο λόγο συνεχίζονται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Η συμφωνία για την ίδρυση και λειτουργία του μηχανισμού αποσυμπίεσης περιγράφει επακριβώς τον τρόπο με τον οποίο αλλάζει το χρώμα της κυριαρχίας στον χάρτη της περιοχής. Μέσα απ' αυτές τις διαδικασίες εξασφαλίζεται ότι η «μετάβαση» σε μια νέα κατάσταση στην περιοχή θα ολοκληρωθεί συντεταγμένα και χωρίς τον κίνδυνο ατυχημάτων που θα θέσουν σε κίνδυνο την εύρυθμη λειτουργία της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.
Με άλλα λόγια, η ελληνική αποτρεπτική δύναμη βρίσκεται στα χέρια του Αμερικανού στρατιωτικού διοικητή, ο οποίος εν τέλει επιτρέπει και απαγορεύει όσο θέλει την αξιοποίησή της. Στην προκειμένη περίπτωση και προς το παρόν, όπως ξεκαθαρίστηκε και στη Βουλή, η Ελλάδα δεν σκοπεύει να προβάλει αντίσταση στην όποια τουρκική δραστηριότητα πέρα από τα 6 μίλια από τις ακτές του Καστελλόριζου.
Μοιραίο χτύπημα
Τίποτα και κανένα επικοινωνιακό τέχνασμα δεν μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα που εμφανίζεται στο πεδίο και είναι ολοφάνερη για όποιον κρατά τα μάτια του ανοιχτά.
Οι «έντονες» ελληνικές αντιδράσεις για τις τουρκικές κινήσεις εξυπηρετούν επικοινωνιακές ανάγκες, δεν μπορούν ωστόσο σε καμία περίπτωση να αναιρέσουν το ότι η σημερινή ελληνική κυβέρνηση κλήθηκε να ολοκληρώσει αυτό για το οποίο «εργάσθηκαν» οι προηγούμενες: την «απόσυρση» της Ελλάδας από την περιοχή και τον οριστικό ενταφιασμό της εθνικής συνέχειας από το Αιγαίο μέχρι την Κύπρο, όπως φιλόδοξα είχε αποτυπωθεί στο πάλαι ποτέ δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας και Κύπρου.
Οι τουρκικές αμφισβητήσεις στο Αιγαίο παραμένουν σταθερές και αμετακίνητες όπως αποδεικνύει και η έκδοση μιας ακόμη Navtex - που μάλιστα αρχικά ήταν προγραμματισμένη για την 28η Οκτωβρίου - για την πραγματοποίηση ασκήσεων δίπλα από την Εύβοια ακριβώς επάνω στον 25ο μεσημβρινό. Εκεί που «κόβεται» το Αιγαίο ακριβώς στη μέση αφήνοντας όλα τα νησιά που βρίσκονται κοντά στις τουρκικές ακτές στη «δικαιοδοσία» της Άγκυρας.
Επειδή στη γεωπολιτική οι διαδικασίες ωριμάζουν σε χρόνους που υπερβαίνουν κατά πολύ τον βιολογικό κύκλο των ανθρώπων ή τον βίο πολιτικών σχηματισμών, οι συνέπειες των εξελίξεων που έχουν ήδη συντελεστεί στην περιοχή θα αποτυπωθούν, στην περίπτωση που ολοκληρωθούν, με συγκλονιστικό τρόπο, τον οποίο θα βιώσουν οι μελλοντικές γενιές στη χώρα.
Ο ακρωτηριασμός του υπαρξιακού θαλάσσιου χαρακτηριστικού της χώρας θα αποτελέσει χτύπημα μοιραίο για την ύπαρξή της.
Προφανώς όλα αυτά τα «μακροπρόθεσμα» ουδόλως απασχολούν (και) τους σημερινούς διαχειριστές των πολιτικών μας υποθέσεων, οι οποίοι, όπως και οι προκάτοχοί τους, έχουν σπουδαιότερες ενασχολήσεις...
Μεταψυχροπολεμική Τουρκία -Ο γεωπολιτικός Φρανκενστάιν παιδί της ανοχής και ο αναγκαίος γεωπολιτικός στραγγαλισμός του
Από
Militaire News -
28/10/2020
Tου Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η κλιμάκωση της Γαλλοτουρκικής αντιπαράθεσης υπήρξε καταλυτική μεταξύ άλλων ΚΑΙ για την απροκάλυπτη επιβεβαίωση των ευρύτερων τουρκικών επιδιώξεων...
Τα προσχήματα έχουν πλέον παραμεριστεί και το τουρκικό σύστημα εξουσίας στο σύνολό του, φροντίζει να θυμίσει στους πάντες, ακόμη και με τρόπο αδόκιμο, πως ο Τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός - ηγεμονισμός, ΔΕΝ είναι ένα παροδικό καθεστωτικό σύμπτωμα, αλλά μια κρίσιμη γεωπολιτική παράμετρος με ιστορικό υπόβαθρο και ως τέτοια ΔΕΝ εξαντλείται στα όρια της φυσικής παρουσίας του Ερντογάν στο τιμόνι της γειτονικής χώρας.
Από την άποψη αυτή, είναι απαραίτητο να παραμεριστούν οι αυταπάτες, ΚΑΙ στην Ελλάδα, ΚΑΙ στην Ευρώπη, ΚΑΙ στα επιτελεία των αποκαλούμενων συμμαχικών δομών, και να αποκατασταθεί ο στρατηγικός ρεαλισμός στην αξιολόγηση και κυρίως στην διαχείριση των πραγματικών δεδομένων αλλά και των νέων επικίνδυνων προκλήσεων που διαφαίνονται.
Η διάρρηξη των σχέσεων της Τουρκίας με την Δυτική Αρχιτεκτονική, ΔΕΝ είναι τεχνικό πρόσχημα... ΔΕΝ συνιστά τακτικό ελιγμό... ΔΕΝ είναι και ΔΕΝ πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια ασταθής και άρα αναστρέψιμη διαδικασία.
Είναι αμετάκλητη στρατηγική επιλογή της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας, η οποία φροντίζει να μετατρέπει την ανοχή των Δυτικών, σε πολλαπλό στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι πάντων, και εν τέλει σε πολλαπλασιαστή ισχύος και αποτελεσματικότητας των αποσταθεροποιητικών της επιλογών.
Η φυσιογνωμική μετάλλαξη της Τουρκίας ως γεωπολιτικό μέγεθος και η συνολική αναμόρφωση της γεωστρατηγικής της αντίληψης για την θέση και τον ρόλο της στην Αρχιτεκτονική της επόμενης μέρας, υπήρξε καρπός ενός νέου, και εξόχως δυναμικού συστήματος δεδομένων που διαμορφώθηκε στην μεταψυχροπολεμική πραγματικότητα, στο περιβάλλον της οποίας ενεργοποιήθηκε η διαδικασία επαναπροσδιορισμού της νέας παγκόσμιας και περιφερειακής ισορροπίας ισχύος.
Οι παραδοσιακές δυνάμεις ισχύος, εγκλωβισμένες σε μια σχιζοφρενικά ελλειμματική στρατηγική ανάλυση, συντήρησαν για δεκαετίες έναν απατηλό εφησυχασμό, ταμπουρωμένες πίσω από την σοβαρότητα του Κουρδικού προβλήματος, που η ύπαρξή του κατά την γνώμη τους δεν άφηνε δήθεν περιθώρια για δραστική χειραφέτηση στην έτσι κι αλλιώς «ανήσυχη» Τουρκία.
Την ίδια περίοδο όμως, που οι Δυτικοί επένδυαν στις αδιέξοδες αυταπάτες τους, το Τουρκικό σύστημα εξουσίας, ασχολήθηκε συστηματικά με μια πολλαπλή γεωπολιτική επένδυση, και όλα δείχνουν πως έφτασε πλέον η ώρα για να θερίσει τους καρπούς αυτής της επιλογής.
Επένδυσε συστηματικά και μακροχρόνια στις τουρκογενείς νέες γεωπολιτικές οντότητες που προέκυψαν από την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η ύπαρξη των οποίων ενσωματώνεται εύκολα στον ευρύτερο στρατηγικό του σχεδιασμό, και συνδιαμορφώνει ένα δευτερογενές οπλοστάσιο πολλαπλών χρήσεων στο πλαίσιο των απαιτήσεών του.
Ενεργοποίησε ένα στοχευμένο σχέδιο θρησκευτικού ηγεμονισμού στο πλαίσιο της επιδίωξής του για επιθετική χειραγώγηση των Ισλαμικών χωρών και πληθυσμών σε Ασία και Αφρική, αλλά και των Ισλαμικών θυλάκων σε Βαλκάνια και Ευρώπη.
Τοποθετήθηκε συνειδητά ως επαμφοτερίζον υπομόχλιο στους πολλαπλούς ανταγωνισμούς των παραδοσιακών αντιπάλων, ροκανίζοντας και από τους δυο ανοχή αλλά και ωφελήματα, και προσφέροντάς τους ως αντιστάθμισμα, αυταπάτες για την πιθανή εργαλειοποίηση της Τουρκίας, ως ανάχωμα στις διαρκείς και πολυδαίδαλες αντιπαραθέσεις τους.
Και αφού διαμόρφωσε μια κρίσιμη μάζα προϋποθέσεων με νέους προσεταιρισμούς, με νέες εστίες περιφερειακής αποσταθεροποίησης, με νέες δυνατότητες επεμβατισμών και περιφερειακών παρεμβάσεων και έχοντας απέναντί του πολλαπλά κλονισμένη την «συμμαχική» συνοχή, που αποδυνάμωσε αισθητά την προοπτική μιας ενιαίας «συμμαχικής» στάσης στην αντιμετώπιση της δυναμικής εισβολής της Τουρκίας στην περιφερειακή σκακιέρα, τώρα σπεύδει να αξιοποιήσει στοχευμένα το χαρτί της δήθεν θυματοποίησης των μουσουλμάνων (την οποία ενδέχεται και να επιδίωξε επικοινωνιακά μέσα από σειρά «ορφανών» και πολύνεκρων επιθέσεων που προηγήθηκαν) έχοντας τουλάχιστον δύο εμφανείς επιδιώξεις:
Να συμπαρασύρει και άλλες περιφερειακές δυνάμεις στην συγκρουσιακή του ατζέντα με τον Δυτικό κόσμο, προσδίδοντας σε αυτήν χαρακτήρα θρησκευτικό - πολιτισμικό. Και...
Να τροφοδοτήσει έναν νέο κύκλο εσωτερικών αντιθέσεων και ανατροφοδοτούμενων ανταγωνισμών στην γεωστρατηγικά ανώριμη Ευρώπη, προτρέποντάς μια ομάδα χωρών να στραφεί απέναντι στην Γαλλία, και καθιστώντας έτσι την Ευρώπη στο σύνολό της αποδυναμωμένη και απολύτως ευάλωτη στα επιθετικά σχέδιά του.
Η αμεσότητα με την οποία έσπευσε το τουρκικό σύστημα εξουσίας συνολικά, να ενστερνιστεί και να αναπαράξει την πολεμική ρητορική Ερντογάν, παραπέμπει σε έναν μηχανισμό που ήταν από καιρό έτοιμος και αναζητούσε εναγωνίως την ευκαιρία για να διευρύνει την κλιμάκωση της επιθετικότητάς του.
Αυτή είναι η Τουρκία. Ένας περιφερειακός γεωπολιτικός Φρανκενστάιν, που ενσωμάτωσε τα πιο επικίνδυνα στοιχεία από την στρατηγική παρακαταθήκη του Ιμπεριαλισμού του 20ου Αιώνα, και ισχυροποιήθηκε στο έδαφος της ανοχής και του εταιρικού επιχειρησιακού μοντέλου με το οποίο την περιέβαλαν.
Αυτή η Τουρκία δεν πρόκειται να σπεύσει να μαζέψει τον τραχανά που άπλωσε. «Δεν έχει το δικαίωμα» να πισωπατήσει από όπου απλώνει το πόδι της, παρά μονάχα στην περίπτωση που θα της το κόψουν οι αποφασισμένοι. Ενώ την ίδια στιγμή, με την γνωστή κίνηση της αμοιβάδας την οποία διαχειρίζεται αποτελεσματικά, επιμένει να διευρύνει το γεωπολιτικό της αποτύπωμα σε καινούρια πεδία. Το αναθεωρητικό της delirium, ταυτίζεται απολύτως και υπηρετεί με συνέπεια τον ιστορικό ρόλο που διεκδικεί, και ο οποίος μόνο με αναφορές στο αυτοκρατορικό της παρελθόν υπηρετείται πληρέστερα κατά την γνώμη των πολιτικών της ηγετών.
Οι εξελίξεις της τελευταίας περιόδου, αλλά και οι απροκάλυπτες δηλώσεις του Ερντογάν ο οποίος πάντα σπεύδει να προαναγγείλει βηματισμούς, σχεδιασμούς και προθέσεις, αποκαλύπτουν ότι ο πολυσυζητημένος ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας δεν είναι πλέον στρατηγική επιδίωξη, αλλά ένα τακτικό εργαλείο με το οποίο μπορεί να αποσπά κονδύλια και να διευρύνει μέσω αυτού το πεδίο δράσης του πλήρως εργαλειοποιημένου πολιτικού Ισλάμ.
Από αυτήν την άποψη, είναι και απολύτως ερμηνεύσιμες οι αντιδράσεις που επιστράτευσε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας, για να υποδεχτεί την αποφασιστικότητα την οποία επέδειξε ο Μακρόν, σηκώνοντας το γάντι της Ισλαμικής πρόκλησης. Η προοπτική της οργανωμένης αντίστασης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ναυάγιο τις μακροπρόθεσμες επιδιώξεις του στο θέατρο της Ευρώπης, είναι αυτή που εξόργισε τον Σουλτάνο, και η σπουδή του να επιστρατεύσει την ακραία θρησκευτική ρητορική, είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτική για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.
Η Ευρώπη δυστυχώς συνεχίζει να επενδύει στις αυταπάτες ενός ιδιότυπου οικονομισμού, και να θεωρεί ότι με την επιλεκτική ενεργοποίηση των εργαλείων του, μπορεί να ασκήσει αποτελεσματική πίεση στην Τουρκία και να την αναγκάσει να αποκαθηλώσει το εύρος της αναθεωρητικής της ατζέντας. Πρόκειται για σφάλμα. Και αυτό το σφάλμα είναι ολέθριο.
Πριν απ' όλα γιατί υπερεκτιμάται η αποτελεσματικότητα ενός εργαλείου, το οποίο στην πράξη ακυρώνουν οι ίδιες οι βουλιμικές διαθέσεις της (μεγάλες εμπορικές συμφωνίες), αλλά και οι εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης που έχει διασφαλίσει ο Ερντογάν (λαθρεμπόριο, επίσημη εξωτερική χρηματοδότηση, ληστρικές συμφωνίες με περιφερειακούς δορυφόρους κλπ).
Δεύτερον διότι υποτιμάται το μέγεθος αλλά και η αποτελεσματικότητα του «άδηλου» συγκρουσιακού μηχανισμού που έχει στην διάθεσή της η νέο-οθωμανική Τουρκία και ο οποίος μπορεί να ενεργοποιήσει έναν γενικευμένο αποσταθεροποιητικό Μεσαίωνα με τους ισλαμικούς θύλακους να πρωταγωνιστούν στοχοποιώντας πόλεις, πολίτες και υποδομές... Και παράλληλα να θέσει σε εφαρμογή ένα ευρύτερο σχέδιο δραματικής ανατροπής των ισορροπιών ΚΑΙ στο επίπεδο του εμπορικού ισοζυγίου αλλά ΚΑΙ σε αυτό των παραδοσιακών μετααποικιακών και άλλων γεωπολιτικών προσεταιρισμών, αξιοποιώντας προς τούτο και μια σειρά από εγγενείς αντιθέσεις και ανταγωνισμούς μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών.
Η πραγματικότητα ωστόσο επιμένει να είναι αμείλικτη. Η αντιπαράθεση με την Γαλλία έρχεται να προστεθεί στην ήδη αναβαθμισμένη επιθετικότητα την οποία επιδεικνύει η Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα. Από την άλλη... Η ανυποχώρητη στάση του Μακρόν, εξωθεί τον βουλιμικό Ερντογάν σε επίσπευση ενεργειών μέσα από την οποία αποκαλύπτεται ολόκληρο το εφιαλτικό σχέδιο πάνω στο οποίο δουλεύει επιμελώς η Τουρκία. Αυτό στην ουσία αποκαλύπτει την φοβικότητα από την οποία διακατέχεται η Τουρκική πολιτική ηγεσία, και η Ευρώπη οφείλει να κοιτάξει κατάματα αυτή την διαπίστωση, να μην κάνει ακόμη μια φορά την λάθος ανάγνωση των δεδομένων, και φυσικά να μην εξασφαλίσει στον Ερντογάν την πίστωση χρόνου που του είναι απαραίτητη για να ανασυγκροτήσει σχεδιασμούς και την αποτελεσματικότερη διάταξη των «επιτιθέμενων». Η Ευρώπη δεν έχει την πολυτέλεια να παζαρέψει τους όρους συνύπαρξης με την νέο-οθωμανική απειλή, αντιθέτως επιβάλλεται να χτυπήσει στην ρίζα και εν τη γενέσει του τον εφιάλτη.
Η ολική επαναφορά της Γαλλίας, η οποία απαιτεί μέτρα εναντίον της Τουρκίας στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής, θα πρέπει να σηματοδοτήσει και την καθολική αφύπνιση της Ελληνικής πολιτικής τάξης. Η ιδέα της ευρύτερης δυνατής αμυντικής συνεργασίας, στην βάση ενός μακρόπνοου προγράμματος συγκεκριμένων στόχων που θα σχετίζεται ΚΑΙ με την στρατηγική φυσιογνωμία ΤΟΣΟ του Ελληνικού Αρχιπελάγους, ΟΣΟ και της ΝΑ Μεσογείου συνολικότερα, επανέρχεται στο προσκήνιο και είναι υποχρέωσή μας να επανέλθει με αποφασιστικότητα και ιδιαίτερο δυναμισμό. Αλλά δεν είναι η μόνη ιδέα πάνω στην οποία μπορεί να επενδύσει η χώρα μας.
Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, οφείλει να κλιμακώσει μια εμφανή διπλωματική κινητικότητα, στην κατεύθυνση της πολύπλευρης στήριξης της Γαλλικής πρότασης, έτσι ώστε να απαιτηθεί από την Σύνοδο Κορυφής να καταλήξει πραγματικά σε ρηξικέλευθες αποφάσεις.
Η Τουρκία θα πρέπει να πληρωθεί με το ίδιο νόμισμα. Και αυτό κατ' αρχήν σημαίνει πως θα πρέπει να στοχοποιηθεί η ίδια στα μάτια όλων εκείνων τους οποίους επιχειρεί να προσεταιριστεί και να τους μετατρέψει σε αβανταδόρους του νέο-οθωμανικού εφιάλτη, ανοίγοντας έτσι την Κερκόπορτα της γεωπολιτικής τους απαξίωσης. Και αυτόν τον εν δυνάμει κίνδυνο οφείλει να τον καταδείξει με τρόπο πάρα πολύ σαφή η Ευρώπη, εάν θέλει να αποδομήσει έγκαιρα το δόλιο σχέδιο των νεο-οθωμανών.
Το δεύτερο ζήτημα το οποίο οφείλει να καταδείξει, είναι την δολιότητα έναντι πάντων, η οποία διαπερνά την επικίνδυνη πρακτική που υιοθετείται από το τουρκικό σύστημα εξουσίας. Η εργαλειοποίηση του ισλαμικού φονταμενταλισμού, μοιραία δεν θα στοχοποιήσει αποκλειστικά και μόνο την Ευρώπη. Είναι ένας ασύμμετρος πόλεμος που διαχέεται οριζόντια, που κλιμακώνεται ανεξέλεγκτα, και που τηρουμένων των αναλογιών μπορεί να προσλάβει οργανωμένη υπόσταση και με την ενεργοποίηση του Πακιστάν, αλλά και με την γενίκευση της αποσταθεροποίησης στην Υπερκαυκασία, αλλά και με την ενθάρρυνση ενός ιδιότυπου εμφύλιου στο ευρύτερο περιβάλλον του Αραβικού κόσμου.
Το στοχευμένο αντι-τουρκικό μέτωπο επομένως στην διαμόρφωση του οποίου μπορεί να πρωτοστατήσει η χώρα μας, μπορεί να αποκαθάρει στα μάτια των ενδιαφερομένων τον χάρτη των ιδιαίτερων διμερών προσεταιρισμών από το δηλητήριο του τουρκικού διεμβολισμού (όπως για παράδειγμα είναι οι σχέσεις του Ισραήλ με το Αζερμπαϊτζάν), και ταυτόχρονα να ενεργοποιήσει στο περιβάλλον αυτού του μετώπου ΚΑΙ τις ΗΠΑ, ΚΑΙ την Ινδία, ΚΑΙ την Ρωσία, ΚΑΙ το Ισραήλ μαζί και το νέο συμμαχικό πλαίσιο που διαμορφώνεται μεταξύ αυτού και Αραβικών χωρών κοκ.
Οφείλουμε λοιπόν να είμαστε ξεκάθαροι.
Η Τουρκία ΔΕΝ θα μεταπειστεί και ΔΕΝ θα εγκαταλείψει τους γεωπολιτικούς της σχεδιασμούς, εάν δεν ακυρωθεί στην πράξη ο ιστορικός ρόλος που διεκδικεί στις νέες συνθήκες. Εκεί βρίσκεται η ουσία του προβλήματος.
Και ο ιστορικός ρόλος δεν ακυρώνεται με ημίμετρα και με ημιτελείς και αναποτελεσματικές οικονομικές πιρουέτες, ούτε βεβαίως με τις αυταπάτες που αναπαράγονται ότι δήθεν θα έρθει το ΔΝΤ και οι «Οίκοι αξιολόγησης» να τσακίσουν τους γεωπολιτικούς τσαμπουκάδες. Είναι προφανές ότι αυτοί που αναπαράγουν αυτήν την αντίληψη, δεν έχουν καμία απολύτως επίγνωση αυτού που διακυβεύεται πραγματικά σήμερα σε ολόκληρη την Ευρασία.
Η Τουρκία παραμένει γεωπολιτικό πρόβλημα, επειδή για κάποιους συνεχίζει να είναι μια αναβαθμισμένη γεωπολιτική πρόκληση και για τον εαυτό της, είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί που ο Θεός της ανέθεσε να κερδίσει το γεωπολιτικό στοίχημα της επόμενης μέρας.
Αυτή η εξίσωση ΔΕΝ πρέπει να επιλυθεί προς όφελος της Τουρκίας γιατί ολόκληρη η Ευρασία θα μπει σε πρωτοφανή και δυσκολοξεπέραστη περιπέτεια.
Οι τελευταίες εξελίξεις καταδεικνύουν πως η μοναδική απάντηση σε αυτήν την εξίσωση, είναι μια. Ο γεωπολιτικός στραγγαλισμός σήμερα που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τον οριστικό και αμετάκλητο γεωπολιτικό της διαμελισμό. Είναι η μόνη λύση. Το καταμαρτυρούν τα όπλα τα οποία χρησιμοποιεί... Το επιβεβαιώνουν οι πρακτικές στις οποίες καταφεύγει...
24.9.20
Πνιγμός η αναξιοκρατία
Χρήστου Γιανναρά
Ακόμα και την εμπλοκή σε πόλεμο (τη θυσία της ζωής άγνωστου αριθμού πολιτών και την καταστροφή μικρού ή μεγάλου μέρους της κοινωνικής περιουσίας) την αποφασίζουν οι επαγγελματίες της εξουσίας, όχι η κοινωνία των πολιτών. Αποκλείεται θεσμικά να είναι η δημοκρατία αυτοδιαχειριζόμενη συλλογικότητα. Συνεχίζουμε να αποκαλούμε «δημοκρατία» την πρωθυπουργική θεσμική απολυταρχία (συνεχίζουμε το ξίδι να το λέμε γλυκάδι):
λογαριάζουμε σαν «πρόοδο» και «εκσυγχρονισμό» την υποταγή της πολιτικής στη λογική (νόμους - αναγκαιότητες) των Αγορών.
Με αυτά τα δεδομένα δεν θα συνιστούσε υπερβολή η επίμονη, συνεχής υπενθύμιση: Ναι, στην Ελλάδα, το πολίτευμα είναι η πρωθυπουργική θεσμική απολυταρχία: Ο πρωθυπουργός επιλέγει και επιβάλλει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρόεδρο της Βουλής, τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και της Αστυνομίας, τους επικεφαλής όσων οργανισμών κοινής ωφέλειας δεν έχουν ακόμα πουληθεί σε ιδιώτες. Το κράτος στην Ελλάδα, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, είναι ιδιοκτησία - φέουδο του εκάστοτε πρωθυπουργού. Και πρωθυπουργός μπορεί να εκλεγεί ο πιο επιπόλαιος και αδαής κνίτης ή ονεδίτης ή ο αποδεδειγμένα πιο πειθαρχημένος στις «υποδείξεις» κάποιων ξένων πρεσβειών - μπορεί να εξαγγείλει, μέσα από μια βάρκα στο Καστελλόριζο, τη χρεωκοπία του κράτους ή την κήρυξη πολέμου.
Φυσικά και αποκλείεται να υπάρξουν στη σημερινή Ελλάδα κυρώσεις για οποιαδήποτε, έστω και την πιο ζημιογόνο, απόφαση πρωθυπουργού. Να θυμηθούμε, πώς αμνηστεύτηκε αυτονόητα η «νύχτα των Υμίων». Με ποια γλοιώδη «υπεραναπλήρωση» μειονεξίας χαρίστηκε το όνομα «Μακεδονία» στους Σκοπιανούς. Πόσο επιδεικτικά ατιμώρητο (από τον λαό) έμεινε το έγκλημα επιβολής του μονοτονικού. Για έναν ολιγοήμερο πόλεμο και την απώλεια κάποιων ακόμα νησιών στο Αιγαίο, ποιος θα ζητήσει ευθύνες από ποιον; Ποιος να ζητήσει ευθύνες για τον δραματικό εξευτελισμό του κράτους στη Μόρια της Λέσβου - ποιος να τολμήσει το ερώτημα: είμαστε κράτος-μέλος της Ε.Ε. ή μια υπηρεσία διευθέτησης των απορριμμάτων της;
Ζητούμενο είναι, και ήταν πάντοτε, ένας θεσμός που θα μπορούσε να ελέγχει ρεαλιστικά τη διολίσθηση του κοινωνικού λειτουργήματος στην ταύτιση με το ιδιοτελές επάγγελμα. Ενας θεσμός να βρεθεί, που χωρίς να ασκεί εξουσία (και χωρίς να μετέχει σε διαδικασίες διεκδίκησης της εξουσίας) να κρίνει, να αξιολογεί και να ελέγχει τις κρίσιμες για την κοινωνία αποφάσεις της εξουσίας.
Μάλλον μια τέτοια ανάγκη γέννησε κάποτε σε αρκετές κοινωνίες τον θεσμό της Γερουσίας. Ποιον πολιτικό ρόλο (ευθύνες και αρμοδιότητες) έχει η Γερουσία στη λογική της δημοκρατίας; Είναι σώμα γνωμοδοτικό, αλλά οι γνωμοδοτήσεις του έχουν ισχύ υπέρτερη των κυβερνητικών αποφάσεων. Επομένως και τα κριτήρια επιλογής των γερουσιαστών πρέπει να είναι σαφώς και για όλους υπέρτερα της «λαϊκής εντολής» που διαχειρίζονται οι βουλευτές.
Τον βουλευτή τον επιλέγουν οι πολίτες με την προσδοκία να κάνει πράξη το πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος στο οποίο ο υποψήφιος ανήκει. Του δίνουν την ψήφο τους και σε συνάρτηση με την προσωπική του κατάρτιση, την ευφυΐα, το ήθος του, τη δημιουργικότητά του. Τα κριτήρια είναι άμεσα, ρεαλιστικά, υποκείμενα σε εμπειρική επαλήθευση ή διάψευση. Τι περισσότερο πρέπει (και μπορεί) να διαθέτει ο γερουσιαστής;
Η λογική του θεσμού της «Γερουσίας» διαφαίνεται στην «ακουστική εικόνα» που κομίζει η λέξη: Κάθε κοινωνία έχει ανάγκη από ηγέτες ευφυείς, επινοητικούς, συνετούς, οξυδερκείς, αλλά έχει ανάγκη και από τη διορατικότητα που γεννάει η πείρα, την ανθρωπογνωσία που οικοδομείται με την αύξηση της ηλικίας, την αρετή της διορατικότητας που προκύπτει ανεπαισθήτως από τη μακρά εμπειρία. Είναι κατάκτηση ελευθερίας ενός λαού να επενδύει την εμπιστοσύνη του σε ανθρώπους με νεανικό δυναμισμό, ενθουσιώδεις φιλοδοξίες, τολμηρά οράματα. Αλλά και κατάκτηση ωριμότητας η αξιοποίηση της σοφίας των έμπειρων, της αρετής των διακεκριμένων, της νηφαλιότητας των αυτοκυριαρχημένων συνετών.
Το γνώρισμα κοινωνιών, που τις αναγνωρίζουμε «προηγμένες», είναι συνήθως η έκδηλη ευθυκρισία του πληθυσμού - δείγμα όχι μόνο του επιπέδου καλλιέργειας, αλλά και του συλλογικού ήθους. Στο ελλαδικό κράτος, διακόσια χρόνια τώρα, η αξιοκρατία είναι μόνο ανέφικτο όραμα, σπανίως και αίτημα. Φταίει ο μεσογειακός μας χαρακτήρας; Είναι κατάλοιπο συλλογικής ανασφάλειας ύστερα από τετρακόσια χρόνια τουρκοκρατίας; Επιβιώνει στους αιώνες το σύνδρομο της ενόχλησης για την κοινή αναγνώριση του ζώντος τότε «δίκαιου Αριστείδη»;
Πάντως, θεσμός Γερουσίας είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να υπάρξει, σε μια κοινωνία, όπου τα κριτήρια «αριστείας» είναι αυτονοήτως και αδιαμαρτυρήτως καταργημένα. Αυτή η διαπίστωση χρειάζεται τεκμηρίωση. Να γνωρίζει ο πολίτης ποιοι βραβεύονται από το ελλαδικό κράτος, ποιοι παρασημοφορούνται, ποιοι και πώς αποκλείονται. Πώς λειτουργεί η αξιολόγηση ως παρωδία σε πάμπολλες επιλογές πανεπιστημιακών καθηγητών, κοσμητόρων, πρυτάνεων, μελών της Ακαδημίας Αθηνών, επιτελικών θέσεων σε υπουργεία, στην εξωφρενικά χρυσαμειβόμενη Δικαιοσύνη και στα πλουτοφόρα «πόστα» πολιτισμού. Μοιάζει παλαβό να εξηγούμε τα πλεονεκτήματα της Γερουσίας με άθικτη την αναξιοκρατία.
https://www.kathimerini.gr/opinion/561085909/pnigmos-i-anaxiokratia/
Ο αναπάντητος τουρκικός επεκτατισμός -
Υπάρχει όριο στον εθνικό εξευτελισμό;
(Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη)...
Η επιδείνωση στο μέτωπο των εθνικών μας
θεμάτων επιταχύνεται σε καθημερινή βάση. Η παθητική αντιμετώπιση της κυβέρνησης
στις κλιμακούμενες τουρκικές προκλήσεις, εκτός του ότι δημιουργεί τετελεσμένες
καταστάσεις, εξευτελίζει επιπλέον τον ελληνικό λαό και σέρνει την Ελλάδα σε
κατήφορο εθνομηδενισμού.
Αναπόφευκτος, συνεπώς, ο περίγελός μας από τους Τούρκους, οι οποίοι, εμφανέστατα πια, διασκεδάζουν στην επινόηση ολοένα και πιο προσβλητικών προκλήσεων, όπως μεταξύ άλλων και ο εμπαιγμός που επιφύλαξαν στον υπουργό Εξωτερικών, ενώ βρισκόταν στους αιθέρες. Μέχρι πότε, άραγε, θα πορευόμαστε με αυτή την πολιτική, που οδηγεί στην ανυποληψία μας; Μέχρι πότε άραγε θα αναγγέλλουμε με υπερηφάνεια, από τα κυβερνητικά ΜΜΕ ότι δήθεν έχουμε τη συμπαράσταση των εταίρων μας και της Δύσης, ενώ ουδέν δυστυχώς γίνεται από την πλευρά τους;
Επιπλέον, έχουμε ψυχράνει με τη συμπεριφορά μας τη Γαλλία, τη μοναδική χώρα που, και για την εξυπηρέτηση δικών της συμφερόντων, ήταν στο πλευρό μας. Μέχρι πότε άραγε θα προσποιούμεθα ότι "δεν τρέχει τίποτε" με το Oruc Reis που άνετα πραγματοποιεί έρευνες σε μη οριοθετημένη, αλλά ελληνική ΑΟΖ; Μέχρι πότε άραγε θα επικαλούμαστε το διεθνές δίκαιο, που αναμφίβολα αποτελεί "γράμμα κενό" για την Τουρκία;
Μέχρι πότε θα επιστρέφουν περιχαρείς οι εκάστοτε δικοί μας αρμόδιοι από τις συνόδους κορυφής, όπου δεν τολμούν ούτε το αυτονόητο, δηλαδή την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της αδελφής Κυπριακής Δημοκρατίας; Μέχρι πότε άραγε θα πληροφορείται ο ελληνικός λαός από το ΝΑΤΟ ή τα τουρκικά ΜΜΕ ότι άρχισαν διαπραγματεύσεις με την Τουρκία για τον περιβόητο Μηχανισμό, χωρίς να γνωρίζουμε τι δίνουμε και τι παίρνουμε;
Απουσία σχεδίου στις τουρκικές προκλήσεις
Συνέχεια
του άρθρου στο slpress.gr
Δυστυχώς υπάρχουν και τα αποκλειστικά δικαιώματα επί των πολιτικών ιδεών και απόψεων και στους χώρους πού υποτίθεται παλεύουν για μία ελεύθερη και κοινωνικά δίκαιη ελλάδα.
Αυτοί δεν είναι που μας λέγανε...
Από
Δημήτρης Σπάθας
-
28/10/2020
«Πονάω που βλέπω όλα να
σαπίζουν σ' αυτόν τον τόπο.
Στην εξουσία πάντοτε οι
φαύλοι. Κι' αν φανεί κάποιος
μια μέρα έντιμος, σε δέκα μέρες σκαρτεύει.
Φέρνεις άλλον,
βγαίνει χειρότερος»
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ (Εκκλησιάζουσες στίχοι 174-179)
Αυτοί δεν ήταν που μας υπόσχονταν «ισχυρή Ελλάδα» μπαίνοντας στο ευρώ;
Ο Σημίτης και ο Παπαδήμος δεν μας κουνούσαν στα χέρια τους τα πρώτα ευρώ που πήραν από το ΑΤΜ ΤΟ 2001;
Ύστερα από 8 χρόνια γιατί πτωχεύσαμε;
Και τώρα, ύστερα από δέκα χρόνια σκληρών μνημονίων που μας υπόσχονταν ανάπτυξη και ευημερία, γιατί «πτωχεύουν» τους Έλληνες και σκύβουν το κεφάλι στον Ερντογάν, στην Γερμανική ΕΕ και στο ΝΑΤΟ;
Τι απεργάζονται για το μέλλον μας;
Σε αυτά τα μνημονιακά χρόνια παρέλασαν από την εξουσία όλες οι δυνάμεις της μεταπολίτευσης, συχνά σε συμμαχία μεταξύ τους, και οδήγησαν τη χώρα στα βράχια. Μάλιστα, με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, υπερακόντισαν σε ανικανότητα, εθελοδουλία και αθλιότητα όλους τους προηγούμενους, για να πάρει τη σκυτάλη ο νεοφιλελεύθερος Κυρ. Μητσοτάκης, και να αποτελειώσει αυτά που σχεδιάζονται για εμάς χωρίς εμάς. «λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»
Αυτοί δεν είναι που εφάρμοσαν μια ενιαία στρατηγική οικονομικής υποδούλωσης της χώρας και υποταγής στους δυτικούς εταίρους - κατεξοχήν στις ΗΠΑ και στη Γερμανία.;
-Αυτοί δεν είναι που διατηρούσαν στον ελληνικό λαό, και κυρίως στις ελίτ της χώρας, την αυταπάτη ότι είχαμε εισέλθει σε μία εποχή υλικής ευημερίας;
-Είναι αυτοί που αντιπροσωπεύουν μία γενιά και μία ταξική σύνθεση αποφοίτων των κολεγίων τύπου LSA και του Χάρβαρντ, που έχει ανατραφεί με εθνομηδενιστικά αφηγήματα και συγκροτούν, μιά νεοφιλελεύθερη «κεντροαριστερά» η οποία απορρίπτει τον ελληνικό-δημοκρατικό πατριωτισμό, αριστερών, δεξιών ή κεντρώων. Υποσκάπτουν διαρκώς και ακαταπαύστως την αντιστασιακή μας ιστορία, παραποιούν και απορρίπτουν τις καταβολές του ελληνικού έθνους. Όταν μας κατηγορούν για «εθνικισμό» επειδή αγαπάμε την Πατρίδα μας, ας το θεωρήσουμε τίτλο τιμής, γιατί εμείς τους κατηγορούμε ως ξενόδουλους υποτακτικούς που ανέχονται αν δεν επιδιώκουν, την εξαφάνιση μιας Αυτόνομης Δημοκρατικής Ελληνικής Πολιτείας μέσα στα ευρωπαϊκά αυτοκρατορικά σχήματα. Επειδή αγαπάμε την Πατρίδα μας, σεβόμαστε τις Πατρίδες και τον πολιτισμό άλλων λαών και θέλουμε να ζούμε ειρηνικά μαζί τους. Γιατί δεν είμαστε εμείς που εποφθαλμιούμε τα εδάφη και την επικυριαρχία στις πατρίδες των λαών της περιοχής μας. Δεν ματώσαμε εμείς τις Μεσογειακές πατρίδες.
Είναι αυτοί που έσκυψαν και υποχώρησαν απέναντι στον σκοπιανό μεγαλοϊδεατισμό, σήμερα υποχωρούν και απέναντι στον τουρκικό μεγαλοσωβινισμό και έχουν αναγνωρίσει τα «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Είναι αυτοί που μας τρομοκρατούν καθημερινά προβάλλοντας την δήθεν παντοδυναμία της Τουρκίας του Ερντογάν και εθίζουν τον κόσμο να δεχτεί την προσαρμογή στις αξιώσεις που προβάλλονται από την αντίπερα όχθη. Είναι αυτοί που απεμπολούν διαρκώς αναφαίρετα δικαιώματά μας, όπως η διακήρυξη επέκτασης στα 12 μίλια, των εθνικών χωρικών μας υδάτων.
Τι φοβούνται, τι μας κρύβουν, τι έχουν συμφωνήσει με την μυστική διπλωματία;
Μας μιλάνε διαρκώς για κάποιες διαπραγματεύσεις με την Τουρκία η οποία μας ζητά να διαπραγματευτούμε την ίδια μας την ύπαρξη, τη θάλασσα και τα νησιά μας, οι οποίοι ήδη δεν αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και σε λίγο δεν θα αναγνωρίζουν ούτε την Ελληνική Δημοκρατία.
Είναι αυτοί, που τον δικό τους φόβο για την τύχη τους, προσπαθούν να τον μετατρέψουν σε δικό μας φόβο. Στα τηλεοπτικά μέσα καθημερινά μας παρουσιάζουν και με κάθε λεπτομέρεια όλα όσα αποτελούν τον ψυχολογικό πόλεμο του Ερντογάν εναντίον μας. Αλήθεια τι θα μας κάνει και τι θα πάθουμε αν δεν συμμορφωθούμε;
Κάποτε τα ψέματα τελειώνουν και έρχεται η ώρα της αλήθειας που σου λέει ότι δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να υπερασπιστείς με κάθε τρόπο και με το αίμα σου όταν χρειαστεί. Γι αυτό παθαίνουν εγκεφαλικό όταν ακούν τον πανάρχαιο ομηρικό παιάνα « είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης» και όχι «περί πάρτης».
Υπάρχουμε γιατί στην μακραίωνη ιστορία μας είπαμε κάποια «ΟΧΙ».
Αλήθεια την 28η Οκτωβρίου 1940 οι έλληνες παππούδες και πατεράδες μας ήταν καλοζωισμένοι, ήταν καλά εξοπλισμένοι, είχαν δημοκρατία; Όχι, αλλά είχαν μέσα τους βαθειά το πατριωτικό συναίσθημα και το ελληνικό φιλότιμο που σάρωσε και τους εχθρούς και όσους σκέφτονταν να υποταχτούν. Και μετά βρόντηξε ο Όλυμπος και άστραψε η Γκιώνα για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά, γιατί «είμαστε από καλή γενιά».
https://iskra.gr/%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%af-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b1%ce%bd%ce%b5/